Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Film. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Film. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 1 października 2026

Wałęsa. Człowiek z nadziei

Niedawno obejrzałem film Andrzeja Wajdy: "Wałęsa. Człowiek z nadziei". Odkładałem oglądanie go przez ponad dekadę, bo wiedziałem że będzie to zwykła propagandowa laurka wystawiona Dyzmie naszych czasów, i szkoda mi było na to nomen-omen, czasu. Niemniej w końcu się przemogłem, żeby zobaczyć, jak nisko upadł nasz nieżyjący już, ale uznawany za wybitnego, pan reżyser. No więc - upadł bardzo. 

Wahałem się też, czy o tym w ogóle pisać, ale ponieważ prokuratura właśnie umorzyła śledztwo przeciwko byłemu prezydentowi w sprawie składania fałszywych zeznań dotyczących "teczek Kiszczaka", stwierdzając że "Bolek" nie mógł pisać raportów na kolegów bo był "wtórnym analfabetą", pomyślałem sobie - a co mi tam, trzeba dorzucić swój kamyczek do tego ogródka.

Generalnie rzecz biorąc: film jest nakręcony sprawnie, jego rdzeniem jest wywiad Wałęsy z Orianą Fallaci, która później napisała m.in.: "Kiedy pomyślisz na przykład, że taki pijak jak Jelcyn był carem, a taki ignorant jak Wałęsa symbolem wolności, to nogi uginają się pod człowiekiem. Wałęsa był próżnym, pretensjonalnym, pewnym siebie ignorantem". Tyle tylko, że wcześniej wystawiła mu laurkę, podobnie jak później zrobił to Wajda. 

Obydwoje wiedzieli, że Wałęsa nie jest tym, za kogo się go powszechnie uważa. Fallaci poznała, że to bufon i ignorant, Wajda musiał wiedzieć, że "Lechu" współpracował z SB, i naprawdę sporo się nagimnastykował, żeby pokazać w filmie, że może tam i współpracował, ale tylko na początku, że może tam i coś podpisał, ale musiał bo mu żona akurat rodziła, i takie tam. Generalnie przez cały film się przebija ta świadomość, że są jakieś haki na Lecha, a ten zamiast stanąć w prawdzie i powiedzieć jak było, to przez kolejne 30 lat po upadku komuny, opowiada różne historie z mchu i paproci, którym już nikt rozsądny nie daje wiary...

czwartek, 26 lutego 2026

W nich cała nadzieja

Przez pół wieku swojego życia obejrzałem już chyba większość filmów, a jeżeli któregoś nie widziałem, to widziałem podobny. To jak z irlandzkimi zamkami: jak widziało się 10, to wiadomo jaki będzie 11-ty. Tym bardziej więc cenię sobie filmy nietypowe, nieprzeładowane efektami specjalnymi, z minimalną ilością aktorów. Takim jest polski film sf, "W nich cała nadzieja" Piotra Biedronia z 2023 roku. Bardzo kameralne kino, występuje ledwie jedna aktorka z towarzyszącym jej robotem.

Fabuła: świat po apokalipsie, wszystko jest skażone, ludzie generalnie zginęli, przetrwać mogli jedynie ci, którzy schronienie znaleźli w górach, ponad pułapem tegoż skażenia. Jedną z takich ocalonych jest Ewa, być może ostatnia żyjąca osoba, której towarzyszy zdezelowany, ale ciągle sprawny i uzbrojony robot, który pilnuje jej obozu. Dla bezpieczeństwo, żeby przekroczyć granicę obozu, trzeba podać hasło, które jest regularnie co kwartał zmieniane. Któregoś dnia Ewa oddala się od obozu, a kiedy wraca - okazuje się że zapomniała nowego hasła. Ma je zanotowane na lodówce, ale robot nie pozwala jej się zbliżyć do domu, pomimo że ją rozpoznaje, ale rozkaz - to rozkaz, bez hasła nikt nie wejdzie. Ewa próbuje różnych sposobów, również siłowych, ale robot do końca trwa na posterunku i pomimo że prowadzi z nią rozmowy, to bez podania hasła nie pozwala jej wejść. Bez happy endu. Warto obejrzeć!

/Powyżej: W nich cała nadzieja/

środa, 26 lutego 2025

Jak zostałem gangsterem. Historia prawdziwa

W wolnej chwili, których obecnie mam niewiele ;-) obejrzałem film Macieja Kawulskiego: "Jak zostałem gangsterem. Historia prawdziwa". Uczucia mam mocno mieszane.

