Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Polityka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Polityka. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 1 października 2026

Wałęsa. Człowiek z nadziei

Niedawno obejrzałem film Andrzeja Wajdy: "Wałęsa. Człowiek z nadziei". Odkładałem oglądanie go przez ponad dekadę, bo wiedziałem że będzie to zwykła propagandowa laurka wystawiona Dyzmie naszych czasów, i szkoda mi było na to nomen-omen, czasu. Niemniej w końcu się przemogłem, żeby zobaczyć, jak nisko upadł nasz nieżyjący już, ale uznawany za wybitnego, pan reżyser. No więc - upadł bardzo. 

Wahałem się też, czy o tym w ogóle pisać, ale ponieważ prokuratura właśnie umorzyła śledztwo przeciwko byłemu prezydentowi w sprawie składania fałszywych zeznań dotyczących "teczek Kiszczaka", stwierdzając że "Bolek" nie mógł pisać raportów na kolegów bo był "wtórnym analfabetą", pomyślałem sobie - a co mi tam, trzeba dorzucić swój kamyczek do tego ogródka.

Generalnie rzecz biorąc: film jest nakręcony sprawnie, jego rdzeniem jest wywiad Wałęsy z Orianą Fallaci, która później napisała m.in.: "Kiedy pomyślisz na przykład, że taki pijak jak Jelcyn był carem, a taki ignorant jak Wałęsa symbolem wolności, to nogi uginają się pod człowiekiem. Wałęsa był próżnym, pretensjonalnym, pewnym siebie ignorantem". Tyle tylko, że wcześniej wystawiła mu laurkę, podobnie jak później zrobił to Wajda. 

Obydwoje wiedzieli, że Wałęsa nie jest tym, za kogo się go powszechnie uważa. Fallaci poznała, że to bufon i ignorant, Wajda musiał wiedzieć, że "Lechu" współpracował z SB, i naprawdę sporo się nagimnastykował, żeby pokazać w filmie, że może tam i współpracował, ale tylko na początku, że może tam i coś podpisał, ale musiał bo mu żona akurat rodziła, i takie tam. Generalnie przez cały film się przebija ta świadomość, że są jakieś haki na Lecha, a ten zamiast stanąć w prawdzie i powiedzieć jak było, to przez kolejne 30 lat po upadku komuny, opowiada różne historie z mchu i paproci, którym już nikt rozsądny nie daje wiary...

poniedziałek, 28 września 2026

Kolejne komunistyczne wlepki w Cork

Na mieście pojawiły się kolejne komunistyczne wlepki z sierpem i młotem, tym razem sygnowane przez Revolutionary Communists of Ireland, niewielką grupkę powstałą w 2024 roku. O ich wlepkach pisałem już tutaj: LINK. Na tę chwilę, wg własnych źródeł, liczą ok. 100 osób, zatrudniają na pełen etat trzech działaczy i mają własną gazetkę. 

/Powyżej: wlepka Revolutionary Communists of Ireland/

wtorek, 24 marca 2026

Dubajskie słońce, irańskie drony i polska skarbówka

Historia jak wiadomo, lubi się powtarzać, chociaż z reguły jako farsa. W 1939 roku, podpuszczeni przez Anglię i Francję, odmówiliśmy Niemcom budowy eksterytorialnego korytarza, czyli autostrady i linii kolejowej, łączącego je z Prusami, co skończyło się dla nas przegraną wojną i okupacją niemiecką a później radziecką. Skutki tego odczuwamy do dzisiaj. W 2026 roku, Trump, być może obrażony przez to, że nie dali mu pokojowej nagrody Nobla, za to na pewno podpuszczony przez Izrael, ale mający też własne interesy, napadł na Iran. Skutki tego również od razu odczuliśmy nawet w Polsce czy w Irlandii, bo błyskawicznie wzrosły na stacjach ceny paliw, chociaż wszyscy wiedzą, że kupiono je jeszcze po starych stawkach, ale sprzedano już po nowych. Niemiecki atak na Polskę doprowadził do wybuchu II wojny światowej. Pytanie, czy nie stoimy na krawędzi III wojny?

Zarówno historycy, jak i miłośnicy tworzenia przeróżnych wersji alternatywnej historii, mogą mieć własne zdanie o tym, czy postawa Polski była wtedy politycznie słuszna, czy nie. Przy czym zaznaczę, że wyłącznie o politykę chodzi, a nie o kwestie moralne, czy warto układać się z państwem największych złodziei i morderców w ówczesnej Europie. Znamy za to skutki tej, a nie innej decyzji. Jak się skończy historia z Iranem, jeszcze nie wiemy, a przynajmniej nic nie wiadomo w chwili, gdy zasiadłem do pisania tego tekstu. Jeżeli Trump uwinie się szybko i skończy wojnę w dwa tygodnie, będzie zwycięzcą. Jeżeli uwikła się w kosztowną awanturę, USA zapłacą olbrzymią cenę, wyrażoną nie tylko w petrodolarach. Swoją drogą, nieprawdopodobne, jak USA, największe mocarstwo na świecie, jest podległe Izraelowi, małemu państewku, leżącym gdzieś na geopolitycznym krańcu świata. Rozumiem, że to ich sojusznik w świecie arabskim, ale USA może liczyć również na inne kraje w tym regionie. Tymczasem wszyscy widzą, że to ogon macha psem, ot co. Najważniejsze dla nas, to nie dać się wciągnąć w tę awanturę. USA to nasz sojusznik, czy tego chcemy, czy nie. Ale nie mamy żadnego powodu, żeby występować przeciwko Iranowi, a na propagandę był czas już się uodpornić. Za to znalazłby się niejeden powód, żeby opowiedzieć się przeciwko Izraelowi, który ma długą historię szkalowania Polski.

Niejako rykoszetem, przy tej całej wojennej awanturze, oberwali nasi turyści, zwiedzający tamte rejony, w krytycznej sytuacji pozostawieni sami sobie, zarówno przez organizatorów wycieczek, jak i naszych dyplomatów tam rezydujących. Umiesz liczyć, licz na siebie, ale przykre to jest, bo skoro umawiamy się na jakieś państwo, czyli na przymusową formę organizacji obywateli, to chcielibyśmy mieć pewność, że w chwili próby nie zostaniemy sami. A jeżeli rzeczywiście mamy liczyć tylko na siebie i to nie tylko w takich kwestiach, to pytanie, czy jest nam potrzebne takie państwo?

Przy okazji wyszło na jaw, że wielu naszych dobrze zarabiających celebrytów, po części widząc jak nasze państwo ich łupie na podatkach, zamieszkało w takim Dubaju, gdzie większość zarobku mogą zachować dla siebie. Niestety, w krajach Unii Europejskiej urzędy skarbowe robią wszystko, żeby zedrzeć z człowieka ostatnią koszulę. Taki podatkowy zamordyzm, połączony ze skrajnie lewicową ideologią, coraz bardziej skłania do zastanowienia się, czy potrzebna nam taka Unia? Osobiście doszedłem do wniosku, że nic z tego nie będzie, gdy wymyślili te nakrętki przyczepione do butelek. Dla mnie to było przysłowiowe piórko, pod którym ugiął się ciężko objuczony wielbłąd. Skoro naprawdę coś takiego wzięto na poważnie, to trzeba wychodzić, bo robi się z tego dom wariatów. Kiedy z kolei odrzucono zapis, choćby w nieistotnej rezolucji, że "tylko biologiczne kobiety mogą zajść w ciążę", to już wiem, że w dodatku trzeba wychodzić jak najszybciej.

