Od 4 do 27 listopada b.r. w Cork Vision Centre ma miejsce wystawa fotografii "Lie of the Land" której autorem jest Tony O’ Connell.
Na wystawę składają się zdjęcia z miejskiego i wiejskiego pejzażu Irlandii.
wtorek, 10 listopada 2009
sobota, 7 listopada 2009
XXVI Rozmowy (nie)Kontrolowane
W sobotę, 7 listopada b.r. w pubie Franciscan Well Brewery w Cork miały miejsce XXVI "Rozmowy (nie)Kontrolowane". Moim Gościem Specjalnym był Robert Polański, polski prawnik mieszkający w Dublinie.
Kilka słów o naszym Gościu: Robert Polański (ur. 1979) jest absolwentem prawa Uniwersytetu Rzeszowskiego. Po ukończeniu prawa (studia dzienne 5 - letnie)postanowił wyjechać do Irlandii. Powodów było wiele a jednym z nich to ciekawość świata oraz poszukiwanie nowych wyzwań. Pisanie swojego bloga: www.robert.polanski.biz rozpoczął w 2006 roku i do tej chwili umieszcza nowe wpisy. Jest to blog tematyczny - prawie wszystkie wpisy są poświęcone bardzo szeroko rozumianemu prawu w Republice Irlandii. Z blogu Roberta można dowiedzieć się np. na temat Rzecznika Praw Obywatelskich w Irlandii, instytucji oraz organizacji rządowych a także pozarządowych. W swoim blogu stara przybliżyć się wszystkim w Irlandii zasadę, że jeśli mamy problem, nie bójmy się go, więcej - starajmy się go rozwiązać. Zarówno drogami polubownymi a jeśli to nie możliwe, to należy wejść na drogę sądową. Robert pracował w kilku kancelariach prawnych w Dublinie. Na dzień dzisiejszy prowadzi blog i jest freelancerem.
W trakcie "Rozmów..." można było m.in. dowiedzieć się o zasadach przyznawania emerytury w Irlandii, prawie pracy, odprawach, itp.
/Powyżej: Robert Polański/
Kilka słów o naszym Gościu: Robert Polański (ur. 1979) jest absolwentem prawa Uniwersytetu Rzeszowskiego. Po ukończeniu prawa (studia dzienne 5 - letnie)postanowił wyjechać do Irlandii. Powodów było wiele a jednym z nich to ciekawość świata oraz poszukiwanie nowych wyzwań. Pisanie swojego bloga: www.robert.polanski.biz rozpoczął w 2006 roku i do tej chwili umieszcza nowe wpisy. Jest to blog tematyczny - prawie wszystkie wpisy są poświęcone bardzo szeroko rozumianemu prawu w Republice Irlandii. Z blogu Roberta można dowiedzieć się np. na temat Rzecznika Praw Obywatelskich w Irlandii, instytucji oraz organizacji rządowych a także pozarządowych. W swoim blogu stara przybliżyć się wszystkim w Irlandii zasadę, że jeśli mamy problem, nie bójmy się go, więcej - starajmy się go rozwiązać. Zarówno drogami polubownymi a jeśli to nie możliwe, to należy wejść na drogę sądową. Robert pracował w kilku kancelariach prawnych w Dublinie. Na dzień dzisiejszy prowadzi blog i jest freelancerem.
W trakcie "Rozmów..." można było m.in. dowiedzieć się o zasadach przyznawania emerytury w Irlandii, prawie pracy, odprawach, itp.
czwartek, 5 listopada 2009
XIV wizyta w Polsce (6): irlandzka robota
Dzisiaj wieczorem wróciłem do Cork.
Najpierw lot z Krakowa do Dublina, potem autobusem do Cork. Lot przespałem, w autobusie słuchałem audiobooka: "Pan Zdzich w Kanadzie", więc zleciało błyskawicznie.