Jest to swego rodzaju polska wersja "Chłopców z ferajny", tyle że tam główny bohater zostaje świadkiem koronnym, a "nasz" idzie tam gdzie jego miejsce, czyli do więzienia. Akcja toczy się od lat 70-tych ub.w. do czasów jak najbardziej współczesnych i opowiada historię gangstera od czasów dzieciństwa, po budowę własnego przestępczego imperium. Film ogląda się dobrze, jest sprawnie nakręcony i zagrany.

Problemem jest coś innego: to, podobnie jak przy "Psach", kolejna próba mitologizowania i uszlachetniania zwykłej patologii. "Psy" de facto wybielały sb-ków, pokazując ich jako ludzi "wiernych zasadom". Tutaj mamy postać gangusa, który nawet jak okradał, to przecież tylko bogatych, jak zabijał - to głownie złych ludzi, etc. Do tego tu i tam rozterki moralne i mniej lub bardziej niespełniona miłość. 

Nie, tak nie było. Bandyci w latach 90-tych, to była gangrena tocząca nasz kraj. Ciężko pracujących ludzi mieli za "frajerów", czy wręcz - podludzi, których można było bezkarnie okraść, a często i skopać, dla rozrywki. Haracze wymuszali od wszystkich i za wszystko, zresztą, do tej pory takie próby się zdarzają. Policja w tamtym okresie, to był śmiech na sali, najczęściej sądowej, na której tych przestępców błyskawicznie uwalniano. Myślę że dopiero perspektywa rychłego wejścia Polski do UE i konieczność uporządkowania tych spraw na naszym podwórku sprawiła, że zrobiono z tym porządek, przynajmniej do tej pory. Te bandziory okradały ludzi, torturowali i często zabijali. Łamali ludziom kości i życiorysy. Oczywiście, o czym jednym zdaniem jest wspomniane w tym filmie, nie mogło to się odbywać bez wiedzy, zgody i swego rodzaju ochrony przez służby.

Warto obejrzeć, ale mieć z tyłu głowy co jest prawdą, a co romantyczną mitologią, którą z jakiś względów chce się otoczyć bandziorów, szczególnie tych nieco starszych, którzy właśnie powychodzili z więzień, za to zaczynają robić kariery "na internecie", imponując młodym ludziom, nie zdających sobie sprawy z tego, co to była za patologia. Do tego, nie ukrywajmy, najczęściej współpracująca z sb-kami, a później z ich następcami.

/Powyżej: Jak zostałem gangsterem. Historia prawdziwa/

poniedziałek, 17 lutego 2025

Kanał na YT: @piotrslotwinski

Czasy się zmieniają, techniczne możliwości również. Kiedy ponad 20 lat temu zaczynałem pisać tego bloga, jeszcze wtedy na platformie Onetu, miałem do dyspozycji 7 MB. Na całego bloga, rzecz jasna. Teraz tyle przeciętnie zajmuje jedno zdjęcie. Zmieniają się techniczne możliwości, oprócz blogowania, od dawna można też vlogować. A jak to powiedział niesławnej pamięci tow. Lenin: "Film jest najważniejszą ze sztuk". W tym jednym akurat miał rację, tak jak zepsuty zegar, który też dwa razy na dobę - ma rację. Dlatego przenoszę punkt ciężkości mojego blogowania bardziej na formę audiowizualną - nie rezygnując jednak z dalszego pisania tego bloga, chociaż może będzie to nieco mniej intensywne niż w poprzednich latach.

Dlatego serdecznie zapraszam na mój kanał na YT: @piotrslotwinski, gdzie niemal codziennie wrzucam filmiki z naszego życia. Jeżeli tematyka wyda się Państwu interesująca, będę wdzięczny za subskrypcję :-)

środa, 17 lipca 2024

79 wizyta w Polsce /5/: Dzielnica Filmowa w Zalesiu Górnym

Prosto z Piaseczna przyjechaliśmy z powrotem do Zalesia Górnego. Jesteśmy z Patryczkiem, a dziecko jak wiadomo, ma swoje prawa, w tym - prawo do zabawy. Znajduje się tutaj m.in. rodzinny park tematyczny "Dzielnica Filmowa". Spędziliśmy naprawdę udane popołudnie. Zapraszam do obejrzenia na YT mojego filmiku z tego parku /od 2:43 minuty/: LINK.