Wracając jednak do naszych celebrytów: niektórym trochę mina zrzedła, gdy zobaczyli, że są w zasięgu irańskich dronów. Jakby tego było mało, zainteresowała się nimi również polska skarbówka. Jak czytamy w jednym z komunikatów prasowych na Interii: "Krajowa Administracja Skarbowa przygląda się zakupom mieszkaniowym Polaków w rejonie Zatoki Perskiej. Ministerstwo Finansów w odpowiedzi na pytania PAP potwierdziło, że przedmiotem zainteresowania KAS jest to, czy wydatki te mają pokrycie w ujawnionych dochodach. Ministerstwo Finansów przypomina, że sam zakup nieruchomości w innym kraju nie wiąże się z obowiązkiem podatkowym w Polsce. Inna sytuacja ma miejsce wtedy, gdy polski rezydent osiąga z niej dochody, np. z najmu - wówczas obowiązek podatkowy powstaje."

Reasumując, skarbówka ma zamiar pytać naszych celebrytów, skąd wzięli pieniążki na swoje dubajskie mieszkania? W dodatku, gdyby okazało się że pod swoją nieobecność je wynajmują, przypomną, że trzeba zapłacić od tego zaległy podatek - w Polsce. Problemem naszych celebrytów i influencerów jest fakt, że zarabiają najczęściej na treściach tworzonych w Polsce lub na polski rynek. To zrozumiałe, tak jak i w przypadku naszych topowych aktorów: choćby nie wiem jak gardzili "tenkrajem", żaden z nich kariery w Hollywood nie zrobił. W Bollywood zresztą też... W takich przypadkach, skarbówka często uznaje, że to tutaj, w kRAJu, mieści się ośrodek interesów życiowych i tutaj trzeba płacić podatki, choćby celebryta podnosił fakt, że większość dni w roku przebywa on w swoim dubajskim mieszkaniu.

Przy okazji tej całej awantury, wyszło jeszcze kilka "kwiatków". Okazuje się, że Dubaj silnie stawia na promocję w internecie za pośrednictwem wspomnianych influencerów. Istnieją dedykowane aplikacje, gdzie np. taki influ, jeżeli tylko ma powyżej 5 tysięcy "obserwujących", może się zarejestrować i korzystać z darmowych hoteli, posiłków w restauracjach, itp. Oczywiście im większe dana osoba robi zasięgi, tym lepsze dostaje propozycje. Niektóre panie, znane z tego, że są znane, wprost przyznawały, że uwielbiają latać do Dubaju, bo jedyny ich koszt to bilet lotniczy, a resztę dostają w naturze i to w zamian za instagramowo - tiktokowe rolki, które i tak by nakręciły. Oczywiście w takich przypadkach o krytyce nie ma mowy, na filmikach są same zachwyty, często zresztą szczere, bo za darmo wszystko dobrze smakuje, ewentualnie można przymknąć oko na to czy owo. Jak to się opłaca tym hotelom i restauracjom? Ano jakoś musi, na pewno jest to dobrze skalkulowane, gdzie za cenę posiłku czy nocy w pokoju, który pewnie i tak stałby pusty, dostaje się filmik robiący setki tysięcy wyświetleń i napędzający kolejnych turystów.

Nie byłoby w tym może nic złego, gdybyśmy od początku wiedzieli, że to barterowa reklama. Tymczasem nasze influ skrzętnie to ukrywają, udając że mają więcej pieniędzy niż mają i sprzedają nam często nieprawdziwy obraz tej czy innej turystycznej ziemi obiecanej. Do tego dochodzi często podobny, zawsze pozytywny przekaz na temat rodziny panującej czy uzbrojenia, którym dane państwo dysponuje, co w zamyśle ma wzmocnić poczucie bezpieczeństwa wśród turystów w tych niepewnych czasach, ale jednoznacznie wskazuje na to, że te treści są w jakiś sposób sterowane, a influ są jedynie pudłem rezonansowym. Tymczasem w internecie, co do zasady zasięgi się buduje na wiarygodności. Tak, wiem, często inne aspekty powodują popularność tej czy innej osoby, ale gdy traci się wiarygodność, nawet największa liczba followersów nie przełoży się na skuteczną sprzedaż.

Jak sami Państwo widzą, ciężkie życie mają ostatnio nasi celebryci. W ogóle bycie celebrytą to nie takie hop, siup. Im się człowiek robi bardziej znany, tym większe ryzyko, że zaproszą go do jakiejś telewizji śniadaniowej czy innego talk-show, a tam, nawet w towarzystwie zaprzyjaźnionych dziennikarzy, o tragedię nietrudno. Niedawno boleśnie przekonał się o tym Marcin Gortat, nasz chyba najbardziej znany koszykarz, pozujący w dodatku na wielkiego polskiego patriotę, który w programie u swojego kolegi, Jakuba Wojewódzkiego, nie potrafił odpowiedzieć na pytania: w którym roku był chrzest Polski, kto napisał "Nad Niemnem", a nawet ile to jest 7x9? Do tego nasz szczery demokrata ubolewał, że "wsie i małe miasteczka wybierają mu prezydenta" i że to tak być nie może. Ręce opadają.

Z drugiej strony, taki Gortat przynajmniej przyznaje, że nie wie, ale nie wymyśla bajek jak inny celebryta, syn swojego ojca, Maciej Stuhr, który w jednym z wywiadów twierdził, że Polacy "przywiązywali dzieci pod Cedynią, jako tarcze". Pytanie, jak bardzo pan aktor musi nienawidzić swojego kRAJu, dzięki któremu zarabia na kieliszek chleba, skoro wygaduje takie rzeczy? A więc to nie Polacy przywiązywali dzieci do tarcz pod Cedynią w 972 roku, ale zrobili to Niemcy pod Głogowem w 1109, przywiązując polskie dzieci do machin oblężniczych. No cóż, może to nie wina samego aktora, w końcu jego ojciec zasłynął nie tylko rolą osła w Shreku, ale i stwierdzeniem, że za granicą "stara się nie mówić głośno po polsku". No wiadomo, wstyd i siara. Tak to jest, gdy człowiek "czuje się bardziej „Mitteleuropejczykiem” niż Polakiem", co był nam łaskawy swego czasu objaśnić śp. Pan Jerzy. Dobrze, że nie dożył tych czasów, gdy w sieci od ponad roku trwa nieustanny "hype na Polskę", gdzie obcokrajowcy, najczęściej z państw zachodnich, są szczerze zachwyceni naszym kRAJem, głośno wychwalając porządek, czystość i bezpieczeństwo, którego u siebie, wskutek błędów swoich polityków, już nie mają. I w dodatku nie są to rolki sponsorowane choćby darmowymi pierogami.

Jak sami Państwo widzą, nie jest łatwo być celebrytą w dzisiejszych czasach. Nie dość, że odpytują ich z tabliczki mnożenia i najważniejszych dat z historii Polski, to jeszcze skarbówka pyta, skąd mają pieniądze na te swoje beztroskie celebryckie życie? I nawet do instagramowego Dubaju strach teraz polecieć, bo irańskie drony spać nie dają. W takich chwilach warto docenić to, co się ma, choćby to było tylko spokojne życie na irlandzkiej wsi.

I tego spokoju w tych niespokojnych czasach, Państwu i sobie życzę.

poniedziałek, 26 stycznia 2026

W tym roku po raz pierwszy nie było WOŚP w Cork

Sobie a muzom do odnotowania: wczoraj była niedziela, kolejny finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Byliśmy na Mszy Świętej w Holy Cross, "polskim kościele" w Cork. Kiedy wchodziliśmy, Agnieszka zauważyła, że nie ma przy wejściu wolontariuszy WOŚP, chociaż zawsze kwestowali. Z własnego doświadczenia wiem, że pod kościołem zawsze się zbierało najszybciej i najwięcej. Dzisiaj zrobiłem małe poszukiwania w internecie, i - opierając się na lokalnych stronach na fb /WOŚP Cork, ZHP, Polska Szkoła, MyCork/ - wychodzi na to, że w tym mieście od kilku lat nie ma już sztabu WOŚP. Ostatni raz "pełnoprawna" impreza odbyła się w 2022 roku, później wolontariusze, głównie z ZHP, kwestowali - ale na rzecz sztabów z innych miejscowości. W tym roku, powtarzając za śp. Krzysztofem Kononowiczem: "nie było niczego". Przeglądając komentarze tu i ówdzie wyczytałem, że problemem jest "brak chętnych do organizacji tej imprezy", chociaż z drugiej strony była kontra, że "chętni są, tylko są blokowani". Jak i przez kogo - już się nie dowiedziałem.

poniedziałek, 5 stycznia 2026

85 wizyta w Polsce /15/: poradnik bezpieczeństwa

Na kilka dni pojechaliśmy do Tomaszowa Lubelskiego, żeby odwiedzić mojego Tatę i Siostrzeńców, oraz, niestety, zapalić znicze na grobach Mamy, Siostry i Dziadków. 

