Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kontrowersje. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kontrowersje. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 26 stycznia 2026

W tym roku po raz pierwszy nie było WOŚP w Cork

Sobie a muzom do odnotowania: wczoraj była niedziela, kolejny finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Byliśmy na Mszy Świętej w Holy Cross, "polskim kościele" w Cork. Kiedy wchodziliśmy, Agnieszka zauważyła, że nie ma przy wejściu wolontariuszy WOŚP, chociaż zawsze kwestowali. Z własnego doświadczenia wiem, że pod kościołem zawsze się zbierało najszybciej i najwięcej. Dzisiaj zrobiłem małe poszukiwania w internecie, i - opierając się na lokalnych stronach na fb /WOŚP Cork, ZHP, Polska Szkoła, MyCork/ - wychodzi na to, że w tym mieście od kilku lat nie ma już sztabu WOŚP. Ostatni raz "pełnoprawna" impreza odbyła się w 2022 roku, później wolontariusze, głównie z ZHP, kwestowali - ale na rzecz sztabów z innych miejscowości. W tym roku, powtarzając za śp. Krzysztofem Kononowiczem: "nie było niczego". Przeglądając komentarze tu i ówdzie wyczytałem, że problemem jest "brak chętnych do organizacji tej imprezy", chociaż z drugiej strony była kontra, że "chętni są, tylko są blokowani". Jak i przez kogo - już się nie dowiedziałem.

czwartek, 13 lutego 2025

Masło z Zielonej Wyspy czy z niemieckiej obory?

Przez Polskę przetoczyła się dyskusja o wygórowanych cenach masła. Akurat byliśmy wtedy w kRAJu, więc postanowiłem sprawdzić, czy to prawda, czy mamy tylko przedwyborczą rozgrzewkę, w której wykorzystuje się masło, zamiast armat. Wybrałem się do mojego osiedlowego sklepiku i rzeczywiście, cena za standardową kostkę oscylowała w granicach 10 złotych. Bardziej zdziwiły mnie dwie inne rzeczy: pierwsza to ta, że wśród niewielkiego wyboru, bo to w końcu sklepik osiedlowy, były aż dwa rodzaje masła irlandzkiej marki Kerrygold. Druga, że cena za to irlandzkie masło wynosiła tyle samo, co za polskie.

Podzieliłem się tymi spostrzeżeniami na moich social mediach, pytając jednocześnie o to, że jak to jest możliwe, żeby wspomniane irlandzkie masło, importowane z drugiego końca Europy, przewiezione przez szereg krajów, w zapewne specjalnie dostosowanych do tego celu środkach transportu jak samochody chłodnie, miało taką samą cenę, jak nasze rodzime masło, przywiezione co najwyżej z sąsiedniego województwa? Wywiązała się dyskusja, w której moi oponenci zarzucili mi, że to masło wcale nie jest irlandzkie, bo koszty transportu spowodowałyby jeszcze wyższą cenę.

/Powyżej: irlandzkie masło Kerrygold sprzedawane w Polsce, od tego w Irlandii różni się m.in. wagą/

Tutaj, przyznaję, krew we mnie zawrzała i byłem gotowy bronić honoru irlandzkiego masła niemal tak, jak broniła swojej czci Wanda, co nie chciała Niemca. Jakże to tak? To ja ponad dwadzieścia lat mieszkam w Irlandii, na irlandzkim maśle niemal zęby zjadłem, ba - ze trzy razy byłem w Muzeum Masła w Cork, gdzie obejrzałem porządny film dokumentalny o wspomnianym maśle Kerrygold, zresztą: znam masło tej marki bardzo dobrze, etykieta identyczna, a tutaj przychodzą jakieś młokosy, co to na Zielonej Wyspie byli co najwyżej w odwiedzinach u wujka - i oni będą mi pisali, że irlandzkie masło w Polsce, wcale nie musi być irlandzkie?

Następnego dnia, z samego rana, wybrałem się ponownie do mojego osiedlowego sklepiku, zakupiłem obydwa rodzaje tegoż masła /czyli solone i nie solone/, po to, żeby je w spokoju obejrzeć i obfotografować. Na etykiecie znalazłem nazwę irlandzkiej firmy, która zajmuje się dystrybucją oraz kluczowe wtedy dla mnie stwierdzenie: "Wyprodukowano w Irlandii". Rzym przemówił, sprawa zamknięta - chciałem już z triumfem ogłosić, ale ktoś mądrzejszy ode mnie doradził, żebym najpierw sprawdził numer weterynaryjny, jaki musi być na etykiecie, bo on wskazuje na to, z jakiego kraju pochodzi dany produkt pochodzenia zwierzęcego. Odnalazłem ten numer /DE NW40015EG/ i wklepałem w wyszukiwarkę. Oto co wyszło: "Numer weterynaryjny DE NW40015EG jest weterynaryjnym numerem identyfikacyjnym nadanym zakładowi produkcyjnemu w Niemczech. Tego rodzaju numery są przyznawane zakładom zajmującym się produkcją, ubojem lub przetwórstwem produktów pochodzenia zwierzęcego i podlegają kontroli inspekcji weterynaryjnej. Struktura numeru weterynaryjnego w Niemczech jest następująca: DE: kod kraju (Niemcy), NW: kod regionu lub landu (w tym przypadku Nadrenia Północna-Westfalia), 40015: unikalny numer identyfikacyjny zakładu w danym regionie, EG: skrót od "Europäische Gemeinschaft" (Wspólnota Europejska), wskazujący, że zakład spełnia unijne standardy higieny i bezpieczeństwa żywności". Wybiegając nieco w przyszłość, po powrocie do Irlandii kupiłem natychmiast takie samo masło tej firmy, i numer weterynaryjny mamy już zupełnie inny: IE 2107EC. IE to nie DE, proszę Państwa...

Mój szwagier z kolei zwrócił uwagę na kod kreskowy, umieszczony na tych produktach, który również wskazywał na Niemcy, jako kraj producenta. Kiedy poszukałem trochę w internecie, okazało się, że ta znana irlandzka marka ma swój oddział w Niemczech. Co więcej, sam zauważyłem, że pomimo praktycznie identycznego wyglądu etykiety, podstawowa kostka masła sprzedawana w Polsce jest nieco lżejsza niż jej odpowiednik sprzedawany w Irlandii: na Zielonej Wyspie masło Kerrygold waży 227 gram, ale w kRAJu już tylko 200 gram. Do tego odezwali się jeszcze moi polscy znajomi z Irlandii, którzy mają bardziej delikatne podniebienie ode mnie, i stwierdzili, że również smak tego masła jest inny w kraju jego pochodzenia, a inny w Polsce, chociaż przecież powinien być taki sam.

/Powyżej: irlandzkie masło Kerrygold sprzedawane w Polsce - z niemieckim znakiem weterynaryjnym i kodem kreskowym wskazującym na Niemcy, jako kraj producenta/

Rodzi się pytanie: czy rzeczywiście irlandzkie masło sprzedawane w Polsce - jest irlandzkie? Czy na pewno wyprodukowano je w Irlandii? Jeżeli tak, to dlaczego na opakowaniach tego masła sprzedawanego w Polsce, widnieje niemiecki znak weterynaryjny oraz taki sam kod kreskowy, wskazujący, że to Niemcy są jego producentem, chociaż na etykiecie nie ma o tym ani słowa? Jeżeli nie, i to masło po prostu powstało w jednym z zakładów w Niemczech, firmowanym przez irlandzką markę, to dlaczego na etykiecie napisano, że zostało "wyprodukowane w Irlandii"?

Zamiast czerpać informacje z wielu źródeł, postanowiłem to sprawdzić u źródła - i po prostu napisałem do Kerrygold bardzo uprzejmego e-maila, z prośbą o wyjaśnienie moich wątpliwości. Dla pewności powtórzyłem moją prośbę przez wszystkie możliwe kanały, na ich social mediach. Minął już ponad miesiąc i nie doczekałem się nawet zdawkowej odpowiedzi. Nic, zero, woda w ustach.