Pod moją nieobecność miał się odbyć niewielki remont kuchni w wynajmowanym przeze mnie mieszkaniu. Wykonawcami remontu są Irlandczycy. To, co przeciętna polska ekipa zrobiłaby w 1 - 2 dni, im zajęło 5, a i to nie skończyli. Jestem pod wrażeniem. Na szczęście - nie ja za to płacę.
Najpierw lot z Krakowa do Dublina, potem autobusem do Cork. Lot przespałem, w autobusie słuchałem audiobooka: "Pan Zdzich w Kanadzie", więc zleciało błyskawicznie.
Pod moją nieobecność miał się odbyć niewielki remont kuchni w wynajmowanym przeze mnie mieszkaniu. Wykonawcami remontu są Irlandczycy. To, co przeciętna polska ekipa zrobiłaby w 1 - 2 dni, im zajęło 5, a i to nie skończyli. Jestem pod wrażeniem. Na szczęście - nie ja za to płacę.
wtorek, 3 listopada 2009
XIV wizyta w Polsce (5): polskie smaki
Przed rokiem pisałem o chipsach "Cztery Pory Roku" o swojskim smaku "jesiennych prawdziwków w śmietanie", dzisiaj - zdjęcie "Wiejskich Ziemniaczków" i piwa "Żywe".
"Wiejskie Ziemniaczki" to chipsy m.in. o smaku masła z solą lub ziemniaków z koperkiem, z kolei piwo "Żywe" - to produkt browaru Amber, piwo niepasteryzowane i bez konserwantów. Ot, takie polskie smaki w wersji mini ;-)
"Wiejskie Ziemniaczki" to chipsy m.in. o smaku masła z solą lub ziemniaków z koperkiem, z kolei piwo "Żywe" - to produkt browaru Amber, piwo niepasteryzowane i bez konserwantów. Ot, takie polskie smaki w wersji mini ;-)
poniedziałek, 2 listopada 2009
XIV wizyta w Polsce (4): wyższa kultura bankowości
Dzisiaj, po ponad pięciu latach, ponownie otworzyłem sobie konto w banku w Polsce. Tak trzeba było, stety czy niestety.
Mój wybór padł na Alior Bank, dlatego że bez problemu można u nich otworzyć konto "na paszport", nie mając stałego adresu w Polsce. No i oferują to, czego potrzebowałem. Jak to będzie działało w praktyce - zobaczymy...
Mój wybór padł na Alior Bank, dlatego że bez problemu można u nich otworzyć konto "na paszport", nie mając stałego adresu w Polsce. No i oferują to, czego potrzebowałem. Jak to będzie działało w praktyce - zobaczymy...
niedziela, 1 listopada 2009
XIV wizyta w Polsce (3): grób Stanisława Lema
1 listopada, Dzień Wszystkich Świętych, i - moje urodziny. Dzisiaj tradycyjnie większość Polaków udała się na cmentarze żeby zapalić znicze swoim bliskim. Zamiast świętować, wybrałem się też i ja.
Na żadnym z krakowskich cmentarzy nie spoczywa, przynajmniej na razie, nikt z mojej rodziny. Ale jest tam jeden grób, który chciałem odwiedzić. To miejsce spoczynku Stanisława Lema, wielkiego polskiego filozofa i pisarza. Jestem fanem jego twórczości praktycznie "od zawsze". Jedyna książka polskiego autora, jaką zabrałem ze sobą wyjeżdżając w 2004 r. do Irlandii - to były jego "Dzienniki Gwiazdowe".
Stanisław Lem zmarł 27 marca 2006 r., jego grób znajduje się na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie. Bardzo skromny grób wielkiego człowieka. Długo krążyłem po cmentarzu, zanim w końcu udało mi się go odnaleźć. Zapaliłem znicz i ustawiłem go obok innych. Oprócz zniczy - na płycie było ułożonych wiele drobnych kamyków. Ma to też swoją symbolikę. Ktoś położył nawet czekoladowy batonik - pisarz miał słabość do słodyczy...