W skrzynce na listy znalazłem taki oto "Poradnik bezpieczeństwa", sygnowany przez Ministerstwo Obrony Narodowej i Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji. Jak napisano na stronie dedykowanej temu poradnikowi: "W ciągu ostatnich lat zagrożenie wobec Polski znacząco wzrosło. Dezinformacja, cyberataki, zagrożenia hybrydowe, sabotaż czy dywersja są wykorzystywane do destabilizacji państwa. Wojna za naszą wschodnią granicą również wpływa na nasze poczucie bezpieczeństwa. Wzrasta też ryzyko ekstremalnych zjawisk pogodowych. Ich skutki mogą powodować przerwy w dostawie prądu, utrudnienia w przemieszczeniu się i komunikowaniu, zniszczenia materialne, trudności w prowadzeniu działalności gospodarczej, a także zagrażać zdrowiu i życiu. Wielu z nich nie da się uniknąć, ale można się na nie przygotować. Rząd Rzeczypospolitej Polskiej dostrzega wagę tych wyzwań, dlatego opracował „Poradnik bezpieczeństwa”. Poradnik zostanie rozesłany do wszystkich gospodarstw domowych w Polsce.

/Powyżej: Poradnik bezpieczeństwa z mojej skrzynki/

piątek, 24 października 2025

Wybory prezydenckie w Irlandii 2025

Dzisiaj miały miejsce wybory prezydenckie w Irlandii. Oczywiście - wzięliśmy udział, wyłącznie z poczucia obowiązku, ponieważ wybór był praktycznie żaden.

Irlandczycy wybierają prezydenta na 7-letnią kadencję. Poprzednik, Michael D. Higgins, nie mógł kandydować, ponieważ pełnił ten urząd już dwie kadencje. Kandydatami byli: Catherine Connolly, Heather Humphreys i Jim Gavin. Ten ostatni został zmuszony do wycofania się z wyborów, gdy ujawniono, że 16 lat temu nie oddał najemcom swojego mieszkania w Dublinie, nienależnie pobranego czynszu, w kwocie 3200 euro. Zwyciężyła Catherine Connolly, która zdobyła ok. 63 % głosów pierwszego wyboru. Heather Humphreys, na którą zresztą oddaliśmy głosy, otrzymała około 29%. Jim Gavin – na którego pierwotnie chciałem głosować, zanim ujawniono tę "aferę mieszkaniową", około 7% głosów, mimo że wycofał się z wyborów to jego nazwisko pozostało na karcie wyborczej. Frekwencja wyniosła około 45,8%, co jest jednym z niższych wyników w historii wyborów prezydenckich w Irlandii, znaczna liczba głosów, tj. ponad 200 tys., została uznana za nieważne. Funkcja prezydenta w Irlandii ma charakter przede wszystkim reprezentacyjny i ceremonialny - choć konstytucja przewiduje pewne uprawnienia, np. mianowanie premiera czy sędziów.

Poniżej - Agnieszka z Patryczkiem przed lokalem wyborczym, oraz karta do głosowania:


środa, 1 października 2025

Drony ze styropianu, państwo z kartonu

/Ten tekst powstał 13 września b.r. i został pierwotnie opublikowany w październikowym wydaniu polonijnego miesięcznika MIR - mir.info.pl z którym współpracuję, stąd uwagi na wstępie/

Nie jest łatwo napisać felieton do miesięcznika o bieżących wydarzeniach w Polsce, bo przez cykl wydawniczy to, co dla mnie wydarzyło się wczoraj, dla Państwa miało miejsce dobre 2-3 tygodnie temu. Z mojej perspektywy, wczoraj wtargnęło do Polski kilkanaście dronów, a w momencie, gdy weźmiecie Państwo do ręki bieżące wydanie lub pobierzecie je ze strony internetowej, może się okazać, że nasz kRAJ jest w stanie wojny, bo wszystko wskazuje na to, że pomimo zapewnień najważniejszych polityków, nasi żołnierze jednak znajdą się na Ukrainie.

Niemniej pewne rzeczy na pewno się nie zmienią, przynajmniej przez te najbliższe dwa tygodnie. Przede wszystkim to, że my, Polacy, mamy państwo z kartonu. Jak to w kartonowym państwie, zamiast oglądać poważne kanały informacyjne, możemy sobie od razu włączyć Cartoon Network. Poziom dziecięcej naiwności będzie taki sam. Dlaczego twierdzę, że mamy państwo z kartonu, którego polityka przypomina komiksowe obrazki? Ano choćby przez te drony. Na chwilę, w której to piszę, informacje mamy takie: do Polski wtargnęło 19 tanich dronów, najprawdopodobniej nieuzbrojonych, będących tzw. wabikami. O tym, że lecą do nas te drony, poinformowała nas... Białoruś. Poderwano nasze myśliwce, które nic nie mogły zrobić, bo nie mają możliwości namierzenia i niszczenia tak małych celów, oraz myśliwce naszych sojuszników, a konkretnie - Holendrów, którzy strącili 3 takie drony, używając rakiet za, dosłownie, miliony.

Reasumując: o niebezpieczeństwie poinformowało nas teoretycznie wrogie nam państwo, nasi sojusznicy z NATO strącili nam co 6-tego drona, a my sami mogliśmy co najwyżej rykiem silników naszych odrzutowców pobudzić okolicznych mieszkańców. Alert RCB rozesłano kilka godzin po fakcie, podobno po to, żeby nie wzbudzać paniki i żeby ludzie nie chcieli uciekać z kRAJu. Co ogłosił rząd? Jak zwykle pełny sukces i że "wszystkie procedury zadziałały".

Oczywiście jak to w kartonowym państwie, nic nie zadziałało. Nie mamy na granicy żadnego sprawnego systemu antydronowowego, chociaż takie są produkowane przez polskie firmy i sprawdzają się w warunkach bojowych na Ukrainie. Gdyby nie Białoruś, kto wie, czy w ogóle wiedzielibyśmy, że jakieś drony do nas wleciały. Gdyby nie Holendrzy, wszystkie drony mogłyby osiągnąć swoje cele, gdyby w ogóle je miały. Ogólnie rzecz biorąc, blamaż i kompromitacja: można do nas wpuścić nawet latawce czy inne dmuchawce, a sam wiatr zrobi swoje. Dokładnie jak w piosence: latawce, dmuchawce, wiatr...

Co do samych dronów, w chwili kiedy to piszę, trwają dywagacje, skąd to przyleciało i czyje to na pewno jest. Oczywiście głównie twierdzi się, że to ruskie maszyny. Sposób ich wykonania, byle jak i z byle czego, też na to wskazuje. Do tego na poważnie traktuje się argument, że: "były rosyjskie, bo miały rosyjskie napisy". Przyjmuje się również, że drony faktycznie były rosyjskie, tyle że wleciały na nasze terytorium wskutek zakłócenia sygnału gps przez ukraińską armię, która to jednak nie poinformowała nas o tym. Problem w tym, że od zawsze wojna polegała nie tylko na strzelaniu do siebie czym popadnie, ale również na dezinformacji, tworzonej z reguły przez wszystkie strony konfliktu.