Czy irlandzka firma wprowadza w błąd swoich konsumentów w Polsce, twierdząc, że sprzedaje im masło wyprodukowane w Irlandii i pochodzące od irlandzkich krów, gdy faktycznie jest to masło produkowane w Niemczech i pochodzące od krów niemieckich? Tego nie wiem i tak nie twierdzę, jednak zarówno niemiecki znak weterynaryjny, jak i niemiecki kod kreskowy, oraz fakt istnienia irlandzkiej filii tej firmy w Niemczech, daje do myślenia. Podobnie jak brak odpowiedzi na zadane pytania. Z ostrożności procesowej od razu napiszę, że masło co prawda zjadłem, ale obydwie etykiety z tymi niemieckimi kodami skwapliwie oczyściłem i przywiozłem z Polski - do Irlandii. Kopię wiadomości wysłanych do tej firmy, również posiadam.

/Powyżej: podkreślona przeze mnie informacja na etykiecie masła, wprost stwierdzająca że masło zostało wyprodukowane w Irlandii/

Tak swoją drogą, drążę ten temat, tropiąc domniemany spisek, a przecież sam też mam sporo za uszami. Ileż to razy, pracując w tej czy innej irlandzkiej fabryce sztucznych kwiatów, na bezpośrednie polecenie moich przełożonych, za pomocą specjalnego dedykowanego narzędzia w postaci plastikowego skrobaka, zdrapywałem z różnych elementów naklejki z napisem "Made in China" a w to miejsce wklejałem "Made in Ireland". Kiedyś w końcu zapytałem, czy to jest nie tyle nawet etyczne, co wręcz nie grozi kryminałem? Odpowiedziano mi, że według obowiązującego prawa, wystarczy, że do danego produktu doda się jeden, nawet kompletnie nieistotny element, to już można stwierdzić, że produkt powstał w kraju, gdzie ten nieistotny element dodano. Teoretycznie, wystarczy do potężnego serwera wkręcić jedną, małą i nieistotną śrubkę, i już jest to produkt z innego kraju. Zadałem pytanie, dostałem odpowiedź. Mój kolega, który ze świeżej dostawy, prosto ze statku, paczek z jabłkami i truskawkami zdzierał etykiety z Hiszpanii i naklejał "100% Irish", żadnych pytań nie zadawał. Niewykluczone, że tak jest również z tym masłem: w Irlandii mogą wytwarzać tylko farbę drukarską do etykiet na masło, by twierdzić, że jest to masło z Irlandii. Oczywiście, mam nadzieję, że się mylę.

Nie wiem, czy firma Kerrygold tym razem się odniesie do moich wątpliwości i potwierdzi, że irlandzkie masło sprzedawane w Polsce jest na pewno irlandzkie, czy tylko użycza swój znak firmowy swoim przyjaciołom z Niemiec? Powtórzę raz jeszcze: jeżeli masło jest z Irlandii, dlaczego ma niemiecki kod weterynaryjny i kod kreskowy tego kraju? Jeżeli jest z Niemiec, dlaczego na opakowaniu napisano, że wyprodukowano je w Irlandii? O różnicę w wadze nie będę już wypytywał, wiadomo, że w towarach eksportowanych przez tzw. Zachód do krajów z Europy Środkowej i Wschodniej, nie takie cuda się dzieją. Tak czy owak, zawsze warto wspierać lokalną gospodarkę i kupować lokalne produkty. Najlepiej smakuje coś, co powstaje na miejscu a jeszcze lepiej, gdy na naszych oczach.

Zdrowych i udanych zakupów Państwu życzę oraz takiej zmiany prawa, żebyśmy nie mieli wątpliwości, co i od kogo kupujemy.

niedziela, 10 listopada 2024

Irlandia: to nie jest kraj dla małych dzieci

Przez ostatnie dwa lata, z powodu ważnych dla nas spraw rodzinnych, zdecydowaną większość czasu spędziliśmy z żoną w Polsce. Zamieszkaliśmy w Krakowie, tam też mieszkaliśmy przed wyjazdem do Irlandii. Do krakowskiego przedszkola poszedł nasz syn, Patryk. Niespełna miesiąc temu wróciliśmy na Zieloną Wyspę, próbując z powrotem wtopić się w irlandzką rzeczywistość. Idzie nam to, nie ukrywam, z oporami. 

Kiedy dwadzieścia lat temu opuszczaliśmy kRAJ, Polska, rządzona wtedy przez lewicową koalicję SLD-UP, była obrazem nędzy i rozpaczy. Pracy nie było, a w takim Krakowie, z wyłączeniem może ściśle turystycznych miejsc, można było śmiało kręcić filmy wojenne, bez konieczności kosztownej scenografii. Urzędnicy chamscy, na osiedlach mnóstwo patologii, policja jak zwykle bezradna. Irlandia, w porównaniu z Polską AD 2004, to była zupełnie inna jakość: mili, uśmiechnięci ludzie, przyjaźni i pomocni urzędnicy, sporo ofert pracy za dobre wynagrodzenie, tanie mieszkania. I przede wszystkim: poczucie wolności. Wiedziałeś, że jeżeli nie robisz nic złego, to nic ci nie grozi. W Polsce można było wtedy wpaść w tarapaty dosłownie "za niewinność", tutaj mogłeś na oczach policjanta przechodzić na czerwonym świetle, czy nawet pić piwo na ławce. Wiem, że to drobnostki, ale z takich drobnostek składa się w końcu całe życie.

Minęło dwadzieścia lat, rządy lewicy odeszły w niepamięć. Szkoda, że wyborcy mają pamięć złotej rybki, wskutek czego co niektórzy towarzysze z tamtych lat, ciągle są przy władzy, zamiast zniknąć w odmęcie historii, wcześniej jednak odbywając długoletnie kary więzienia, za biedę i poniżenie, które zgotowali Rodakom. Przez te dwadzieścia lat, sporo się zmieniło w Polsce, za to niewiele zmieniło się w Irlandii, a jeżeli już, to na gorsze.

Polska dokonała naprawdę olbrzymiego skoku naprzód. Zniknęły obskurne dworce kolejowe i dziurawe drogi, urzędnicy nabrali nieco ogłady, nawet co niektórzy celnicy na lotniskach nauczyli się mówić "dzień dobry", chociaż jeszcze z mocnymi oporami im to idzie. Nagle okazało się, że jest praca, że nie można już na "śmieciówkach" płacić zdesperowanym ludziom po 3 złote na godzinę, że obywatele, mam wrażenie, odzyskali godność. Zniknęła patologia, chociaż złośliwi mówią, że to dlatego, że wyjechała na Wyspy. Jedynie policja jak była bezradna, tak bezradna jest nadal, skupiając swoją aktywność na chowaniu się po krzakach i wyłapywaniu tych, którzy na prostej drodze o świetnej widoczności pojechali odrobinę za szybko. Za to, żeby ukrócić chociażby poczynania idiotów, stwarzających realne zagrożenia na drogach, to już z reguły ich nie ma.

Polska została gruntownie odremontowana, mentalność społeczeństwa zaczęła się powoli zmieniać. Mam wrażenie, że w tym samym czasie Irlandia pozostała taka, jaka była, a autochtoni, chociaż nadal mili i uśmiechnięci, nie są już tak przyjaźnie nastawieni, jak te dwadzieścia lat temu. Piszę to jednocześnie z dumą i żalem. Dumą, że nasza Ojczyzna, chociaż jest oczywiście nadal kolonią gospodarczą dla bogatszych państw Europy, tak bardzo się zmieniła, na lepsze. Żalem, że nasza Irlandia, która wielu z nas obrało sobie za dom, stanęła w miejscu. A jak wiadomo, kto stoi w miejscu, ten się tak naprawdę cofa.

Jak wspomniałem, posłaliśmy naszego Patryczka do krakowskiego przedszkola. Bezpłatnego, publicznego, mieszczącego się w sąsiednim bloku, na dość peryferyjnym osiedlu, na którym zamieszkaliśmy. Przedszkole nowe, czynne 11 godzin, z mnóstwem atrakcji i z możliwością wielu dodatkowych zajęć: od piłki nożnej, przez taniec po naukę judo. Do tego w każdym tygodniu, a to spotkanie z leśnikiem i spacer po lesie, a to pokaz pająków, a to poznawanie tajemnic z życia pszczół itd. Do tego wyjazdy do kina i teatru, jak i spektakle organizowane na miejscu. Oraz, co równie ważne: pełne i urozmaicone wyżywienie. Wiadomo, za te atrakcje i wyżywienie trzeba zapłacić, ale nie rujnowało to kieszeni.