Na żadnym z krakowskich cmentarzy nie spoczywa, przynajmniej na razie, nikt z mojej rodziny. Ale jest tam jeden grób, który chciałem odwiedzić. To miejsce spoczynku Stanisława Lema, wielkiego polskiego filozofa i pisarza. Jestem fanem jego twórczości praktycznie "od zawsze". Jedyna książka polskiego autora, jaką zabrałem ze sobą wyjeżdżając w 2004 r. do Irlandii - to były jego "Dzienniki Gwiazdowe".
Stanisław Lem zmarł 27 marca 2006 r., jego grób znajduje się na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie. Bardzo skromny grób wielkiego człowieka. Długo krążyłem po cmentarzu, zanim w końcu udało mi się go odnaleźć. Zapaliłem znicz i ustawiłem go obok innych. Oprócz zniczy - na płycie było ułożonych wiele drobnych kamyków. Ma to też swoją symbolikę. Ktoś położył nawet czekoladowy batonik - pisarz miał słabość do słodyczy...
sobota, 31 października 2009
XIV wizyta w Polsce (2): This is it
Dzisiaj byłem w kinie na "This is it" z Michaelem Jacksonem.
Osobiście - nigdy fanem Króla Popu nie byłem, to nie moja muzyka po prostu, chociaż całkowicie się zgadzam z twierdzeniem, że Michael Jackson wielkim artystą był.
Film, który ma być wyświetlany w kinach tylko przez dwa tygodnie, przedstawia przygotowania do serii 50 występów w Londynie, jakie miały mieć miejsce od 13 lipca 2009 do 6 marca 2010 r., a do których nie doszło z powodu śmierci artysty.
Osobiście - nigdy fanem Króla Popu nie byłem, to nie moja muzyka po prostu, chociaż całkowicie się zgadzam z twierdzeniem, że Michael Jackson wielkim artystą był.Film, który ma być wyświetlany w kinach tylko przez dwa tygodnie, przedstawia przygotowania do serii 50 występów w Londynie, jakie miały mieć miejsce od 13 lipca 2009 do 6 marca 2010 r., a do których nie doszło z powodu śmierci artysty.
piątek, 30 października 2009
XIV wizyta w Polsce (1): w Krakowie kontrolują - i aresztują
Dzisiaj na kilka dni przyleciałem do Krakowa.

Pojechałem autobusem do Shannon, następnie lot do Krakowa. Ciągle nie ma bezpośrednich lotów Cork - Kraków. W Cork padało, w Shannon przestało. Odprawa, lot. Niemal natychmiast zasnąłem, chociaż budziłem się co chwilę.
W samolocie dwie stewardessy i jeden steward. One - Irlandki, on - Polak, chociaż próbował udawać że Polakiem nie jest, szczególnie gdy go parę osób pytało po polsku o to czy tamto. Zdemaskował się kompletnie gdy zagoniono go do rozwożenia wózka z jedzeniem, kiedy chcąc nie chcąc informował po polsku że sprzedaje piwo i kanapki. Irlandczycy to pragmatyczny naród, a biznes to biznes i tutaj sentymentów nie ma: Polaków do obsługi pasażerów w samolotach w których lecą sami Polacy zatrudnia się ze względu na język, więc nie jest to miejsce do strojenia się w cudze piórka. Swoją drogą, myślałem że takie historie zdarzają się tylko w irlandzkich fastfoodach, gdzie pracownicy z polskimi imionami na plakietkach rozmawiający z innymi pracownikami z takimiż samymi plakietkami po polsku - nagle zapominają tego języka kiedy klient próbuje złożyć po polsku zamówienie. Po polsku - z grzeczności, bo teraz zamówienie po angielsku już każdy złożyć potrafi. To zupełnie inne czasy...