Pamiętacie Państwo słynną ukraińską Wyspę Wężową, która wręcz stała się symbolem tej wojny? Już pierwszego dnia pełnoskalowej wojny, podpłynął do niej rosyjski okręt wojenny, i zażądał od ukraińskich odbiorców poddania się. Ich odpowiedzią miało być słynne: "Russkij wojennyj korabl, idi na ch...". Dalej, jak głosiła ukraińska hagiografia, Rosjanie mieli otworzyć ogień, a w nierównej walce zginęli wszyscy bohaterscy obrońcy wyspy. W rzeczywistości żaden z nich nie zginął, wszyscy się poddali a później wskutek wymiany jeńców - wrócili do domu. Dzisiaj o tym już wiemy, ale wtedy każdego, kto po lekturze rosyjskich mediów podważał ukraińską wersję, wyzywano od ruskich onuc i zwolenników Putina.

Właśnie, rosyjskie media. Nadal mamy je zablokowane w Europie, tej ostoi wolności słowa, prawda? Słusznie, nic nie może psuć jedności przekazu: jak wszyscy polegli, to wszyscy, wiadomo. "Prawda została ustalona i żadne fakty tego już nie zmienią", jak to stwierdziła swego czasu znana dziennikarka TVN i jednocześnie felietonistka Gazety Wyborczej.

Po Wyspie Wężowej mieliśmy cały wysyp baśni i legend: a to ukraińska babcia miała strącić słoikiem ruskiego drona, a to lokalni Cyganie ukradli ruskim... czołg, a to Rosjanie błyskawicznie się wystrzelali z amunicji i rakiet i wkrótce będą strzelać chyba tylko kamienicami z procy, a to Ukraińcy walczą tak dzielnie, że wkrótce zorganizują defiladę w Moskwie. I co? I nic, bajki z mchu i paproci, rzeczywistość jest zupełnie inna.

W końcu przyszedł Przewodów i śmierć dwóch Polaków od rakiety rosyjskiej produkcji, tyle że wystrzelonej przez Ukraińców. Jednak najpierw usłyszeliśmy, że to Rosja nas zaatakowała i że teraz już musimy zastosować odwet i wkroczyć do wojny. Oto co wtedy napisał prezydent Zełenski na Twitterze: „Federacja Rosyjska zabija wszędzie tam, gdzie może dotrzeć. Dzisiaj dotarła do Polski. Ten atak na bezpieczeństwo zbiorowe w regionie euroatlantyckim jest eskalacją. Zginęli ludzie. Moje kondolencje dla polskich braci i sióstr! Ukraina zawsze z wami. Należy powstrzymać terror Rosji. Solidarność to nasza siła". Nastroje znacznie podkręcali w internecie Ukraińcy, pisząc wprost: " I co, Poliaki? Ruscy was zaatakowali, a wy nic?" Dodam, że szczegółowe śledztwo w sprawie tej rakiety trwa do dzisiaj, skutecznie blokowane przez Ukrainę. Zresztą podobnie jak blokowane są ekshumacje Polaków, niewyobrażalnie brutalnie zamordowanych przez swoich ukraińskich sąsiadów. Doprawdy, trudno po tym wszystkim dawać wiarę jednej stronie, pamiętając jednocześnie, że druga też kłamie w żywe oczy a wręcz jest mistrzem propagandy.

Wracając do naszego ogródka: kolejnym symptomem tego, że mamy państwo z kartonu jest fakt, że będąc sąsiadem kraju, który od 2014 roku jest w stanie wojny z Rosją, kiedy to bez jednego wystrzału przekazano jej Krym, skupiamy się na kompletnie nieistotnych rzeczach, zamiast już wtedy zacząć się zbroić. Wydajemy mnóstwo pieniędzy na budowanie jakiś super zapór na granicy z Białorusią, gdy tymczasem, o czym jestem przekonany, wystarczyłaby jedna, góra dwie karabinowe serie: pierwsza tuż pod nogami próbujących się wedrzeć do Polski przestępców, a druga, gdyby pierwsza nie poskutkowała, już w kolana. Do trzeciej, wymierzonej w głowę, zapewne by nie doszło.

Rozumiem, że może to niektórych z Państwa zbulwersować, ale tak postępuje poważny kRAJ. Granica to świętość, do jej przekraczania służą odpowiednie przejścia. Każdy, kto przekracza ją inaczej, w świetle prawa jest przestępcą i ryzykuje życiem. Gdybyśmy od razu zastosowali taką taktykę, ilość chętnych do szturmowania naszej granicy stopniałaby do zera, a nasz dźgnięty nożem żołnierz, młody chłopak, przed którym było całe życie, pewnie nadal by żył. Swoją drogą to, że ten bandyta, który ugodził polskiego żołnierza, nie został zastrzelony na miejscu, również daje sporo do myślenia. Idąc dalej: wydajemy mnóstwo pieniędzy na jakieś centra dla podrzucanych nam przez Niemców imigrantów, zamiast przekształcić je od razu w ośrodki deportacyjne, i odsyłać nieproszonych gości, oczywiście - na koszt Niemców, którzy ich tutaj zaprosili. Nie mówię już o milionach złotych wydawanych na jakieś chore ideologie, według których istnieje 365 płci, inna na każdy dzień roku, zamiast przeznaczyć te pieniądze na jak najlepsze zabezpieczenie naszych granic.

To, że mamy kartonowe państwo, widać choćby po naszej ambasadzie w Dublinie. Dacie Państwo wiarę, że już od ponad roku nie mamy tutaj swojego ambasadora? Oczywiście tylko i wyłącznie wskutek politycznych gierek nowej władzy, status naszej ambasady w Irlandii ma znacznie niższy prestiż. Pominę już litościwe działania naszego konsulatu, którego najmniejszych grzechem jest rozsyłanie e-maili z jawną listą mailingową odbiorców, dzięki czemu tak naprawdę nawet osoby postronne, mogą łatwo uzyskać dostęp do bazy adresowej organizacji i działaczy polonijnych w Irlandii. Niby to niewielka rzecz, może zwykły błąd, ale już świadczy o kompetencjach, a raczej ich braku. 

Aha, panie konsulu: jeżeli Pan to czyta, to zweryfikujcie sobie tę listę, bo idę o zakład, że w połowie jest już nieaktualna. Później człowiek przeciera oczy ze zdumienia, widząc goszczących na różnych rautach w naszych dyplomatycznych placówkach persony, które od lat nie udzielają się w pracy dla Polonii, ale ciągle mają dostęp do skrzynki mailowej. Niemniej, proszę się nie przejmować, nikt od Was tak naprawdę niczego nie wymaga, bo ludzie rozumieją, że jakie państwo, taka i dyplomacja. Na szczęście - już nie rowerowa, którą uprawiała poprzednia pani ambasador, bo jak widać, miniona władza też traktowała Zieloną Wyspę po macoszemu, i kierowała tutaj różne dyplomatyczne persony, chyba za karę.

Dlaczego tak jest? Dlatego, że jesteśmy Polakami i jest to naszą narodową przywarą. Już Mickiewicz to piętnował w Panu Tadeuszu, krytykując zryw narodowy wywołany emocjami, nad starannie zaplanowane działanie. Pamiętamy jego słynne zawołanie, włożone w usta Sędziego: "Szabel nam nie zabraknie, szlachta na koń wsiędzie, Ja z synowcem na czele, i? – jakoś to będzie!". Jakoś to będzie, odwaga przed rozsądkiem... Tyle, że nie tym razem.

Ida trudne czasy i dla naszego państwa - i dla Państwa, bo przecież każdy z nas zostawił w kRAJu jak nie najbliższą rodzinę, to przynajmniej część serca i duszy. Oczywiście przetrwamy to wszystko i daj Panie Boże, odrodzimy się silniejsi. W Polsce choćby i betonowej, byle nie kartonowej...