Po powrocie do Cork, również tutaj zapisaliśmy Patryczka do przedszkola. Najpierw jednak pierwszy zgrzyt: mieliśmy problem z wyrobieniem mu ppsn /dla czytelników spoza Irlandii: to odpowiednik naszego peselu i nipu w jednym/. W formularzu trzeba było wpisać, w jakim celu chcemy uzyskać ppsn dla dziecka? Odpowiedzieliśmy, zgodnie z prawdą, że jest wymagany w przedszkolu, jak również w celu zagwarantowania opieki medycznej. Pan Urzędnik, który już w niczym nie przypominał swoich kolegów sprzed dwóch dekad, stwierdził, że da radę zapisać dziecko zarówno do przedszkola, jak i do lekarza, bez tego numeru, więc go nam nie wyda. Ręce mi opadły, pierwszy raz się z czymś takim spotkałem. Wcześniej wydawało mi się, że wyrobienie ppsn to będzie najprostszą z rzeczy, jaką musimy zrobić, a tutaj już na "dzień dobry" taka sytuacja. Na szczęście następnego dnia dostaliśmy stosowne listy, zarówno z przedszkola, jak i od naszej Pani Doktor, że ppsn jest niezbędny. Kiedy zaniosłem te pisma, Pan Urzędnik od razu zmienił zdanie, i chyba trochę spokorniał. Po kilku dniach dostaliśmy w końcu ten numer, bez którego człowiek tak naprawdę nie istnieje w tutejszym systemie.

Przedszkole znalazłem takie najbliżej domu, były jeszcze wolne miejsca /dopiero później się przekonałem, że miałem więcej szczęścia, niż rozumu/. Poszliśmy z żoną je obejrzeć, i - jakbyśmy cofnęli się w czasie. Głęboki PRL, warunki jak w Polsce, czterdzieści lat temu. Oczywiście, panie nauczycielki przesympatyczne, ale tutaj to oczywista oczywistość. Na marginesie przytoczę historyjkę, która mi się przytrafiła: jakieś pięć lat temu pracowałem przez kilka miesięcy w pewnej małej firmie. Na stołówce jedna z dziewcząt, Irlandka, miała drobną scysję z chłopakiem, bodajże Serbem. Nie zapomnę, jak oznajmiła mu: "tutaj jest Irlandia, i wszyscy mają być dla siebie mili. A jak ci się to nie podoba, to wracaj do swojego kraju!". Prawdę pisząc, to "wracaj" było wyrażone innym, znacznie bardziej dosadnym słowem, którego nie chcę przytaczać, bo w końcu nie jesteśmy na marszu feministek. Tak to działa, jesteś w Irlandii, wszyscy są mili, i ty też masz być miły. I w większości przypadków to się sprawdza, a przynajmniej sprawdzało do niedawna.

Wracając do tego przedszkola: blisko domu, ale tylko na trzy godziny i warunki takie sobie. Postanowiliśmy sprawdzić inne w okolicy, i tutaj właśnie przekonałem się, o tym moim sporym szczęściu i małym rozumie. Wszystkie miejsca absolutnie zajęte, w tych lepszych nawet na 2-3 lata do przodu. Co prawda znajomi ostrzegali nas, że dostać tutaj miejsce w przedszkolu jest rzeczą trudną i matki zapisują dzieci, gdy te jeszcze są w ich łonie, ale nie do końca zdawaliśmy sobie z tego sprawę. Owszem, mieszkamy tutaj od dwudziestu lat, ale pewne tematy nie były nam znane, ot co.

Nie zrozumcie mnie źle: są w Irlandii przedszkola otwarte dłużej, ale po pierwsze pobyt w nich kosztuje tyle, że stawia pod znakiem zapytania sens pracy rodzica, po drugie, zapisać do nich dziecko trzeba ze sporym wyprzedzeniem. Niemniej o takich fanaberiach, jak bezpłatne przedszkole czynne od 7:00 do 18:00, jak to mieliśmy w Krakowie, można zapomnieć. Te trzy bezpłatne godziny, do których każde dziecko ma prawo, wynika z tzw. ECCE, programu bezpłatnej opieki i edukacji przedszkolnej, która obejmuje dzieci do dwóch lat przed rozpoczęciem szkoły podstawowej. Później, gdy dziecko już pójdzie do szkoły, powinno być nieco lepiej, bo są organizowane miejsca, gdzie uczeń może przyjść przed szkołą czy zostać po szkole, jeżeli rodzice w tym czasie pracują, ale też nie jest z tym wcale tak różowo. Niemniej okres przedszkolny, to droga przez mękę. 

Zaczynam się zastanawiać, czy to jest dobry kraj dla ludzi z dziećmi? Owszem, nie najgorzej się tu żyje samemu, jeszcze lepiej w parze, ale gdy pojawiają się dzieci, ludzie muszą się naprawdę nagimnastykować, żeby sprostać temu wyzwaniu. Pytaliśmy znajomych, jak sobie dawali czy nadal dają radę? Jedni ściągali z Polski babcie, drudzy oddawali swoją wypłatę opiekunkom do dzieci, jeszcze inni zwalniali się niemal codziennie z pracy 2-3 godziny wcześniej lub przychodzili później, za co oczywiście nikt im nie zapłacił, żeby zawieźć lub odebrać swoją latorośl. Co rodzina, to inna historia, chociaż najczęściej był to system łączony: babcia + opiekunka + bezpłatny urlop. Byli też tacy, którzy próbowali to pogodzić, pracując na różne zmiany. Tyle tylko, że wtedy praktycznie się nie widzieli, i kilka takich związków po prostu nie przetrwało, być może z tego właśnie powodu.

Kolejna drobna, ale jak istotna rzecz: dowiedziałem się, że kilka razy w roku potrafią zamknąć te przedszkola nawet na tydzień, albo i dłużej. Pierwszy raz się z tym zetknąłem w "moim" przedszkolu już w okresie Halloween: obchodzą je tak hucznie, że zamykają na tydzień, na przełomie października/listopada. Co wtedy z dziećmi, z kim zostaną w domu? W sumie te trzy godziny dziennie to i tak ledwie starcza na drobne zakupy, szybkie porządki i może ugotowanie obiadu. O pracy - można zapomnieć. Chyba że jest babcia. Babcia to skarb Proszę Państwa, na wagę złota, wyrażoną w euro.

Dalej: takie proste rzeczy, jak place zabaw. Wcześniej ich w ogóle nie zauważałem, teraz jest to dla mnie najważniejsze miejsce w każdej okolicy. W Krakowie, na jak wspomniałem peryferyjnym osiedlu, nieopodal bloku miałem dwa do wyboru: jeden tuż za rogiem, drugi w odległości 5-minutowego spacerku. W Corku, który jest swego rodzaju odpowiednikiem Krakowa w Irlandii, najbliższe mam oddalone o 20 minut marszu i to ostro pod górkę. Oczywiście, w drugą stronę jest z górki, ale to też żadna frajda.

No nic, nie my pierwsi mamy dziecko w Irlandii, dali sobie radę Rodacy przed nami, damy radę i my. Chociaż prawdę pisząc, zdumiony jestem, że ten system tak działa, myślałem, że pod tym kątem jest znacznie lepiej, tym bardziej że Irlandczycy raczej są znani z wielodzietnych rodzin.

A Patryczek? Na razie zadowolony, do przedszkola chętnie chodzi, zaczyna posługiwać się angielskimi słówkami, chociaż ledwie zaczął płynnie mówić po polsku. Dziecko języki obce chłonie jak gąbka, warto, żeby wykorzystał ten czas. Jednocześnie wieczorami odrabia "zadania", jakie ma w książeczce z polskiego przedszkola, żeby nie odstawał od swoich rówieśników w kRAJu, bo sami jeszcze nie wiemy, gdzie rzuci nas Los.

I z takiego rozstaju życiowych dróg, serdecznie Państwa pozdrawiam, życząc udanych wyborów. Tych życiowych, przede wszystkim.

niedziela, 21 kwietnia 2024

76 wizyta w Polsce /3/: irlandzkie świeczki w polskim kościele

Dzisiaj niedziela, więc wybraliśmy się do Sanktuarium Miłodzierdzia Bożego na Mszę Świętą. Tam, gdy zapaliliśmy świeczki w intencji naszych bliskich, zobaczyłem że pochodzą one /świeczki, nie bliscy, chociaż kilka bliskich osób - też ;-)/ z Irlandii. Trochę to dziwne. 