Przy odprawie paszportowej już w Krakowie - stojącego dokładnie przede mną w kolejce faceta zatrzymała straż graniczna. Delikwent najpierw podał w okienku paszport, potem - poproszono go o dowód osobisty, następnie zaczęto odpytywać z nazwiska panieńskiego matki, itp. "Pan ma sprawę w sądzie" - poinformował go w końcu funkcjonariusz. "Tak, ale to już jest zakończone" - odparł ów jegomość. "Pan pozwoli z kolegą" - odrzekł na to celnik i po chwili obydwaj - tj. delikwent i kolega celnika - gdzieś zniknęli. Kiedy już byłem z drugiej strony bramki, usłyszałem jeszcze, jak z kolei znajomy tego zatrzymanego dopytuje się funkcjonariusza: "Czy puścicie go zaraz? Bo ojciec na niego czeka", na co otrzymał odpowiedź, że ów pan "jest zatrzymany i nie można określić, jak długo zatrzymanie potrwa". Ot, taką to ktoś miał przygodę...
Na lotnisku czekał na mnie kolega, który odwiózł mnie do domu. Jutro - ruszam "w miasto" ;-)

/Na zdjęciu: jestem na lotnisku w Shannon. Za chwilę wylecę do Krakowa./
Pojechałem autobusem do Shannon, następnie lot do Krakowa. Ciągle nie ma bezpośrednich lotów Cork - Kraków. W Cork padało, w Shannon przestało. Odprawa, lot. Niemal natychmiast zasnąłem, chociaż budziłem się co chwilę.
W samolocie dwie stewardessy i jeden steward. One - Irlandki, on - Polak, chociaż próbował udawać że Polakiem nie jest, szczególnie gdy go parę osób pytało po polsku o to czy tamto. Zdemaskował się kompletnie gdy zagoniono go do rozwożenia wózka z jedzeniem, kiedy chcąc nie chcąc informował po polsku że sprzedaje piwo i kanapki. Irlandczycy to pragmatyczny naród, a biznes to biznes i tutaj sentymentów nie ma: Polaków do obsługi pasażerów w samolotach w których lecą sami Polacy zatrudnia się ze względu na język, więc nie jest to miejsce do strojenia się w cudze piórka. Swoją drogą, myślałem że takie historie zdarzają się tylko w irlandzkich fastfoodach, gdzie pracownicy z polskimi imionami na plakietkach rozmawiający z innymi pracownikami z takimiż samymi plakietkami po polsku - nagle zapominają tego języka kiedy klient próbuje złożyć po polsku zamówienie. Po polsku - z grzeczności, bo teraz zamówienie po angielsku już każdy złożyć potrafi. To zupełnie inne czasy...
Przy odprawie paszportowej już w Krakowie - stojącego dokładnie przede mną w kolejce faceta zatrzymała straż graniczna. Delikwent najpierw podał w okienku paszport, potem - poproszono go o dowód osobisty, następnie zaczęto odpytywać z nazwiska panieńskiego matki, itp. "Pan ma sprawę w sądzie" - poinformował go w końcu funkcjonariusz. "Tak, ale to już jest zakończone" - odparł ów jegomość. "Pan pozwoli z kolegą" - odrzekł na to celnik i po chwili obydwaj - tj. delikwent i kolega celnika - gdzieś zniknęli. Kiedy już byłem z drugiej strony bramki, usłyszałem jeszcze, jak z kolei znajomy tego zatrzymanego dopytuje się funkcjonariusza: "Czy puścicie go zaraz? Bo ojciec na niego czeka", na co otrzymał odpowiedź, że ów pan "jest zatrzymany i nie można określić, jak długo zatrzymanie potrwa". Ot, taką to ktoś miał przygodę...
Na lotnisku czekał na mnie kolega, który odwiózł mnie do domu. Jutro - ruszam "w miasto" ;-)
Bajzel po polsku
Polskie kino niezależne wzbogaciło się o kolejną perełkę: "Bajzel po polsku". Autorami filmu są: Eugeniusz Kluczniok, scenarzysta, reżyser i autor muzyki, oraz Mirosław Ropiak, operator kamery i montażysta.
W zasadzie film powinien nosić tytuł "Bajzel po śląsku", rzecz się dzieje bowiem na Śląsku, jego bohaterowie to Ślązacy, a w filmie posługują się, jak to na wstępie zaznaczył jeden z bohaterów, językiem śląskim: "to już nie jest śląsko gwara ino to jest śląski język". Skoro tak, to należałoby być konsekwentnym. Niemniej, jak twierdzą twórcy obrazu: "Historia, którą opowiada film, mogłaby wydarzyć się w każdym zakładzie, nie tylko na Śląsku." O.k., niech będzie.