Czego Państwu i sobie życzę.

wtorek, 1 lipca 2025

Od Tymińskiego do Nawrockiego: déjà vu po wyborach

Bążur albo Czołem Wielkiej Polsce, do wyboru i jak sobie Państwo życzą, bo nie chcę nikomu sprawić przykrości, a po ostatnich wyborach, spora część Rodaków, również na Zielonej Wyspie, chodzi jakaś poddenerwowana. Jedni są zdumieni, że ci drudzy mogli wygrać, a ci drudzy z kolei, że ci pierwsi mogli głosować tak, jak zagłosowali. Takie są uroki demokracji, chociaż z tego, co widać, nie wszyscy rozumieją jej zasady i gotowi są wybory powtarzać, do skutku. Najlepiej z kartą wyborczą, na której będzie widniał tylko jeden, jedyny, słuszny kandydat i jeszcze, dla pewności, żeby nie trzeba było niczego skreślać, bo się można pomylić.

Młodsi Czytelnicy mogą tego nie pamiętać, ale takie rozwiązanie już funkcjonowało, za komuny. Wtedy powszechne było hasło "głosujemy bez skreśleń". W praktyce oznaczało to, że na karcie do głosowania znajdowało się zwykle jedyne oficjalne, "jednomyślne" zestawienie kandydatów do sejmu i wyborcy mieli zagłosować, oddając kartę bez żadnych zmian, czyli bez skreśleń żadnego nazwiska. Skreślenie kogokolwiek było formą sprzeciwu, który mógł się wiązać z konsekwencjami. Tak oto władza dbała o to, żeby wygrali ci, którzy wygrać powinni, bez takich niespodzianek jak teraz, gdy pojawiają się nieznani wcześniej nikomu kandydaci, Nawrocki, Duda, czy wcześniej - Tymiński.

Pamiętacie Państwo tego ostatniego? Ot, pojawił się znikąd i w wyścigu o fotel prezydenta RP prześcignął jakże zasłużonego Tadeusza Mazowieckiego, stając w szranki z samym Lechem Wałęsą. Jakież to było wtedy oburzenie Salonu, na ten ciemny polski Naród. Niemal takie jak dzisiaj. Nie było wtedy internetu i niemieckiego Onetu, ale z odsieczą przyszła niezawodna Telewizja Polska, wtedy jeszcze nie w likwidacji, która błyskawicznie wyprodukowała paszkwil, jak to Tymiński bije żonę i głodzi dzieci. Oczywiście, sprawę o zniesławienie w sądzie przegrała i musiała przepraszać, ale już było po wyborach. Ciekawe, jak potoczyłyby się losy naszego kRAJu, gdyby na początku lat 90-tych ubiegłego wieku, na jego czele stanął nie Lech Wałęsa, mający swoje za uszami, ale Stanisław Tymiński, nasz Rodak, spoza wszelkich politycznych układów, który odniósł niebywały sukces na emigracji? Szansa pojawiła się, ale tylko na chwilę, później już System się domknął i długo sam pilnował, żeby takich niespodzianek więcej nie było.

Jednak pomysł z powtórnym głosowaniem znamy, chociażby z Irlandii. Jak być może Państwo pamiętają, w 2008 roku Irlandczycy też zagłosowali "nie tak, jak trzeba", i w referendum odrzucili ratyfikację traktatu lizbońskiego. Tak swoją drogą, Irlandia była jedynym krajem, który taką decyzję podejmował w referendum, co wynikało z jej konstytucji. W innych krajach nikt się pospólstwa o zdanie nie pytał. Niemniej, europejskie elity na taką potwarz sobie pozwolić nie mogły, i w następnym roku urządziły w Irlandii kolejne referendum, w tej samej sprawie. Żeby uspokoić nastroje, złożono, cytuję za Wikipedią: "Uroczyste oświadczenie dotyczące praw pracowniczych, polityki społecznej i innych kwestii." Ta sama Wikipedia podaje dalej: "uroczyste oświadczenie nie ma mocy wiążącej". Skąd my to znamy? Ano, "cóż szkodzi obiecać ", prawda? Tym razem poszło już z górki.

Tak swoją drogą, wiadomo, że ci z prawej strony politycznej sceny nie lubią tych ze strony lewej, ale z kolei ci z lewej, tych z prawej wręcz nienawidzą. Symetrii tutaj nie ma, stąd i gwałtowne reakcje na przegraną i od razu uruchomiony plan B. Kiedy tylko w 2015 roku PiS przejął władzę, błyskawicznie założono Komitet Obrony Demokracji, z tym nieszczęsnym Kijowskim na czele. Teraz gdy w wyborach prezydenckich zwyciężył Karol Nawrocki, od razu rozpoczęto narrację o sfałszowanych wyborach, uruchamiając dedykowaną do tego stronę internetową, założoną jeszcze przed wyborami. Za późno, w momencie, gdy Donald Trump i Xi Jinping złożyli gratulacje Nawrockiemu, sprawa została zamknięta. Ba, plotki głoszą, że Trump wprost ostrzegł Brukselę, że nie zgodzi się na wariant rumuński w Polsce, stąd i Ursula von der Leyen z samego rana pośpieszyła z gratulacjami. Oczywiście, na użytek wewnętrzny w Polsce, prawdopodobnie przez całą kadencję Nawrockiego, będzie się przeciwko niemu toczyła taka narracja, w którą i tak nikt nie uwierzy, oprócz garstki najbardziej zacietrzewionych, ze stajni Romana Giertycha. Swoją drogą, co się z tym człowiekiem porobiło, to szkoda pisać. Pamiętam go jeszcze z 2003 roku, kiedy na krakowskim Rynku nawoływał do odrzucenia w referendum wejścia Polski do UE. Byłem jednym z gapiów stojących tuż obok niego i zastanawiałem się, czy ma wszystkie klepki. Dzisiaj widzę jak zmienił się w wielkiego, tęczowego euroentuzjastą i nadal się zastanawiam, nad tym samym zresztą. Szkoda chłopa, stał się Palikotem 2.0., mówiącym to, co Tusk by chciał, ale mu nie wypada. Oby nie skończył jak ten Palikot, żalący się ostatnio w mediach, że po wyjściu z więzienia jest bezdomnym bankrutem, żyjącym na łasce znajomych.

W czasie samej kampanii, jak i w trakcie głosowania, nie zabrakło zabawnych momentów. Pierwszym z nich było, gdy kandydat PiS, na wizji, w trakcie debaty prezydenckiej, ewidentnie zażywał jakiś środek. Myślałem, że to go całkowicie zdyskwalifikuje, wskutek czego zejdzie z ringu, ale - nie. Wychodzi na to, że kandydat PO przegrałby nawet ze strachem na wróble. Drugą taką chwilą, był moment głosowania przez Michała Żebrowskiego, prywatnie kolegi kandydata z PO, który do komisji wyborczej przybył przebrany za ułana, tyle że w różowych bucikach. Aktor oczywiście nawiązał do swojej najsłynniejszej roli w "Panu Tadeuszu", gdzie zagrał tytułowa postać.

Ech, przez takie popisy człowiek się zraża do klasyki polskiej kinematografii. Olbrychski, przez swoje polityczne zacietrzewienie, już obrzydził mi już "Potop". Jedyny film, który mogę z nim obecnie oglądać, to "Pan Wołodyjowski", gdzie pana Daniela, jako Azję Tuhajbejowicza, na pal nabijają. Teraz Żebrowski skutecznie zniechęcił mnie do oglądania ekranizacji naszej epopei narodowej. Tak to już z aktorami bywa, naogląda się ich człowiek w różnych filmach, gdzie są dzielni i mądrzy, mówiąc wyuczonym cudzym tekstem, a później przychodzi taki błazen z ułańską czapą i w różowych trampkach, i ma się dysonans poznawczy.

To oczywiście moja wina, nie aktora, ale - co zrobić? Nie mogę się już doczekać, kiedy Sztuczna Inteligencja wjedzie na pełnej mocy procesorów, i zacznie generować filmy pełnometrażowe, na podstawie załadowanej do jej pamięci książek. Wygeneruje też aktorów, o twarzach podobnych wyłącznie do literackich opisów. Wbrew pozorom, ta przyszłość jest bliższa, niż się nam wydaje. Dodatkowa korzyść jest taka, że z naszego życia publicznego znikną filmowi idole. Oczywiście, zawsze znajdą się inni, jak np. sportowcy, również mający dużo do powiedzenia na tematy, o których nie mają pojęcia, ale to już jakoś przeżyję.