Tak jak jest dziwne to, że polski rynek mięsa jest zalany irlandzką wołowiną, co zresztą wyszło dość przypadkowo, gdy w 2008 roku okazało się, że mięso jest skażone dioksynami. Wybuchła wtedy lekka panika, pamiętam że z irlandzkich sklepów praktycznie na 1 dzień zniknęło całe mięso, a od kolejnego pojawiły się kartki w witrynach, że teraz mięso pochodzi z Danii, Włoch czy tam innej Hiszpanii, nieważne. Niemniej wtedy odkryto również, że spore partie trafiły do Polski. W kRAJu oczywiście nikt niczego ze sprzedaży nie wycofywał. Podejrzewam że w Irlandii też nie, ale przynajmniej zrobiono spektakl pod publikę.

Wracając do świeczek: dlaczego w polskich kościołach są irlandzkie świeczki? Naprawdę nie mamy lokalnych producentów, tylko musimy dawać zarabiać innym? Zrobienie świeczki to żadna filozofia, Agnieszka robi je w warunkach domowych, i to z wosku pszczelego, więc w czym jest problem i dlaczego jest, jak jest? I w ilu jeszcze dziedzinach - tak jest?

/Powyżej: świeczki z Irlandii w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Krakowie/

sobota, 16 marca 2024

Na Ty czy na Pan?

Na facebookowych grupach zrzeszających Polonię w Irlandii, od czasu do czasu pojawia się dyskusja, czy będąc w Polsce należy się do nieznajomych zwracać per "pan, pani", czy od razu przechodzić na "ty"? Dla mnie samo postawienie takiego pytania jest zdumiewające, ale łapię się na tym, że coraz częściej jestem w mniejszości, a coraz więcej zwolenników ma z kolei Ryszard Petru, który przecież ogłosił że "po angielsku wszyscy jesteśmy na you".

Za moich lat młodzieńczych, to komu mówimy na "ty", a komu w żadnym wypadku, kto pierwszy podaje rękę na przywitanie, itp. było wiedzą elementarną. Teraz, w myśl zasady "róbta co chceta", co niektórym naprawdę peron odjechał, i mylą szlachetną prostotę z szalonym prostactwem. Od razu więc wyjaśnijmy sobie: w języku polskim do osób nieznajomych, starszych, itp., zawsze zwracamy się per "pan, pani".  Podkreślę: w języku polskim, a nie, że tylko w Polsce. Dziękuję i nie zapraszam do dyskusji, bo jest to sprawa oczywista. 

Oczywiście, zawsze znajdzie się grupka internetowych interlokutorów, która ma zdanie odmienne. Główny powód w tym przypadku? Bo tutaj mówimy sobie na "ty", więc i w Polsce nikomu nie będę "pan-ował". Nie musisz, po prostu wyjdziesz na chama i prostaka, i tak możesz zostać potraktowany, zresztą zupełnie słusznie. Nie można stosować argumentu, że, jeszcze raz powtarzając za Ryszardem Petru: "po angielsku wszyscy jesteśmy na you", czy też że w Europie tak się mówi. Jeżeli używasz języka polskiego, stosuj się do zasad tego języka. Jeżeli jesteś w kraju gdzie panuje określona kultura i zasady współżycia społecznego, również się do nich stosuj. To że w Twoim miejscu zamieszkania robiono coś inaczej, to nie znaczy, że będzie to zaakceptowane gdzie indziej. Dla przykładu: to, że do irlandzkiego kościoła możesz przyjść na Mszę Świętą ubrany niemal jak na plażę i nikt ci uwagi nie zwróci, to nie znaczy, że możesz zrobić to samo w Arabii Saudyjskiej, wchodząc do meczetu. Tam nie tylko zwrócą Ci uwagę, co obowiązkowo otrzymasz kilka kopniaków poniżej pleców, i oby tylko na tym się skończyło. Co kraj, to obyczaj, pamiętaj o tym.

Przyjrzyjmy się jeszcze raz argumentowi, że w Irlandii "jesteśmy na you". Zgadza się, ale tylko w języku angielskim. Jak mi tłumaczył dość konserwatywny i świadomy swojej historii Irlandczyk, w jego własnym, irlandzkim, języku zwrócenie się w tak bezpośredni sposób do kogoś obcego, jest równie niekulturalne, co w języku polskim. A jak to jest w innych krajach europejskich, z innymi językami? Też wszyscy jesteśmy "na you"? No, nie bardzo. A jak Cię potraktują w takiej Japonii? Podpowiem: bardzo źle. Mało tego, używając tego samego języka ale w innym kraju, może zmieniać się forma, w jakiej należy się zwracać. Polecam prześledzić ten temat, bo jest bardzo ciekawy.

Niektórzy twierdzą, że takie międzypokoleniowe powszechne przechodzenie na "ty" skraca dystans, sprawia że czujemy się przez to młodsi  i jest to pozytywne. Naprawdę? To może, żeby jeszcze bardziej ten dystans skrócić i się odmłodzić, zwracajmy się do innych wręcz: "elo, ziom", czy nawet: "siema, mordo"? Swoją drogą, nie wyobrażam sobie, żeby 20-letni chłopaczek zwracał się na "ty" do 90-letniego powstańca warszawskiego. Pewnie mam za małą wyobraźnię.

Jeszcze inni twierdzą, że zwracanie się do kogoś per "pan, pani", jest oznaką szacunku, a na szacunek trzeba sobie zasłużyć. Naprawdę? Każdy człowiek zasługuje na szacunek, natomiast łatwo można taki szacunek stracić. Na pewno od razu z automatu tracą go takie "ziomy" i "mordy", czy też panie i dranie z kryzysem wieku średniego, którzy chcą udawać nastolatków i przez to skracają dystans i wchodzą w pewną sferę prywatności, zarezerwowaną dla rodziny i osób naprawde bliskich. Pół biedy, kiedy spotkamy takiego "ty-czkarza" na dworcowym peronie, który zagai do nas: "elo mordo, który to pociąg to Rudy Śląskiej"? Zawsze można mu od biedy wskazać ten drugi, w przeciwnym kierunku, i problem się rozwiąże sam. Gorzej, gdy persony takiego rodzaju biorą się za prowadzenie biznesu, wtedy to już tragedia gotowa.

W Irlandii miałem styczność z wieloma polskimi biznesami i o dziwo, nikt nie pozwolił sobie na skrócenie tegoż dystansu i przejście na "ty", mając świadomość, że jestem klientem który mu przynosi pieniądze. Zawsze była pełna kultura, chociaż, umówmy się, nie zawsze pozostała część usługi była na najwyższym poziomie. Ale jak to bywa w regule, zdarzył się jeden jedyny wyjątek: polska restauracja w hrabstwie Kerry. Tam właścicielka i kelnerka w jednym, bezpośrednio zwróciła się do mnie i moich przyjaciół, bez zachowania tej podstawowej formy grzecznościowej. "Co dla ciebie, a ty co zamawiasz?", itp. Niby nic, ale gdyby ktoś tak bezceremonialnie zwrócił się do gości w restauracji w Polsce, pewnie szybko przywołano by go do porządku. Jedzenie było takie sobie, jak to z reguły w polskich restauracjach w Irlandii bywa, ale ok., zjedliśmy, zapłaciliśmy, wyszliśmy. Później jeszcze kilka razy byłem w tym miasteczku, ale już nigdy tam nie wstąpiłem, ani nie poleciłem znajomym. Wolałem zostawić moje pieniądze gdzie indziej, a jedynym powodem była właśnie moja niechęć do takiego nadmiernego skracania dystansu, i to jeszcze w biznesowych relacjach, gdzie to ja płacę. Powie ktoś: tobie nie pasowało, ale innym tak, skoro restauracja się trzyma. Być może, tylko zyski zawsze mogą być mniejsze, lub większe. Zawsze też, skoro chce się w ten sposób przyciągać klientów, można się do nich od razu zwracać: "elo mordo, co chcesz do chrupnięcia"?