Jak napisali na stronie www właściciele tego obiektu: "Dzielnica Filmowa to nie tylko park tematyczny czy kadry scenografii z filmu to też ogromny plac zabaw dla najmłodszych ale co ważne dorośli też nie będą mieli okazji się nudzić. Cały teren dzielnicy położony jest w otulinie parku krajobrazowego co powoduje, że cały czas jesteśmy na świeżym powietrzu. Już w wejściu wita nas bajkowo kasa biletowa to zajezdnia dla lokomotywy Tomek. Natomiast to nie koniec, dopiero zaczynamy. W naszej kolekcji znajduje się bowiem kolekcja ponad 50 aut z filmów oraz bajek, motocykle filmowe, roboty. Dla ciekawych poszukiwaczy leśnych przygód została przygotowana ścieżka Discovery. A po wszystkich atrakcjach filmowych czeka plac zabaw z piaskownica, park trampolin, prysznic z kulkami. Dla bardziej odważnych mamy 3 karuzele. Jeżeli jesteście wielbicielami formuły 1 to czeka na Ciebie czerwony bolid. Dla wielbicieli kawy miła niespodzianka karuzela filiżanki, a dla tych którzy kochają łąkę karuzela motyle. A to nie wszystko co możesz spotkać w dzielnicy".

Poniżej - kilka zdjęć:








piątek, 12 lipca 2024

Apocalypto

Film z 2006 roku, ale dopiero teraz obejrzałem, w kiepskiej kopii i z portugalskim dubbingiem, przykrywającym yucatec, język Majów, co nie zmienia faktu, że Mel Gibson po raz kolejny udowodnił, że nie tylko wielkim aktorem - ale i reżyserem jest.

Poznajemy Meksyk i krwawą cywilizację Azteków, tuż przed przybyciem hiszpańskich misjonarzy. Składanie ofiar z ludzi było u wszystkich zamieszkujących tam ludów na porządku dziennym, ale Aztekowie czynili to na masową skalę. Oczywiście jest to kolejny kamyczek do ogródka różnych wolnomyślicieli, którzy wierzą w bajeczki o "szlachetnych dzikich" i złych białych, co to najechali obce ziemie. 

/Powyżej: Apocalypto/

poniedziałek, 13 maja 2024

Naszość - Tylko Dla Nienormalnych

Świetny dokument z 2023 roku, w reżyserii Magdaleny Piejko. Udało mi się obejrzeć na platformie vod tvp, o dziwo jeszcze nie usunęła go cenzura obecnej władzy.

Opis za dystrybutorem: "Grupa mieszkańców Poznania, tworzących w latach 90. „Akcję Alternatywną Naszość” wymyśla happeningi ośmieszające działaczy komunistycznych i organizuje protesty przeciwko zbrodniczej działalności Putina. Międzypokoleniowa i ideowo różnorodna grupa, na czele której stał Piotr Lisiewicz, wydaje także pismo „Naszość – tylko dla nienormalnych”, na łamach którego znalazły się rysunki oraz liczne wiersze tworzone przez członków formacji. Grupa wydała także tomik poezji zatytułowany „Flaki z nietoperza”. Ich potyczki z systemem sądowniczym, policją i mediami stają się opowieścią o nieznanej liście swoistych tabu tamtego czasu. Pokazują też uniwersalną i antytotalitarną moc śmiechu i ludzkiej kreatywności."

/Powyżej: plakat z filmu/

sobota, 10 lutego 2024

The Green Inferno

Niezły, współczesny /z 2013 roku/ film mojego ulubionego kina klasy B. Grupa lewicowych eko - aktywistów chce chronić indiańskie plemię Yajes, tymczasem kończy jako ich posiłek.

Do grupki eko-aktywistów dołącza córka jednego z wysokich urzędników ONZ. Jak to często bywa, przyciągają ją nie tyle wzniosłe ideały, co przystojny lider grupy. Grupka wylatuje do Amazonii, aby uratować zagrożoną wioskę, do której zbliża się wycinka dżungli, przy czym chodzi nie tyle o drzewa, co o złoża gazu znajdujące się w tej okolicy. Przykuwają się łańcuchami do maszyn i transmitują bezpośrednio w internecie całą akcję, przez co ochrona złożona z żołnierzy - najemników, nie może ich zlikwidować, tym bardziej gdy lider powołuje się na to, że jedna z aktywistek jest wspomnianą córką urzędnika ONZ, co grozi wywołaniem międzynarodowego skandalu. Aktywiści zostają dostarczeni do samolotu i wolno odlatują. Wydawało by się że cała akcja zakończyła się sukcesem, już na pokładzie leje się browarek, wszyscy gratulują sobie uratowania świata, a przynajmniej tej indiańskiej wioski, gdy dochodzi do awarii i samolot rozbija się w dżungli.