Całą tą sytuacją z wyborami, najbardziej w Irlandii zmartwieni są polskojęzyczni towarzysze europejscy, których tęczowe serce bije w rytm Ody do radości. Zupełnie niepotrzebnie się przejmujecie, panie i dranie. Pamiętacie, jak 10 lat temu wybory wygrał Andrzej Duda, a zaraz później w wyborach parlamentarnych PiS przejął władzę? Jaki wtedy strach padł na was, jak myśleliście, że to koniec znanego wam świata? Ba, nawet ówcześni pracownicy polskiej ambasady w Dublinie /bo dyplomatami ich w żadnym wypadku nazwać nie można było/, byli przerażeni, bo wiedzieli kim byli i czego nie zrobili, chociaż powinni. Przecież nawet kompletnie podupadły już PolskaÉire Festival, został zainicjowany przez ówczesnego ministra ds. mniejszości narodowych, kultury i równości Aodhána Ó Riordáina, który z tym pomysłem zwrócił się do polskiej ambasady. Ponieważ był to Irlandczyk i minister do tego, to pracownicy ambasady nie mieli jak odmówić, za to chętnie przypisali sobie zasługi, i tak trwa to festiwalowe kłamstwo do dzisiaj. To chyba jedno z nielicznych polskich wydarzeń, które wsparli, bo pozostałe zawsze były dla nich "zbyt kontrowersyjne".

Na tych ludzi, którzy 1 września słowem nie wspomnieli o rocznicy bandyckiej napaści Niemiec na Polskę, za to zaproponowali nadsyłanie zdjęć, z których ułożą "wielki portret Bartoszewskiego", naprawdę padł blady strach, co się z nimi stanie po zmianie władzy. Tym bardziej że jeden z polskich ministrów wprost powiedział, że "zmiany w ambasadzie RP w Dublinie będą szybkie i głębokie". I co? I nic. Nikomu włos z głowy nie spadł, dyplomatołki spokojnie dokończyły swoje kadencje i pospadały na cztery łapy, obejmując już w kRAJu kolejne ciepłe posadki za pieniądze polskich podatników.

Jeden z tych najbardziej przestraszonych towarzyszy, który myślał, że dostęp do tłustych grantów z Polski urwie się raz na zawsze, wskutek czego będzie musiał zwijać swoją polonijną z nazwy organizację, już kilka miesięcy później epatował na facebooku wspólnym zdjęciem z prezydentem. Da się? Da, jak mawiają Rosjanie. Obawiam się, że podobnie będzie i teraz. W Polsce nie mamy przecież systemu prezydenckiego, a głowa państwa, chociaż w przeciwieństwie do członków rządu wybrana w powszechnych wyborach, tak naprawdę niewiele może. Nie lękajcie się, nic wam się nie stanie, a jeżeli nawet utną wam granty, to tylko dlatego, że na takie rzeczy "piniendzy nie ma, i nie będzie", a nie dlatego, że prezydent nie jest z waszej bajki i bańki.

Ostatnią kwestią jest sprawą niebywałego hejtu, który spadł na córeczkę przyszłego prezydenta za to, że stojąc na scenie za swoim ojcem, zachowywała się jak dziecko. Tak, proszę państwa, dziecko zachowywało się jak dziecko, robiło śmieszne minki, pokazywało paluszkami serduszko, i takie tam. Kto się na takie zachowanie oburzył? Niemal wyłącznie panie, w mocno średnim wieku. A kto wśród tych pań rzucił największą obelgę w kierunku dziecka? Nauczycielka. Szkoła, pod presją opinii publicznej, przeprosiła i zapowiedziała, że wyciągnie konsekwencje, ale takie zachowanie to nie jednostkowy przypadek. Śmiem twierdzić, że nauczyciele w Polsce stają się jedną z bardziej zdegenerowanych grup społecznych, idąc łeb w łeb z pracownikami mediów, których kiedyś nazywaliśmy dziennikarzami. Czas przeszły, dokonany. Jednych i drugich już od dawna nikt nie szanuje, a od czasu swoich strajków stali się pośmiewiskiem. O dziwo, jedni i drudzy nadal uważają się za elitę, załamującą ręce nad ciemnogrodem, który zamiast gęsi paść, poszedł do urn. Tak czy owak, o ile polityk powinien mieć nieco grubszą skórę niż przeciętny obywatel, to za hejt wobec dziecka powinno się karać więzieniem, bez żadnych "zawiasów". Nawet kilka dni spędzonych na więziennej pryczy, skutecznie ostudziłoby co niektóre zbyt rozgrzane głowy. Do tego stosowna adnotacja o byciu skazanym, uniemożliwiającą pracę z dziećmi, bo przecież takiej patologii nie można dopuszczać do tak odpowiedzialnych zajęć.

Niemniej, cieszmy się, że na razie tylko takie problemy w Polsce mamy. Na świecie tu i ówdzie dzieje coraz gorzej, od zamieszek w Irlandii Północnej, po wojnę Izraela z Iranem, gdzie za tym pierwszym stoi USA, a za drugim - Rosja i Chiny. Na tym tle życie w naszym kRAJu wydaje się całkiem sielskie.

I oby takie zostało, chociaż zawsze może być lepiej, czego Państwu i sobie życzę.

poniedziałek, 2 czerwca 2025

Wybory Prezydenckie 2025

W trakcie I tury wyborów prezydenckich, byliśmy w Krakowie: LINK, ale podczas II - już w Cork. Agnieszka się do nich zarejestrowała, ja, konsekwentnie, nie. Od lat powtarzam, że emigracja nie powinna głosować i wybierać Polakom w Polsce kto ma nimi rządzić. Polonia ma tutaj inne zadania, jak np. branie udziału w wyborach w swoich krajach zamieszkania i wybieranie polityków jak najbardziej przychylnych Polsce i Polakom. Moja Żona ma inne zdanie - i ok, szanujemy się wzajemnie.

W Cork były dwie komisje wyborcze, w tym jedna, do której została przypisana Agnieszka, mieściła się w Polskiej Szkole. Pojechaliśmy tam, żeby mogła oddać głos ;-) Wyniki wyborów są już powszechnie znane: zwyciężył Karol Nawrocki, pokonując Rafał Trzaskowskiego niewielką ilością głosów. Jak głosowała irlandzka Polonia? Ponownie zdecydowanie inaczej, niż Polacy w Polsce: na Zielonej Wyspie zagłosowało 21730 osób /szacuje się, że mieszka tutaj ok. 100 tysięcy naszych Rodaków/, z czego 13583 na Rafał Trzaskowskiego, a 8147 na Karola Nawrockiego.

Tytułem wyjaśnienia poniższego zdjęcia, bo była to zabawna sytuacja: przed głosowaniem, ponieważ był to Dzień Dziecka, podjechaliśmy do sklepu z zabawkami, gdzie Patryczek mógł sobie wybrać, co chciał /w granicach rozsądku, oczywiście/. Jego wybór padł na upatrzone sobie już wcześniej  takie rękawico-pięści Hulka i Kapitana Ameryki w jednym, bo obydwaj ci bohaterowie byli na pudełku. Jest to wszystko na naszym vlogu z tego dnia, zachęcam do obejrzenia: LINK. Dopiero w czasie krótkiej rozmowy z członkami komisji /których wszyscy od lat znamy, bo to jednak małe miasto/, padł żart, że to agitacja wyborcza ;-) Tak więc z ręką na sercu - że nie. Od zakładania korali czy jedzenia przy urnie prince polo czy rafaello - są inni... Niemniej, prorok, czy co? ;-)

/Powyżej: Agnieszka wraz z Patryczkiem oddaje głos/

niedziela, 18 maja 2025

82 wizyta w Polsce /15/: wybory Prezydenta RP 2025

Dzisiaj są wybory prezydenckie. Agnieszka zagłosowała /ja - nie, z powodów o których już wiele razy tutaj pisałem/, Patryczek wrzucił głos ;-) 

Dodam, że za granicą głosowało ponad pół miliona Polaków, w większości - na Trzaskowskiego. Teoretycznie jest możliwa sytuacja, że to głosy Polonii rozstrzygną, kto zostanie wybrany na urząd Prezydenta RP, co znowu stawia pytanie: czy Polacy mieszkający za granicą, powinni wybierać Polakom w Polsce, kto ma nimi rządzić?