Czy warto tak na siłę "amerykanizować" nasze zwyczaje, żeby rozpuścić się w europejskim tyglu narodów? Wg mnie - nie. Kilka lat rozmawiałem z jedną z Ukrainek pracujących w Polsce, która była zachwycona naszą kulturą, w tym - kulturą osobistą. Najbardziej ujęło ją właśnie to, że wszyscy zwracali się do niej przez "pani". Tego już nie ma na Zachodzie, a nigdy nie było na Wschodzie, takie rzeczy - tylko w Polsce, proszę Państwa.

I oby tak zostało...

wtorek, 5 grudnia 2023

72 wizyta w Polsce /12/: Henryk Sienkiewicz. Greatest Hits

Dzisiaj wieczorem zawieźliśmy Patryczka do Babci na cały wieczór, a sami, razem z naszą koleżanką Asią, wybraliśmy się do teatru Bagatela, na spektakl "Henryk Sienkiewicz. Greatest Hits". 

Niestety, otrzymaliśmy towar niezgodny z zamówieniem, bo opis sztuki na stronie teatru nijak się miał do tego otrzymaliśmy. Głównie  - przez nachalne polityczne anty-pisowskie wstawki, kompletnie od czapki i nie pasujące do tematu, przy jednoczesnym oddaniu hołdu nowej władzy. Bardzo to obniżyło poziom całej sztuki. Szkoda, że nie wiedzieliśmy o tym wcześniej, wybralibyśmy się gdzie indziej, na coś innego.

Swoją drogą, teatr Bagatela /jak i wiele innych/ otrzymuje potężne wsparcie finansowe od "rządu PiS", a jednocześnie nawet do dawno napisanych sztuk, dokłada antypisowską gębę. Świadczy to tylko o tym, że wolność twórcza jest w Polsce absolutnie nieskrępowana. 

Sami aktorzy byli bardzo dobrzy, najsłabszym ogniwem /chociaż jednocześnie najbardziej znanym i utytułowanym/ był Krzysztof Materna, który był reżyserem tej sztuki jak i zagrał postać, a jakże, Henryka Sienkiewicza.

/Powyżej: przed spektaklem/

wtorek, 13 czerwca 2023

68 wizyta w Polsce /1/: taksówkarz - złodziej

Kolejny wyjazd do Polski. Tym razem polecieliśmy z Cork do Krakowa przez London Gatwick. Podróż minęła spokojnie, niemiły zgrzyt nastąpił na samym końcu: na lotnisku zamówiłem taksówkę z aplikacji freenow. Konkurencyjny bolt oferował w tym czasie przejazd za 50 zł, ale musiałbym czekać kilka minut dłużej, wziąłem więc tą, która była szybciej. Od kilku lat używam tej aplikacji, ceny z reguły były zawsze wyrównane z innymi przewoźnikami. Tym razem pan, niestety nasz rodak, starszy jegomość o nieco cwaniaczkowatym wygladzie i zachowaniu skasował mnie na... 142 złote, o czym się dowiedziałem dopiero kilka minut po jego odjeździe. Normalna cena, to powiedzmy 40-60 zł, ten wziął 3 razy więcej. 

I to nie jest tak, że każdy taksówkarz może sobie dowolnie kształtować ceny, cennik jest podany i nijak się miał do mojej trasy przejazdu. Oczywiście złożyłem reklamację. Nie chodzi tylko o pieniądze /chociaż oczywiście też, dlaczego mam przepłacać?/ ale o zasady. Nie znoszę takich typków, a wśród taksówkarzy jest ich, niestety, wyraźna nadreprezentacja. Muszę przyznać, że zareagowano dość szybko. Potwierdzono że taksówkarz zawyżył cenę. Zwrócono mi 37 zł na kartę i 25 jako bonus do wykorzystania na kolejny przejazd. Napiwek, który mam ustawiony automatycznie, niestety nie podlega zwrotowi - a szkoda. Dobre i to, chociaż to jeszcze nie koniec, bo sprawa w toku. Podejrzewam, że nie byłem pierwszym takim klientem tego pana...

Teraz tak: pal licho, że zrobił tak ze mną /czy też: z z polskim małżeństwem, w dodatku z małym dzieckiem/. Idę o zakład, że każdy zagraniczny turysta był przez niego kantowany, a opinię każdy z nich zabierze z sobą do własnego kraju. I chociaż to zupełnie irracjonalne, to np. moja znajoma Irlandka miała długi czas, uwaga, "żal do Polski". Za co? Za to że po bardzo udanych wakacjach w Krakowie, w którym zostawiła co najmniej kilkanaście tysięcy złotych, kiedy już wracała pociągiem z centrum miasta na lotnisko, złapał ją konduktor bo nie miała biletu. Sęk w tym, że automat biletowy w pociągu był zepsuty a ona, będąc starszą osobą w obcym kraju, nie umiała sobie poradzić. Wymusił na niej zapłacenie kary. Przez ileś tam miesięcy obraz pięknej Polski i królewskiego miasta był przykryty wspomnieniem o tym incydencie, o którym opowiadała wielu znajomym. Czy to było warte ceny tego biletu, czy nawet wydumanej kary za jego brak? Na pewno nie inaczej było z tą złotówą...

/Powyżej: z Agnieszką i Patryczkiem na lotnisku w Cork/

środa, 12 kwietnia 2023

65 wizyta w Polsce /9/: Mickiewicz w gumiakach i bimber w słoiku

Czas wracać do Cork. Tym razem z Krakowa przez Londyn /Luton/. Na lotnisku w Krakowie przyjrzałem się chwilę oferowanym tam alkoholom, z których sporej części chyba nie ma w sprzedaży w zwykłych sklepach. Ot, np. "bimber" serwowany w słoiku czy polskie wino o nazwie Mickiewicz, z brudnymi gumofilcami na etykiecie? Niech będzie że to pierwsze, to nasz odpowiednik "whiskey in the jar", ale to drugie - wystarczająco niesmaczne, i to bez degustacji...

Poniżej - bimber w słoiku i wino z gumofilcami:


środa, 1 marca 2023

Ufaj, ale sprawdzaj! Nie tylko własną żonę...

Ostatnio cały świat obiegły informacje o zestrzeleniu przez amerykańskie myśliwce "niezidentyfikowanych obiektów latających". W chwili kiedy piszę ten felieton - trwa zażarta dyskusja wśród różnych miłośników teorii spiskowych, sugerująca że Amerykanie zestrzelili... UFO. Poniekąd jest to prawdą, bo UFO to nic innego jak skrót od angielskiego wyrażenia "Unidentified Flying Object", czyli właśnie  niezidentyfikowany obiekt latający. W czasach mojej młodości, gdy bardziej dbano o czystość języka polskiego i starano się nie zaśmiecać go niepotrzebnymi zwrotami zapożyczonymi z języków obcych, takie obiekty nazywano zresztą NOL, co stanowiło skrót właśnie od "Niezidentyfikowany Obiekt Latający".

Czy dany obiekt nazwiemy NOL czy UFO, nadal znaczy to samo, czyli określa latający obiekt, który nie został rozpoznany. Czasami warunki atmosferyczne lub brak odpowiednich przyrządów optycznych może spowodować, że za UFO/NOL może zostać uznany balon meteorologiczny, modne ostatnio drony a nawet takie naturalne zjawiska, jak piorun kulisty czy deszcz meteorytów. Niemniej, w powszechnej świadomości utarło się, że UFO/NOL to nic innego jak statek Obcych, czyli pojazd cywilizacji pozaziemskiej.

Wierzyć w istnienie Obcych, czy nie wierzyć? Ja osobiście - tego nie wykluczam, mając tylko bardzo pobieżne pojęcie o ogromie Kosmosu. Skoro życie zostało stworzone na naszej planecie i w naszym, leżącym w dość peryferyjnie położonym Układzie Słonecznym, to dlaczego nie mogłoby powstać również gdzie indziej? Statystycznie, jest to jak najbardziej prawdopodobne. Odstawiając na bok statystykę, dodam że sam kiedyś obserwowałem UFO/NOL. Było to dokładnie 18 września 1982 r., a zanim któryś z Czytelników odsądzi mnie od czci i wiary, niech sobie wpisze w wyszukiwarkę frazę "ufo nad zamojszczyzną 18 września 1982 r." Sam się przekona, że oprócz mnie, 11-letniego wówczas dzieciaka, obserwowało to wydarzenie tysiące ludzi. Ale, uwaga: ja tylko twierdzę że widziałem UFO/NOL, nie twierdzę, że widziałem statek kosmitów, pamiętajmy o tym. Zresztą, sami dorośli którzy razem ze mną wpatrywali się wtedy w niebo, jednoznacznie twierdzili że to musi być jakaś zabłąkana satelita, albo że "Ruscy coś kombinują", a pamiętajmy, że wtedy w Polsce był środek stanu wojennego, i ludzie liczyli się z różnymi możliwościami. Nikt natomiast nie uważał, że to statek Obcych. Ale - do dzisiaj nie wiadomo co to było, wersja z satelitą okazała się nierealna, więc żadnej, choćby minimalnie prawdopodobnej wersji, wykluczyć nie można. Kto wie, może to byli rzeczywiście "nasi starsi bracia" z odległej galaktyki? A to, że nie nawiązali z nami kontaktu, świadczy tylko o ich wyższej inteligencji.