Pamiętacie film "Golasy"? Tamten film przedstawiał jeden dzień pracy pewnego biura, w tym mamy do czynienia z jednym dniem pracy pewnego mocno podupadłego zakładu. Niemniej mentalność pracowników i skłonność do obijania się - jest identyczna. To ten sam popeerelowski typ, kompletnie nie pasujący do współczesnej rzeczywistości, pracowniczy skansen finansowany niestety nie z pieniędzy odwiedzających turystów - a z kieszeni podatników. Problem w tym, że tak jak w "Golasach" - młodzi ludzie którzy stykają się z taką mentalnością - szybko ją przesiąkają i przyjmują za swoją.
Film, jak wspomniałem, opowiada o jednym dniu pracy w jakimś podupadłym zakładzie. Nie wiemy jaki to zakład, widzimy jednak że nie robi się tam praktycznie nic, poza ewentualnymi "fuchami" na własne konto. Trzech robotników otrzymało za zadanie powieszenie lampy: niestety, dniówka okazała się za krótka, tym bardziej, że jeden z nich kończy ten dzień pracy kompletnie pijany. Mamy tam też i inne postacie: sprzątaczkę nie potrafiącą poradzić sobie z własną miotłą, strażnika bardziej niż pracą zainteresowanego swoją wędką i kopaniem robaków na przynętę dla ryb, kierownika "opalającego" robotników z papierosów, robotnika dokonującego ważnych pomiarów uszkodzonym przyrządem - z czego nawet nie zdawał sobie sprawy, itp. Tego dnia na terenie zakładu trwa kontrola inspektora PIP, która to kontrola, wskutek wyjątkowej jednorazowej mobilizacji tego "zespołu" - nie znajduje żadnych uchybień.
W filmie zagrało dwóch znanych aktorów, co ciągle jest rzadkością w naszym polskim kinie niezależnym, są to: Jerzy Janeczek, niezapomniany "Witia" z komedii "Sami Swoi", oraz Jerzy Cnota, znany m.in. z filmu „Janosik”.
W zasadzie film powinien nosić tytuł "Bajzel po śląsku", rzecz się dzieje bowiem na Śląsku, jego bohaterowie to Ślązacy, a w filmie posługują się, jak to na wstępie zaznaczył jeden z bohaterów, językiem śląskim: "to już nie jest śląsko gwara ino to jest śląski język". Skoro tak, to należałoby być konsekwentnym. Niemniej, jak twierdzą twórcy obrazu: "Historia, którą opowiada film, mogłaby wydarzyć się w każdym zakładzie, nie tylko na Śląsku." O.k., niech będzie.Pamiętacie film "Golasy"? Tamten film przedstawiał jeden dzień pracy pewnego biura, w tym mamy do czynienia z jednym dniem pracy pewnego mocno podupadłego zakładu. Niemniej mentalność pracowników i skłonność do obijania się - jest identyczna. To ten sam popeerelowski typ, kompletnie nie pasujący do współczesnej rzeczywistości, pracowniczy skansen finansowany niestety nie z pieniędzy odwiedzających turystów - a z kieszeni podatników. Problem w tym, że tak jak w "Golasach" - młodzi ludzie którzy stykają się z taką mentalnością - szybko ją przesiąkają i przyjmują za swoją.