Kilka osób zginęło od razu, pozostali - zostają szybko schwytani przez Yajes, czyli tych indian których mieli ratować przed buldożerami. Dzikie plemię nie poczuwa się do żadnej wdzięczności, za to szybko po kolei przerabia aktywistów na posiłek. Wcześniej dowiadujemy się od rannego lidera, że cała akcja, jak to u ekologów bywa, miała swoje drugie dno. Faktycznie zostali wynajęci przez konkurencyjną firmę, która chciała skompromitować tę poprzednią i zająć jej miejsce. Tym samym likwidację wioski odroczyli może o 2 dni, ot co, za to za gruby plik banknotów. Oczywiście, o tym wszystkim wiedział tylko lider, reszta była pożytecznymi idiotami, gotowymi nadstawić kark za cudze zyski.

Zakończenie - nieco zaskakujące. Niezłe nawiązanie do podobnych kanibalistycznych horrorów z lat 80-tych ub.w.

środa, 23 sierpnia 2023

Moje pokolenie

Obejrzałem świetny dokument, Moje pokolenie /My generation/ z 2017 roku. Narratorem jest znany angielski aktor, Michael Caine. Dodatkowym atutem świetny materiał filmowy, umożliwiający niemal przenikanie w czasie, bo o historii brytyjskiej popkultury opowiada nam ten sam aktor w latach 60-tych ub. w., jak i pół wieku później. Przez film przewija się szereg postaci, wtedy awangardowych i szokujących, teraz - czcigodnych klasyków.

Londyn lat 60-tych, to zupełnie inne miasto, niż dzisiaj. Budynki co prawda stoją te same, przynajmniej w miarę ścisłym centrum, ale nastąpiła ogromna wymiana ludności. Rdzennych Brytyjczyków jest tam obecnie zdecydowanie mniej, niż przybyszy z innych krajów. Teraz to potomkowie mieszkańców dawnych brytyjskich kolonii, kolonizują swoich kolonizatorów. 

Ale w latach 50-tych było inaczej, chociaż nadal istniał system klasowy. Syn tragarza zostawał tragarzem, syn arystokraty był arystokratą, role były przydzielone już od dziecka, jedni mieli panować a inni im służyć. 

Krach temu systemowi położyła najpierw edukacja, która pozwalała młodzieży z rodzin robotniczych uzyskać bezpłatnie średnie wykształcenie, a później kulturowa pop-rewolucja, tworzona przez tych dopiero co wykształconych i co bardziej uzdolnionych. 

A co z kolei zakończyło kolorową muzyczno - artystyczną brytyjską pop-rewolucję? Michael Caine nie ma złudzeń: narkotyki. Młodzi zdolni zaczęli bez umiaru eksperymentować z coraz cięższymi specjałami, a to jak wiadomo, jest drogą donikąd. Czy może bardziej: na dno. Wielu się zaćpało, reszta nie mogła pogodzić pracy twórczej z ciężkim uzależnieniem, i tak zakończyła się wesoła dekada lat 60-tych.

sobota, 5 sierpnia 2023

69 wizyta w Polsce /8/: Patryczek po raz pierwszy idzie do kina

Wybrałem się z Patryczkiem do kina /Cinema City w centrum handlowym Bonarka/. Pierwszy film, który wspólnie obejrzeliśmy na dużym ekranie, to "Kicia Kocia" :-)

Poniżej - kilka zdjęć:



sobota, 12 marca 2022

Sakawa

Dokument z 2018 roku. Akcja toczy się w Ghanie, dotyczy głównie lokalnych internetowych oszustów, którzy na różne sposoby próbują wyłudzić pieniądze od mieszkańców krajów zachodnich. 

Również poprzez udawanie kobiet, w czym pomaga im używanie telefonów komórkowych z wbudowanym przetwornikiem zmieniającym głos męski na kobiecy. Proszę, nawet nie wiedziałem że coś takiego istnieje i jest powszechnie dostępne. Przeszukują także ulokowane tam wysypiska z elektronicznymi śmieciami z całego świata, w poszukiwaniu twardych dysków komputerów, na których spodziewają się znaleźć informacje przydatne przy szantażu czy wyłudzeniach. 