Niemniej tego typu wydarzenia, są wodą na młyn wielbicieli teorii spiskowych. Czasami zresztą tak kretyńskich, że słuchając wywodu tego czy innego mówcy o reptilianach czy korzyściach płynących z używania foliowych czapeczek, zastanawiam się, czy jesteśmy przedstawicielami tego samego gatunku ssaków naczelnych. Co nie znaczy, że nie wierzę w istnienie takich czy owakich spisków. Weźmy na przykład taki "spisek żarówkowy", czyli planowane postarzanie produktów. Dawniej przeróżne przedmioty wytwarzano dbając o ich długą trwałość, ale kilku przedsiębiorców stwierdziło, że to się kompletnie nie opłaca. Lepiej robić produkty znaczniej mniej trwałe, co będzie wymuszało na konsumentach zakup kolejnych, takich samych przedmiotów. 

Dlaczego nazwano to spiskiem żarówkowym? Bo zaczęło się od amerykańskich producentów żarówek, którzy w 1924 roku zawarli porozumienie, na mocy którego ograniczyli żywotność swoich produktów do 1000 godzin pracy. Wcześniej mogły działać zdecydowanie dłużej, co udowadnia przykład tzw. "Centennial Light", żarówki wyprodukowana w 1890 roku która świeci praktycznie nieprzerwanie do dzisiaj, czyli przez... 133 lata. Obecnie ta żarówka znajduje się w siedzibie straży pożarnej w Livermore w Kalifornii, oraz ma własną stronę internetową. Ale takich żarówek było znacznie więcej. W czasach PRL, gdy panowała socjalistyczna ekonomia i powszechne braki w zaopatrzeniu, o postarzaniu produktów nikt nie myślał, bo konsumenci i tak kupowali wszystko, co pojawiało się na półkach. I, o dziwo, wiele sprzętów pamiętających słusznie miniony ustrój, działa bez zarzutu do dzisiaj. Sam mam co najmniej 40 letni odkurzacz, który co prawda w porównaniu do współczesnych głośno pracuje, ale nadal działa bez zarzutu. Czy teraz kupicie taki sprzęt? A pamiętajmy, że do jego produkcji nie używano żadnych kosmicznych technologii, ale raczej kiepskich materiałów, jak to w socjalistycznej gospodarce niedoboru bywało. Tyle, że wtedy nikt nie myślał o ograniczeniu jego żywotności.

No dobrze, a przykład znacznie bardziej współczesny, z którym każdy z nas się styka? To na przykład używanie do pakowania chleba ciemnych toreb papierowych. My myślimy, że hipermarkety zaczęły dbać o ekologię, tymczasem chodzi o to, ze w takich torbach pieczywo znacznie szybciej robi się czerstwe - i trzeba kupić nowe. Co więc należy robić? Natychmiast po przyjściu do domu przełożyć chleb z torby papierowej do foliowej, i szczelnie ją zawiązać. Ot, taka sztuczka.

Rajem dla miłośników teorii spiskowych była pandemia covid-19 i obostrzenia z nią związane. Oczywiście, zagrożenie było, chociaż może nie tak duże, jak przedstawiły nam to media i niedouczeni lub skorumpowani medycy. Za to ile fantastycznych teorii wtedy wymyślono i podawano jako prawdę objawioną. Pierwsza z brzegu: każdy, kto nosi maseczkę, niechybnie dostanie grzybicy płuc. Znacie Państwo kogoś, komu się to, przez noszenie maseczki, przytrafiło? Sam ją nosiłem w miejscach w których to było wymagane, jak również w pracy, gdzie w dodatku pracowałem ciężko fizycznie i gdzie bardzo pilnowano, by tych maseczek nie opuszczać wystawiając nos na wierzch. Dezynfekowałem też dłonie i trzymałem "social distance", co dla mnie, jako raczej introwertyka, było to czymś naprawdę świetnym. Mało tego: przez te dwa pandemiczne lata byłem wyjątkowo zdrowy, nie dostałem nawet kataru. 

Kolejna bzdura: raz wprowadzony reżim sanitarny, już z nami zostanie. Ograniczenia łatwo wprowadzić ale zdjąć będzie już trudno, i w tym reżimie zostaniemy na lata. Będzie trwała selekcja sanitarna i będą getta dla niezaszczepionych. No i co? Gdzie te getta, gdzie ta selekcja? Oczywiście ktoś może twierdzić, że to wojna na Ukrainie spowodowała odejście od obostrzeń, bo pamiętamy przecież ten moment, gdy Polacy wracający z zagranicznych wojaży i przekraczający granicę na zachodzie byli sprawdzani czy mają przepustki covidowe /bo paszportem przecież tego nazwać nie można/, a na wschodzie w tym samym czasie wlewała się milionowa rzesza uchodźców, których nikt pod tym kątem nie weryfikował. Tyle, że ograniczenia zniesiono na całym świecie, również tam, gdzie wojna na Ukrainie to news ledwie na piątą stronę codziennej gazety.

Wniosek z tego taki, że trzeba iść za przykładem ex-prezydenta RP, Bronisława Komorowskiego, który w czasie swojej prezydentury radził zdumionemu tym oświadczeniem prezydentowi USA, Barackowi Obamie, że "żonie należy ufać, ale trzeba sprawdzać, czy jest wierna". Oczywiście niczego nie przebije opowieść o "bigosowaniu", ale to już zupełnie inna historia, chociaż równie interesująca. Niemniej chyba wtedy amerykańskie elity polityczne podjęły decyzję, że dopóki w Polsce rządzą ludzie o takim poziomie intelektualnym, nie ma co traktować nas poważnie. No dobrze, co prawda rada Komorowskiego o "sprawdzaniu" żony, została udzielona kompletnie nie tej osobie, i w zupełnie nieodpowiednim miejscu i czasie, co nie znaczy że nie tkwi w niej jakaś ludowa mądrość, którą warto wykorzystać.

Gdy znowu usłyszymy w mediach kolejną opowieść, a to o zestrzeleniu przez Amerykanów statku z kosmitami, a to o dzielnych obrońcach Wyspy Węży, którzy wszyscy co do jednego zginęli, pamiętajmy o radzie pana Komorowskiego: ufać ale sprawdzać, z naciskiem na sprawdzać. A jeszcze lepiej: sprawdzać przed zaufaniem.

Bo niestety, mediów mamy coraz więcej ale rzetelnych informacji w nich - coraz mniej.

niedziela, 4 grudnia 2022

61 wizyta w Polsce /4/: przez pazerność dorosłych - zabrakło prezentów dla dzieci

Na niedzielną Mszę Świętą wybraliśmy się do Sanktuarium św. Jana Pawła II. Po mszy - wszystkie dzieci zostały zaproszone na spotkanie ze św. Mikołajem i miały otrzymać prezent, którym była dość wypchana torba słodyczy. Niestety, z powodu karygodnego zachowania dorosłych, część dzieci otrzymały ledwie pół prezentu a niektóre - wcale.

Dzieci w kościele było ok. 200-300, przygotowanych prezentów aż 1000. Jak to więc możliwe? Pomimo dobrych chęci organizatorów, zabrakło doświadczenia. Brak kontroli nad wydawanymi paczkami spowodował że dorośli brali po kilka toreb, jak również wysyłali po kolejne swoje dzieci. Chyba w połowie organizatorzy zorientowali się, że paczek dla wszystkich nie wystarczy, więc zaczęli dzielić je na pół. Taką właśnie "połówkę" dostała dla Patryczka - Agnieszka. Najgorzej, że co najmniej 20 dzieci odeszło z niczym.