Sobie a muzom do zapamiętania, oficjalne wyniki I tury w Polsce:
Rafał Trzaskowski 31,36%,
Karol Nawrocki 29,54% (różnica głosów między pierwszą dwójką: 357 tys.),
Sławomir Mentzen 14,81%,
Grzegorz Braun 6,34%,
Szymon Hołownia 4,99%,
Adrian Zandberg 4,86%,
Magdalena Biejat 4,23%.

Pozostali poniżej 1,5%.

/Powyżej: głosowanie/

środa, 16 kwietnia 2025

Wybory na odległość: czy emigranci powinni decydować o Polsce?

Zbliżają się wybory w Polsce, tym razem prezydenckie. Jak zwykle przy takich okazjach, toczą się "nocne Polaków rozmowy": czy emigracja powinna głosować?

Oczywiście, na wstępie wyraźnie zaznaczmy, że zgodnie z obowiązującymi przepisami, Polacy mieszkający za granicą takie prawo mają, i w tym celu tworzy się dla nich komisje wyborcze, najczęściej działające przy ambasadach, konsulatach, itp. Pytanie jest inne: nie czy Polacy mieszkający za granicą mogą głosować, tylko - czy powinni?

Tutaj zdania są mocno podzielone. Nie ma, zdaje się, na ten temat żadnych badań, ale z internetowych dyskusji wynika, że nasi Rodacy w kRAJu zdecydowanie wolą, żeby kwestię wyboru kto ma nimi rządzić, zostawić im samym. Podnoszą, nie bez słuszności, argument, że to oni bezpośrednio poniosą skutki polityczne i ekonomiczne wyborów, a nie Rodacy, znajdujący się o tysiące kilometrów od Ojczyzny łona. Sam jak najbardziej się z tym zgadzam, dlatego chodzę na wszystkie irlandzkie wybory, a omijam te polskie. Tak na zdrowy rozum: czy mieszkańcy Gdańska powinni wybierać mieszkańcom Krakowa, kto ma u nich rządzić? Wiadomo, że nie. Dlaczego więc mieszkańcy Irlandii, którzy mają polskie obywatelstwo, koniecznie chcą wybierać władze mieszkańcom Polski? Rozumiem argument, że ten czy ów pobyt za granicą traktuje krótkoterminowo, jako możliwość zarobienia i odłożenia pieniędzy na inwestycje w Polsce, ale wkrótce wraca do kRAJu, więc chce mieć wpływ na to, kto będzie nim zarządzał, bo to się może bezpośrednio przełożyć na jego decyzje finansowe. Jednak nie rozumiem osób, które wprost deklarują, że do kRAJu nie wrócą, tutaj kupili dom i ułożyli sobie życie, a mimo to ciągle uczestniczą w polskich wyborach. Najczęściej słyszałem argument: bo mam tam rodzinę, i chcę żeby żyło im się lepiej. Jeżeli chcesz, żeby żyło im się lepiej, to wysyłaj im euro. Im więcej wyślesz, tym lepiej będzie im się żyło, ot co.

Spójrzcie Państwo, jak głosuje Polonia za granicą, a jak Polacy w Polsce: czasami różnice są porażające. Mało tego: w polskich wyborach przeprowadzanych za granicą zaczynają brać udział osoby, które nawet się w Polsce nie urodziły. W tym momencie pełnoletność osiąga kolejne pokolenie, już urodzone tutaj, na emigracji. Z automatu mają polskie obywatelstwo, bo rodzice są Polakami, ale z Polską już naprawdę niewiele ich łączy. Bywa, że nawet nigdy na dłużej tam nie byli. Język polski znają tylko z rozmów w domu, znacznie lepiej władają angielskim, a jeżeli rodzice nie przypilnowali należycie edukacji, czy to samemu w domu, czy przynajmniej posyłając dziecko do polskiej szkoły, to ta młodzież najczęściej już nie potrafi czytać i pisać po polsku. Znam osobiście takie przypadki, Państwo na pewno też. Znowu powtórzę pytanie: czy tacy młodzi ludzie, z całym szacunkiem do nich, na pewno powinni wybierać Polakom w Polsce, kto ma nimi rządzić? Weźmy też pod uwagę, że takich osób będzie przybywało, a sama ilość Polaków mieszkających za granicą, ale posiadających prawa wyborcze, może już mieć znaczący wpływ na to, kto tym prezydentem zostanie.

Oprócz argumentu o "pomocy rodzinie" przez głosowanie, zwolennicy układania życia innym, najczęściej ucinają dyskusję: "mam prawo głosować i będę z tego prawa korzystać". No pewnie, że masz prawo, nikt Ci go nie odbiera. Niemniej w większości krajów, łącznie z Irlandią, co do zasady przyjmuje się, że głosować należy na miejscu, a nie za granicą. Stąd tak wiele Irlandek przyleciało z USA na niesławne referendum, dotyczące aborcji. Śledząc ówczesne relacje medialne można było odnieść wrażenie, że jeden za drugim lądowały samoloty, całe wypakowane tymi paniami. Co ciekawe, ani wcześniej ani później, na żadne inne wybory już tak nie przylatywały. Ot, aborcja albo śmierć! chciałoby się zakrzyknąć, gdyby to nie było to samo.

Wracając: nikomu nie chciałbym odbierać jego praw wyborczych, ale osobiście absolutnie byłbym za likwidacją komisji wyborczych za granicą. Chcesz głosować w polskich wyborach, przyleć na ten jeden dzień do Polski. Jeżeli nadal coś Cię nadal z Ojczyzną łączy, to nie będzie chyba wielkie poświęcenie. Przy okazji rodzinę odwiedzisz, której tak chcesz "pomagać" przez głosowanie. Polonia mieszkająca za granicą, a chcąca się przysłużyć Ojczyźnie, ma inne zadania: należy zachęcać do udziału w wyborach w swoich krajach zamieszkania, i popierać polityków przyjaznych Polsce - i Polakom. To jest zadanie dla nas i na tym powinniśmy się skupić, zostawiając Rodakom w Polsce prawo decydowania o sobie samym. To oni bezpośrednio na własnych plecach i we własnej kieszeni odczują skutki takich, a nie innych decyzji. Lepiej, żeby nie szukali kozła ofiarnego w Polonii.

W jednej z dyskusji mój kolega zwrócił mi uwagę, że o ile moje rozumowanie co do zasady wybierania sobie władzy przez Polaków w Polsce jest słuszne, właśnie ze względu na ponoszenie bezpośrednich konsekwencji swoich decyzji, o tyle wybory prezydenckie powinny być jednak wyjątkiem, bo prezydent, co do zasady, reprezentuje wszystkich Polaków, i tych w Ojczyźnie, i tych na obczyźnie. To może być faktycznie wyjątek potwierdzający regułę, ale z drugiej strony, patrząc na wyborcze decyzje moich Rodaków, jestem przekonany, że jedyną różnicą w wyborze tego czy innego głównego pretendenta do tego stanowiska, będzie to, czy będzie on chodził na tęczowe parady, czy nie. Oczywiście jest tam przynajmniej jeden kandydat, który ma w głowie inną wizję Polski niż pozostali, ale sondaże są dla niego bezlitosne. Ja wiem, że sondażami można sobie czasami co najwyżej buty wyłożyć, żeby nie łapały tak szybko wilgoci na tej naszej irlandzkiej ziemi. Jak wiadomo, najbardziej przekonał się o tym w 2015 roku Bronisław Komorowski, który, wg słów Adama Michnika, z szerzej nie znanym wówczas Andrzejem Dudą mógłby przegrać wybory tylko wtedy, gdyby "po pijanemu przejechał na pasach zakonnicę w ciąży". Niemniej to raczej wyjątek, a nie reguła. Jak się ma kilkanaście procent sondażowego poparcia, to można powalczyć, jak się ma raptem 1-3 procent, to walczyć wręcz trzeba, ale już tylko w imię zasad.