O białych wyrażają się z najwyższą pogardą, mając ich za zwykłych głupków. Gdyby tak biali wyrazili się o czarnych, mielibyśmy wrzask na pół świata o rasizmie, a tak nawet dystrybutorzy filmu próbują ich usprawiedliwiać, dodając w opisie filmu że "przestępstwa te postrzegają jako akt zadośćuczynienia za kolonialne zbrodnie." Guzik prawda, niczego takiego w filmie nie zauważyłem, zwykli oszuści nie mający szacunku nawet do własnych kobiet. Chociaż jak wspomniałem białymi gardzą, to największym marzeniem każdego z nich jest emigracja do któregoś z krajów Europy Zachodniej, czyli de facto do cywilizacji stworzonych przez białych. Ot, paradoks. 

Wszyscy wierzący, jedni w jakiś lokalny odłam chrześcijaństwa, drudzy w islam, trzeci w lokalną plemienną religię. O powodzenie w swoich brudnych interesach każdy z nich zwraca się do własnego boga. Na niewiele to się zdaje, bo i tak to co "zarobią" szybko przebalują i muszą kombinować od nowa.

Ogląda się dobrze.

/Powyżej: kadr z filmu/

czwartek, 3 marca 2022

Sekret księgi z Kells

Świetny film animowany z 2009 roku. Teoretycznie dla dzieci ale sam obejrzałem go z przyjemnością.  

Akcja toczy się w IX wieku w Kells. Opat klasztoru stawia wysokie mury mając nadzieję oprzeć się najazdom wikingów. Do opactwa przybywa mnich Aidan z klasztoru na wyspie Iona, przywożąc z sobą jeszcze nieukończoną księgę. Dokończy ją za niego młodziutki Brendan.

Świetna kreska, taka "celtycka", cokolwiek by przez to rozumieć.




wtorek, 28 grudnia 2021

Agnieszka w dokumencie z cyklu "Pełny obraz"

Dzisiaj w programie TVP 1 można było obejrzeć dokument z cyklu "Pełny obraz" pt, "Projekt rodzina", w którym wypowiadała się m.in. Agnieszka ;-) Są tam również wypowiedzi innych Rodaków mieszkających w Irlandii oraz sporo przebitek z Cork. O wizycie filmowej ekipy w naszym domu pisałem tutaj: LINK. Film jest w całości i bezpłatnie dostępny na vod.tvp,pl, jego fragment można go zobaczyć na moim YT: LINK.

/Powyżej: kadr z dokumentu/

środa, 22 grudnia 2021

Spokojny człowiek

Amerykański film z 1952 roku z akcją toczącą się w Irlandii. Pomimo upływu czasu nadal świetny, szczególnie do obejrzenia we dwoje. Znajome krajobrazy ale pokazujący świat który już przeminął...

Fabuła: Sean Thornton (John Wayne) powraca z USA do rodzinnej Innisfree w Irlandii. W Stanach był bokserem, w czasie walki na ringu niestety zabija swojego rywala. Nie jest to jego wina, jednak nękany wyrzutami sumienia rezygnuje z bokserskiej kariery i wraca na Zieloną Wyspę. Kupuje dom w którym niegdyś się wychował. Pragnie poślubić piękną chociaż ubogą Mary Kate Dannaher (Maureen O'Hara), czemu sprzeciwia się jej brat. Thornton nie rozumie irlandzkich zwyczajów i uprzedzeń Mary. 

To tak pokrótce, jest jeszcze kilka innych wątków pobocznych które jednak mocno wzbogacają ten obraz.

Trzeba zobaczyć.


wtorek, 7 grudnia 2021

Czyściciele internetu

Dokument z 2018 roku. Raz już obejrzałem, dzisiaj zrobiłem sobie powtórkę, dla utrwalenia. Rzecz o ludziach mieszkających w odległych częściach świata i odwalających dla internetowych gigantów najgorszą robotę za najniższe możliwe wynagrodzenie.