No cóż, przerabialiśmy to samo, gdy organizowaliśmy bezpłatne imprezy dla dzieci w Cork: na każdej znalazł się jeden taki rodzic, który - nie patrząc czy wystarczy dla innych dzieci - ładował po cichu do torby to czy owo. To samo z robieniem zdjęć: zapomnij że zrobisz dobre, bo wszyscy się pchają, kolejek praktycznie nikt nie uznaje, itp. To zdjęcie na dole zrobiłem kiedy już praktycznie wszyscy się rozeszli, było to ostatnie zdjęcie św. Mikołaja z dzieckiem. Na każdym innym zrobionym wcześniej - miałbym innego rodzica w tle. 

Na takich bezpłatnych imprezach potrzeba do pomocy znacznie więcej wolontariuszy, niż na tych biletowanych. Ale wystarczy wprowadzić symboliczną opłatę, która co prawda w żadnym wypadku nie pokryje nawet kosztów wynajmu sali, o innych kosztach nie wspominając, by sytuacja zmieniała się diametralnie: spokój, kultura, wszyscy mili. Dlaczego tak jest - nie wiem, ale działa.

Poniżej - ludzie czekający przed kościołem na św. Mikołaja i św. Mikołaj z Patryczkiem i Agnieszką:


wtorek, 22 listopada 2022

Corban Walker: As Far As I Can See

Od 15 października b.r. do 15 stycznia 2023 roku w Crawford Art Gallery w Cork ma miejsce wystawa "As Far As I Can See", na której możemy oglądać prace Corbana Walkera. Autor wystawy, urodzony w 1967 roku w Dublinie, jest, jak napisali kuratorzy wystawy: "światowej sławy artystą mieszkającym w Irlandii, który tworzy instalacje, rzeźby i rysunki, skupiając się na systemach stworzonych przez człowieka i postrzeganiu skali". 

Walker nie tylko umieścił w galerii swoje prace ale w ramach wystawy - "usunął" też część znaczących dzieł, będących w stałej ekspozycji galerii. Trzeba przyznać, jest w tym wreszcie jakaś oryginalność ;-)

Poniżej - wystawa:


środa, 14 września 2022

57 wizyta w Polsce (7): złapany w siatkę

Wracałem do domu z Kauflandu /niemieckiego sklepu dla Polaków w Polsce/ na krakowskim Ruczaju, gdy drogę zagrodziła mi... siatka. Co kilka metrów były wbite słupy, a pomiędzy nim rozciągnięta wspomniana druciana siatka. Najpierw pomyślałem, że to swego rodzaju ochrona przed dzikami, bo w tej okolicy były widywane. Zresztą podobne, chociaż znacznie niższe płotki, też tam się w różnych miejscach znajdowały, chociaż oczywiście nigdy centralnie na ścieżce. Dziki pojawiały się, bo co niektórzy je dokarmiali, ot co. 

Ale - nie, błędny trop. Nigdzie nie było żadnego przejścia, siatka biegła przez uczęszczane ścieżki, spotkałem też towarzyszy niedoli którzy tak samo szukali jakiegoś wyjścia z tej sytuacji. Jak stwierdziła jedna pani, jeszcze wczoraj tego nie było ;-) Okazało się, że w okolicy budują korty tenisowe, więc ogrodzili kawał terenu żeby nikt się tam nie kręcił

Bardzo fajnie, ale kompletnie nie pomyślano o umieszczeniu wcześniej jakiejkolwiek tabliczki informacyjnej, ostrzegającej że ścieżka, znana i uczęszczana od lat przez okolicznych mieszkańców - została zamknięta. O wytyczeniu alternatywnej trasy, nawet nie ma co marzyć. Brak szacunku, typowa prl-owska sowiecka mentalność, gdzie nikt się ludźmi nie przejmował. Podobno z komuny wychodzi się tak długo, jak długo się w niej tkwiło. Przyjmując bardzo ostrożnie, że nasz kraj tkwił w tym bagnie przez 45 lat, to jeszcze z 15 lat przed nami, zanim wszystko będzie normalnie. Oby.

No cóż, obchodziłem ją tak długo aż w końcu wyszedłem na znany sobie teren. Tylko dlatego, że jestem jeszcze w miarę sprawny. Dla matek z dziećmi w wózkach, osób starszych, o niższej sprawności, itp. - byłoby to niewykonalne. Jak już napisałem, jedna tabliczka zmieniłaby wszystko.

/Powyżej: siatka na ścieżce/

czwartek, 9 czerwca 2022

Drugi 'pokój modlitwy" na lotnisku Stansted

Na chwilę wrócę do mojej blogowej serii "kaplic na lotniskach", chociaż ostatnio są to bardziej wpisy o meczetach niż stricte kaplicach. O jednym z "pokoju modlitw" na lotnisku Stansted już pisałem: LINK, ale podczas mojej ostatniej podróży do Polski, odkryłem też drugi, nawet znacznie przestronniejszy niż ten pierwszy. Zlokalizowany również w pobliżu toalet, jak podejrzewam - zapewne ze względu na konieczność doprowadzenia wody. Oczywiście - to również meczet.

Poniżej - kilka zdjęć:




poniedziałek, 30 maja 2022

Pokój modlitwy na lotnisku w Manchesterze

Powoli robi mi się już mini-cykl "kaplic na lotniskach", więc dzisiaj o kaplicy, czy też właściwie "pokoju modlitwy", na lotnisku w Manchesterze, przez które wracaliśmy podczas naszej ostatniej wizyty w Polsce. Jak widać, podobnie jak na lotnisku w londyńskim Stansted, jest to raczej meczet. Takie czasy...

/Powyżej: "pokój modlitwy" na lotnisku w Manchesterze/

czwartek, 28 kwietnia 2022

50 wizyta w Polsce (18): "pokój modlitwy" między toaletami

Wracamy do Irlandii. Musieliśmy przedłużyć nasz pobyt o tydzień, więc nasze bilety przepadły. Nie udało nam się dostać nowych na bezpośredni lot Kraków - Dublin, wszystko wykupione, podobnie zresztą jak z innych miast. Dlaczego? Irlandia ogłosiła że przyjmie praktycznie każdą ilość uchodźców z Ukrainy, więc ten kierunek stał się naprawdę oblegany. Lecimy więc przez Londyn /Stansted/ za to do Cork.

Z ciekawostek: na lotnisku Stansted znajduje się hm, pokój modlitwy, ulokowany między toaletami. Zajrzałem do środka, to praktycznie mini-meczet, z wyznaczonym kierunkiem modlitwy i osobnym pomieszczeniem do umycia się przed modlitwą, co praktykują muzułmanie. Pewnie dlatego umieszczono go między toaletami, ze względu na łatwe podłączenie do wody. Czyli od razu przyjęto że modlić się tam będą przedstawiciele tej, chyba już dominującej w UK religii.

Poniżej - "pokój modlitwy" między toaletami na lotnisku w Stansted:



piątek, 8 kwietnia 2022

Woda z Dublina, woda z Krakowa

Poruszałem już ten temat w moim filmiku z 48 wizyty w Polsce ale - jeszcze raz: na lotnisku w Krakowie za wodę, kanapkę czy przekąskę zapłacimy znacznie więcej niż na lotnisku w Dublinie, stolicy Irlandii która uchodzi przecież za drogi kraj. W dodatku koszty pracy są znacznie niższe w Polsce niż w Irlandii. 

Przykład najprostszy z możliwych: woda. Na lotnisku w Dublinie butelka kosztuje 1 euro. Jak widać jest swobodnie wystawiona, należy za nią zapłacić wrzucając monetę do pudełka, przy czym nikt tego nie kontroluje i widziałem wiele razy jak ludzie brali wodę nie płacąc za nią. Być może nawet nie mieli jak, bo już mało kto ma przy sobie monety. Ja tam zawsze kupuję w maszynie bo wolę schłodzoną a koszt jest dokładnie taki sam. A - i jeszcze na lotnisku w Dublinie są wystawione specjalne kraniki z których można samodzielnie i bezpłatnie napełnić własną butelkę.