Film, jak wspomniałem, opowiada o jednym dniu pracy w jakimś podupadłym zakładzie. Nie wiemy jaki to zakład, widzimy jednak że nie robi się tam praktycznie nic, poza ewentualnymi "fuchami" na własne konto. Trzech robotników otrzymało za zadanie powieszenie lampy: niestety, dniówka okazała się za krótka, tym bardziej, że jeden z nich kończy ten dzień pracy kompletnie pijany. Mamy tam też i inne postacie: sprzątaczkę nie potrafiącą poradzić sobie z własną miotłą, strażnika bardziej niż pracą zainteresowanego swoją wędką i kopaniem robaków na przynętę dla ryb, kierownika "opalającego" robotników z papierosów, robotnika dokonującego ważnych pomiarów uszkodzonym przyrządem - z czego nawet nie zdawał sobie sprawy, itp. Tego dnia na terenie zakładu trwa kontrola inspektora PIP, która to kontrola, wskutek wyjątkowej jednorazowej mobilizacji tego "zespołu" - nie znajduje żadnych uchybień.
W filmie zagrało dwóch znanych aktorów, co ciągle jest rzadkością w naszym polskim kinie niezależnym, są to: Jerzy Janeczek, niezapomniany "Witia" z komedii "Sami Swoi", oraz Jerzy Cnota, znany m.in. z filmu „Janosik”.
środa, 28 października 2009
Castle Bernard
W okolicy Bandon, miejscowości w hr. Cork, znajdują się ruiny Castle Bernard - dużego angielskiego domu spalonego przez IRA w 1921 r.
Castle Bernard znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie pola golfowego w okolicy Bandon. Ruiny są ogrodzone, nie wolno do nich wchodzić, niemniej - są dość malownicze i mają własną historię...
W XVIII w. 1788 r. Franciszek Bernard, angielski namiestnik w Bandon, rozebrał znaczną część starego zamku irlandzkiego rodu O'Mahony i postawił w tym miejscu własny dom, zwany Castle Bernard - chociaż nazwa "castle" była nieco na wyrost, był to bowiem nie tyle zamek - co spory dom. W połowie XIX w. dom rozbudowano w stylu gotyckim. Castle Bernard słynął jako "najbardziej gościnny dom w Irlandii".
21 czerwca 1921 lokalny oddział IRA podpalił Castle Bernard, był to środek represji przeciwko brytyjskiej polityce. Niemniej - właścicielom, wcześniej ukrywającym się w piwnicy, pozwolono uratować meble i inne cenne rzeczy znajdujące się w domu. Właściciel zamku, James Francis Bernard, został uprowadzony przez IRA jako zakładnik - jego porwanie było jedną z kart przetargowych wykorzystanych do uwolnienia przez brytyjski rząd więźniów działających w IRA. Na marginesie - był on traktowany bardzo dobrze, a z pilnującymi go strażnikami grywał w karty. Zwolniono go kilka tygodni później.
Od wydarzeń w 1921 r. Castle Bernard popada w ruinę.
Castle Bernard znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie pola golfowego w okolicy Bandon. Ruiny są ogrodzone, nie wolno do nich wchodzić, niemniej - są dość malownicze i mają własną historię...
W XVIII w. 1788 r. Franciszek Bernard, angielski namiestnik w Bandon, rozebrał znaczną część starego zamku irlandzkiego rodu O'Mahony i postawił w tym miejscu własny dom, zwany Castle Bernard - chociaż nazwa "castle" była nieco na wyrost, był to bowiem nie tyle zamek - co spory dom. W połowie XIX w. dom rozbudowano w stylu gotyckim. Castle Bernard słynął jako "najbardziej gościnny dom w Irlandii".
21 czerwca 1921 lokalny oddział IRA podpalił Castle Bernard, był to środek represji przeciwko brytyjskiej polityce. Niemniej - właścicielom, wcześniej ukrywającym się w piwnicy, pozwolono uratować meble i inne cenne rzeczy znajdujące się w domu. Właściciel zamku, James Francis Bernard, został uprowadzony przez IRA jako zakładnik - jego porwanie było jedną z kart przetargowych wykorzystanych do uwolnienia przez brytyjski rząd więźniów działających w IRA. Na marginesie - był on traktowany bardzo dobrze, a z pilnującymi go strażnikami grywał w karty. Zwolniono go kilka tygodni później.
Od wydarzeń w 1921 r. Castle Bernard popada w ruinę.
Subskrybuj:
Posty (Atom)