Moderacja treści w internecie jest, niestety, potrzebna, bo przyjmując ewangeliczną skalę gdzie na 12 apostołów trafił się jeden Judasz, tak i tutaj na dwunastu normalnych userów trafi się ten trzynasty, ewidentnie zaburzony. Do tego dochodzi poczucie anonimowości a co za tym idzie i bezkarności. Pytanie tylko: jak tę moderację prowadzić, które treści trzeba bezwzględnie wycinać a które zostawić w ramach wolności wymiany poglądów do której wszyscy mamy prawo? I - kto powinien to robić?

Dla takich gigantów jak facebook czy google moderację treści prowadzą ludzie zatrudnieni na Filipinach, gdzie swoją siedzibę ma firma działająca na zlecenie tychże podmiotów. Pracują za stawki umożliwiające im co najwyżej wegetację ale trzymają się tej pracy bo innej najczęściej nie ma. Za to muszą codziennie oglądać - i usuwać - tysiące postów, zdjęć i filmików wzbudzających u każdego normalnego człowieka odruch wymiotny. Nie mają czasu na głębszą refleksję, czas na reakcję mają wyliczony i ilość materiałów do przejrzenia ściśle określoną. Jeden z rozmówców wymienia liczbę, która jest wręcz szokująca: codziennie musi przejrzeć 25 tysięcy zdjęć lub innych materiałów. Na żadne wsparcie psychologiczne nie mogą liczyć, co prowadzi do załamań nerwowych a nawet - samobójstw.

Kiedy chodzi o materiały wizualne sprawa jest jeszcze w miarę prosta: jeżeli jest to nagość, przemoc, itp. to nie trzeba znać języka danego kraju, tylko można ciąć jak leci. Gorzej z symbolami ale i tutaj przechodzą szkolenia, stąd - to już dopowiedzenie ode mnie - zapewne dlatego wycinają ONR-owską falangę, pomimo że ta organizacja działa w Polsce zgodnie z prawem i jej symbole nie są zakazane. Ale nadcenzor wie lepiej a moderator musi słuchać.

A co z cenzurą materiałów pisanych w innych językach, załóżmy tak egzotycznym dla Filipińczyków jak język polski? Tłumacz google nie pomoże zrozumieć niuansów, odniesień historycznych, żartów sytuacyjnych o grze słów nie wspominając. Tutaj, obstawiam, do akcji wchodzą lokalni polskojęzyczni cenzorzy, o czym dość przypadkowo dowiedzieliśmy się w 2015 roku, gdy na facebooku masowo banowano polskie strony patriotyczne, narodowe itp. Jak się okazało, robiło to zaledwie czterech polskojęzycznych osobników zatrudnionych w siedzibie Facebooka w Dublinie, dodatkowo powiązanych z komunizującą partią polityczną w Polsce.

Dobry film, warto zobaczyć.

czwartek, 18 listopada 2021

Trans

Kolejny horror z lat 90-tych ub.w. z Irlandią w tle. Niezła obsada aktorska. Film zebrał złe recenzje, mi się spodobał ;-)

Para alkoholików przybywa do Irlandii żeby odwiedzić mieszkającą na uboczu rodzinę. Seniorka rodu jest umierającą druidzką wiedźmą, sympatyzującą z IRA, której pozwala przechowywać w piwnicy "różne rzeczy". W rzeczonej piwnicy znajduje się również mumia innej wiedźmy, zabitej 2 tysiące lat temu i pogrzebanej w bagnie. Problem w tym że ta druga nie do końca umarła a  przyjazd gości da jej impuls do swoistego zmartwychwstania.

Ciężka atmosfera, pijackie zwidy pomieszane z rzeczywistością i irlandzkie klimaty sprawiają że dobrze się ogląda ;-)

poniedziałek, 18 października 2021

TVP w naszym domu

Wczoraj, po powrocie z Polonijnego Pikniku w Ballincollig, mieliśmy jeszcze w domu wizytę reporterów z TVP, którzy przeprowadzili wywiad z Agnieszką, m.in. o prowadzonych przez nią warsztatach "Poznajemy Polskę". 

Emisja ma być w grudniu w jednym z programów z dokumentalnej serii "Pełny obraz". Jak napisano na stronie programu: "Tematami odcinków są sprawy, o których chcą dyskutować Polacy. Cykl jest adresowany do osób, które starają się zrozumieć szeroki kontekst współczesnych problemów, chcą zobaczyć i wysłuchać kluczowych dla danej sprawy bohaterów i ekspertów". 

Oprócz emisji w tv program będzie również dostępny online na stronie vod.tvp.pl. Polecam też zerknąć na krótki filmik z nagrania na moim YT: LINK.