Lotnisko w Krakowie: najtańsza butelka wody jaką znalazłem kosztuje 7 złotych. Czym się różni jedna woda od drugiej? Dlaczego w Polsce w której się zarabia 3 razy mniej niż w Irlandii płaci się prawie 2 razy więcej za zwykłą butelkę wody? O kranikach z bezpłatną wodą można zapomnieć, no chyba - że ktoś chce ryzykować napełnienie butelki w toalecie. Oczywiście, można sobie zafundować butelkę z filtrem i napełniać ją bez obawy ale nie o to tutaj chodzi. 

Pytanie jest inne: dlaczego woda w Krakowie jest droższa od tej w Dublinie?

Poniżej - woda na lotnisku w Dublinie i w Krakowie:


sobota, 12 marca 2022

Sakawa

Dokument z 2018 roku. Akcja toczy się w Ghanie, dotyczy głównie lokalnych internetowych oszustów, którzy na różne sposoby próbują wyłudzić pieniądze od mieszkańców krajów zachodnich. 

Również poprzez udawanie kobiet, w czym pomaga im używanie telefonów komórkowych z wbudowanym przetwornikiem zmieniającym głos męski na kobiecy. Proszę, nawet nie wiedziałem że coś takiego istnieje i jest powszechnie dostępne. Przeszukują także ulokowane tam wysypiska z elektronicznymi śmieciami z całego świata, w poszukiwaniu twardych dysków komputerów, na których spodziewają się znaleźć informacje przydatne przy szantażu czy wyłudzeniach. 

O białych wyrażają się z najwyższą pogardą, mając ich za zwykłych głupków. Gdyby tak biali wyrazili się o czarnych, mielibyśmy wrzask na pół świata o rasizmie, a tak nawet dystrybutorzy filmu próbują ich usprawiedliwiać, dodając w opisie filmu że "przestępstwa te postrzegają jako akt zadośćuczynienia za kolonialne zbrodnie." Guzik prawda, niczego takiego w filmie nie zauważyłem, zwykli oszuści nie mający szacunku nawet do własnych kobiet. Chociaż jak wspomniałem białymi gardzą, to największym marzeniem każdego z nich jest emigracja do któregoś z krajów Europy Zachodniej, czyli de facto do cywilizacji stworzonych przez białych. Ot, paradoks. 

Wszyscy wierzący, jedni w jakiś lokalny odłam chrześcijaństwa, drudzy w islam, trzeci w lokalną plemienną religię. O powodzenie w swoich brudnych interesach każdy z nich zwraca się do własnego boga. Na niewiele to się zdaje, bo i tak to co "zarobią" szybko przebalują i muszą kombinować od nowa.

Ogląda się dobrze.

/Powyżej: kadr z filmu/

piątek, 26 listopada 2021

Saoradh ostrzega dilerów narkotyków

Na Blackpool /czyli tej części miasta w której aktualnie mieszkamy/ pojawiły się takie oto plakaciki sygnowane przez Saoradh z informacją że "dilerzy narkotyków nie są mile widziani w naszej społeczności". 

Saoradh to powstała w 2016 roku skrajnie lewicowa ale jednocześnie narodowa partia, dążąca do ustanowienia zjednoczonej socjalistycznej Irlandii. Uważa się że ma powiązania z tzw. Nową IRA a niektórzy jej członkowie dopuszczali się, nazwijmy to - przemocy. No cóż, w takim razie takie ostrzeżenie powinno być potraktowane dość poważnie, tak jak poważnie traktowane były w Belfaście ostrzeżenia ale i idące za nimi działania IRA. Nie wspomina się o tym głośno ale w czasie kiedy Irlandzka Armia Republikańska miała tam spore wpływy, to praktycznie zniknęła w tym mieście cała drobna przestępczość. Oczywiście, zawsze jest coś za coś...

/Powwyżej: plakat z ostrzezeniem sygnowany przez Saoradh/

sobota, 25 września 2021

45 wizyta w Polsce (6): po urzędzie z urzędnikiem

Przechodziłem obok Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego i rzuciła mi się w oczy taka oto wywieszka na drzwiach. Nie dziwi nic, tutaj to normalne. żeby się Interesantom w głowach nie poprzewracało, jeszcze atrament wypiją albo spinacze zginą. Kraków, stan umysłu...

/Powyżej: tablica na UMWM w Krakowie/

czwartek, 10 czerwca 2021

"Bród" na poczcie

Dzisiaj An Post /irlandzka poczta/ wydała trzy znaczki, które, jak napisali na swojej stronie: "upamiętniają irlandzki i globalny wymiar ruchu Pride". Słowo "Bród" widniejące na jednym z nich to irlandzkie tłumaczenie słowa "Pride". 

Znaczki są sprzedawane wyłącznie w zestawach zawierających pięć sztuk, z czego cztery są przeznaczone do wysyłki krajowej a piąty - zagranicznej. Jak napisano również: "za każdy sprzedany pakiet ze znaczkami przekazujemy 2,5% na rzecz BeLonG To i LGBT Ireland" .

/Powyżej: jeden z wydanych znaczków, grafika ze strony An Post/

Nie sposób przeoczyć tej informacji bo jest mocno promowana, m.in. w sponsorowanych wpisach na facebooku. I właśnie na fb pod taką reklamą An Post miała szansę wywiązać się ciekawa dyskusja, gdy jeden z użytkowników zauważył że jest to jakaś forma podatku nałożona na kupujących i przekazywana na ww. organizacje. Spostrzeżenie wydaje się logiczne, w końcu poczta to instytucja państwowa, czasami przy wysyłce określonych dokumentów ma się po prostu obowiązek korzystania z jej usług  i jeżeli przekazuje jakąś część ze swoich przychodów na rzecz prywatnych organizacji to robi to w imieniu państwa. 

Oczywiście do żadnej merytorycznej dyskusji nie doszło, ponieważ natychmiast zlecieli się tęczowi piewcy tolerancji którzy zwyzywali go od homofobów /chociaż od razu zaznaczał że - absolutnie takich uprzedzeń nie ma/, wysyłali na terapię i takie tam, czyli standard. Wszystko w gronie Irlandczyków, żeby nie było, ale schemat jest zawsze ten sam, gdy zamiast logiki wchodzą emocje. Pytasz "tęczowych" skąd czerpią dofinansowania - jesteś homofobem, faszystą i rasistą, pytasz Owsiaka z czego tak naprawdę się utrzymuje - jesteś pisiorem, podpisuj oświadczenie że nie będziesz korzystał ze sprzętu WOŚP a tak w ogóle to **********! Tymczasem gdy w grę wchodzą pieniądze publiczne, przekazywane przez rządowe instytucje prywatnym organizacjom, wszystko powinno być jak najbardziej transparentne.

Tak swoją drogą, temat ciekawy. Bo skoro teraz An Post przekazuje część przychodu za "tęczowe" znaczki organizacjom LGBT, to rozumiem że gdy w grudniu będzie sprzedawała znaczki na Boże Narodzenie z wizerunkiem Świętej Rodziny - to również część przychodu przeznaczy organizacjom chrześcijańskim w Irlandii? No tak, czy nie? Pytanie retoryczne, rzecz jasna. Ale czy w takim razie nie mamy tutaj do czynienia z faworyzowaniem jednych a dyskryminowaniem drugich? Tak to właśnie bywa gdy do dysponowania środkami publicznymi zabierają się instytucje które nie są do tego przeznaczone.

A samych znaczków tym razem nie kupiłem. Nawet nie to, że nie potrzebuję, chociaż zapas "na wszelki wypadek" zawsze mam, tylko po prostu ostatnio irlandzka poczta bardzo mocno opóźnia swoje przesyłki, więc i słać za ich pośrednictwem nie ma sensu. Kartki z życzeniami świątecznymi wysłane z Cork - do Cork, wędrowały ponad 2-tygodnie. Poważnie. W tej sytuacji nie dziwi chyba też fakt, że kartki wysłane "do Polski" są dostarczane po dwóch miesiącach albo i później. Dzieje się tak zapewne wskutek zmożonych zakupów przez internet które w czasach około - lockdownowych stały się jedyną sensowną alternatywą, przez co państwowy doręczyciel, An Post, po prostu się nie wyrabia. Dopóki więc na tym odcinku sytuacja się nie poprawi, znaczki sobie odpuszczam, bo w końcu - ja nie filatelista, znaczki co prawda lubię ale bardziej za ich użytkową funkcję.

Tak, że tak...