...........................
dopisek z 28.12.2021 roku: dzisiaj miała miejsce emisja tego dokumentu, napisałem o tym tutaj: LINK.

/Powyżej: Agnieszka tuż przed nagraniem/

wtorek, 9 marca 2021

Wrong Turn /2021/

Film o tytule identycznym jak ten z 2003 roku, w Polsce wyświetlany jako "Droga bez powrotu". Ten pierwszy tytuł sprzed już 18 lat stał się szeroko znany w wąskich kręgach i doczekał się bodajże pięciu kontynuacji. Z tym większą ciekawością obejrzałem więc tegoroczny.

Znowu las, grupka młodych ludzi która wybiera zła drogę /w tym przypadku zbacza ze szlaku turystycznego/. Jednak zamiast polujących na nich zdeformowanych kanibali mamy niewielka społeczność żyjąca w izolacji od kilku pokoleń, którzy strzegą wejścia na terytorium które uznali za swoje. Jak łatwo się domyśleć przydarzy się to bohaterom filmu, którzy zostaną za to postawieni przed swoistym wioskowym sądem...

Na marginesie: już nawet w horrorach zaczyna dawać znać o sobie politpoprawnosc: na trzy pary młodych turystów jedną z nich tworzą geje chyba z krajów Lewantu, drugą czarny chłopak /oczywiście o "lewicowych" ideałach który "zamiast pracować na Wall Street wybrał organizację non-profit"/ z białą dziewczyna, trzecią co prawda dwoje białych ale jak było do przewidzenia jedyny biały heteroseksualny facet w tej grupce zgodnie z logiką tęczowego postępu jest idiotą i tchórzem, za to jego dziewczyna świetnie wykształconą neurochirurgiczką /dobrze odmieniam żeńskie końcówki?/, co na wiele zresztą jej się nie przyda bo zginie szybko w prymitywnej pułapce. Tak że pełne multikulti, parytety zachowane a biały facet słusznie napiętnowany. I żeby nie było: naprawdę czyjś kolor skóry obchodzi mnie tyle co kolor jego oczu, nie zaglądam też nikomu pod kołdrę ale skoro reżyser tak się postarał przy doborze bohaterów to myślę że byłby zawiedziony gdyby tego nie odnotować. Więc - niech ma.

Znacznie słabszy od tego z 2003 roku ale da się obejrzeć. Oczywiście film tylko dla miłośników kina klasy b.

sobota, 24 października 2020

Pirania II

Horrorów z piraniami w roli głównej widziałem już sporo, o dwóch tytułach nawet napisałem na blogu: "Pirania 3D" i "Piraniokonda", tym razem w TV wyświetlili "Pirania II" z 1981 roku.

Jest to, uwaga, pierwszy pełnometrażowy film Jamesa Camerona, który wkrótce później nakręcił "Terminatora" i najlepsze z serii: "Rambo II" i "Obcy II", że o późniejszym "Titanicu" czy "Avatarze" nie wspomnę. Ale najpierw - była "Pirania II".

Fabuła standardowa: zapomniany nielegalny wojskowy eksperyment skutkuje zrodzeniem sporych latających piranii, które dokonują masakry na turystach odpoczywających na jednej z karaibskich wysp. W tle oczywiście te czy inne scenki obyczajowe a czasami wręcz humorystyczne. Typowe niskobudżetowe kino klasy b, no ale - każdy reżyser od czegoś zaczynał ;-)

Dla miłośników gatunku.

wtorek, 6 października 2020

IndieCork 2020

Wczoraj wybraliśmy się do kina Gate na pokaz filmów krótkometrażowych artystów z Cork, w ramach IndieCork. Blok 8 filmów, tematyka szeroka, o dziwo w tym roku bez LGBT za to jeden o koronawirusie. Generalnie, moim zdaniem, słabo, przynajmniej w porównaniu z innymi festiwalami filmowymi w Cork, na których byłem do tej pory. Nawet festiwalowy katalog, w porównaniu z poprzednimi edycjami jakiś taki - skromny. Być może to z powodu tych dziwnych czasów w których przyszło nam teraz żyć. Na widowni - 20 osób, z czego chyba wszyscy /oprócz nas/ to sami twórcy tych filmów i towarzyszące im osoby.

/Powyżej: przed rozpoczęciem pokazu/


/Powyżej: czekamy na wejście do sali/