Niemniej, wybór nowego prezydenta RP, daje przynajmniej nadzieję dla Rodaków mieszkających w Irlandii, że znowu będziemy mieli tutaj swojego ambasadora. Tak, proszę Państwa, od lipca ubiegłego roku go nie mamy, bo obecna władza zrobiła polityczne czystki, a ciągle urzędujący prezydent uznał, że nie może powołać nowego, skoro nie odwołał poprzedniego. Z drugiej strony: odczuwacie Państwo jego brak? Jeżeli nie, to świadczy tylko o tym, że polska ambasada w Dublinie nie jest specjalnie potrzebna Rodakom. Wystarczy sam konsulat, do wydawania paszportów.

Od ponad 20 lat przyglądam się naszej ambasadzie, i czasami mam wrażenie, że dyplomaci kierowani do dublińskiej placówki, w większości pochodzą z łapanki: ot, nie dali rady, na własnej plaży, uciec przed siatką, że tak sparafrazuję wywód jednego z bohaterów filmu "Chłopaki nie płaczą". My tutaj w Irlandii w naprawdę mamy szczęście do różnych dyplomatycznych person. Najpierw był pan sekretarz, który niedokładnie odłożył słuchawkę telefonu po rozmowie z petentką, przez co, ponieważ rozmowa została nagrana i opublikowana, mogliśmy poznać jego bogaty zasób słownictwa rodem z knajpy "Sowa i Przyjaciele". Później pan z-ca ambasadora, który razem z "wiodącym prawnikiem z Dublina" ucięli sobie publiczną facebookową pogawędkę, w której ten drugi pytał "kiedy ekshumują najnowszego lokatora z Wawelu" i że "może będzie okazja, żeby go tam z powrotem nie wpuścić", a nasz dyplomata dodawał, że oni "zawsze jesienią jeździli na wykopki". No i sam pan ambasador, który palcem nie kiwnął, kiedy wraz z kolegami prosiliśmy go tylko o napisanie listu z protestem, w trakcie wydarzeń z 2015 roku, kiedy to tutejsi postpolacy i napuszczeni przez nich miejscowi komuniści, próbowali zablokować spotkania z kandydatami na urząd Prezydenta RP. I to jest, dodam, dyplomacja, czyli ci najlepsi z najlepszych, a "ryba psuje się od góry" - jak mawiał Ryszard Petru...

I tak idzie ku lepszemu. Jeszcze kilka lat temu, ambasada RP w Dublinie na swoim profilu na fb słowem nie wspominała o rocznicach ważnych dla Polaków, za to na nie zapominała pogratulować Irlandczykom wyników "tęczowego" referendum. Nie zapomnę, jak dokładnie 1 września 2015 słowem nie wspomnieli o rocznicy napaści Niemców na Polskę, ale za to zachęcali do przesyłania zdjęć, z których chcieli zrobić "wielki portret Bartoszewskiego". Rozumiem, że było to zadanie narzucone im z góry przez ówczesną, a obecnie przywróconą z banicji władzę, ale wspomnieć o rocznicy mogli. Tylko - nie chcieli. Taką agenturę mieliśmy tutaj i większości nadal mamy. Aha, o 17 września też długo nie wspominali, za to radośnie reklamowali wyświetlane tutaj "Pokłosie", "Idę" i inne tego typu filmy. Nie tylko zresztą oni, co niektórzy polskojęzyczni "aktywiści" też jak mogli, tak zaganiali ludzi do kina. Trzeba było aż zmiany władzy w Polsce i awanturowania się o to w social mediach, żeby towarzysze prowadzący profil ambasady RP w Dublinie na fb, na chwilę odłożyli sierp i młot. Nawet flagowy PolskaÉire Festiwal, festiwal polsko-irlandzki, który zresztą już zdaje się niemal dokonał żywota /w chwilach świetności odbywał się bodajże w 23 miastach, w tym roku odbędzie się już chyba tylko w Cork/ wymyślił Aodhán Ó Ríordáin, ówczesny minister ds. Mniejszości Narodowych, Kultury i Równości, który z tym pomysłem przyszedł do polskiej ambasady. Ponieważ zaproponował to Irlandczyk, jeszcze w randze ministra, to nasze dyplomatyczne orły nie miały jak odmówić, za to później chętnie wypięły pierś próbując przekonać naiwnych, że to był "wspólny" pomysł, albo że nawet wyszedł z polskiej ambasady.

Zresztą, za PiS wcale nie było lepiej. Najpierw jeden z ministrów zapowiedział, że "zmiany w ambasadzie RP w Dublinie będą szybkie i głębokie". I co? I nic, rzecz jasna. Każdy z dyplomatołków dotrwał do końca swojej kadencji, po powrocie do KRAJu nie tylko włos im z głowy nie spadł, ale każdy dostał tłustą posadkę. Z kolei przysłana tutaj przez poprzedni rząd pani ambasador, zasłynęła głównie z uprawiania, jak to określiła, "dyplomacji rowerowej", polegającej zdaje się na jeżdżeniu na rowerkach z innymi paniami - dyplomatkami. Co do ostatniego ambasadora, ciężko coś powiedzieć, bo zanim się rozkręcił, to już musiał pakować walizki. Dublin nie był i nie jest, niestety, wyjątkiem, ale mam wrażenie, że wyjątkowo często trafiają tutaj dyplomaci mierni i bierni, a do tego nawet niezbyt wierni...

Mądrych wyborów naszych Rodaków w Polsce, Państwu i sobie życzę. Na wybory Rodaków w Irlandii, przyjdzie chyba spuścić zasłonę milczenia...

wtorek, 8 kwietnia 2025

Nowa fala komunistycznych wlepek

Cork "zalały" kolejne komunistyczne wlepki z sierpem i młotem, sygnowane przez Revolutionary Communists of Ireland, nawołujące do wstąpienia do nich. Z ciekawości odwiedziłem ich stronę: na zdjęciu, poza jedną starszą personą, sama młodzież, i to raczej jeszcze się ucząca. Jest nadzieja, że z wiekiem otrzeźwieją. Fajnie być komunistą w wolnym kraju, ale w kraju komunistycznym nikt nie jest wolny...

/Powyżej: komunistyczna wlepka/

piątek, 29 listopada 2024

Wybory do Dail Eireann

Dzisiaj w Irlandii odbyły się wybory do Dail Eireann, niższej izby parlamentu. Wybory tutaj są zawsze w piątki, a system wyborczy oparty jest na zasadzie reprezentacji proporcjonalnej z jednym głosem przenoszalnym, co uważane jest za jedną z najsprawiedliwszych metod liczenia głosów w wyborach, ale jednocześnie jedną z najbardziej skomplikowanych.

/Powyżej: głosujemy w irlandzkich wyborach/

sobota, 10 sierpnia 2024

Tacy bogaci, tacy biedni

Sezon wakacyjny trwa, lotniska są pełne podróżnych, wybierających się do mniej lub bardziej egzotycznych miejsc. Jeszcze kilkadziesiąt lat temu, wyjazd na drugi koniec świata to był spory wyczyn, również finansowy. Dzisiaj, szeregowy pracownik w irlandzkiej fabryce sztucznych kwiatów, może co roku odwiedzać Indie. Dlaczego akurat Indie? Może sobie oczywiście zwiedzać co chce, ale tak mi się skojarzyło z Dromana Gate, jedną z najdziwniejszych budowli w Irlandii, położonej niedaleko miasteczka Cappoquin w hrabstwie Waterford. Ta pochodząca z 1926 roku hindusko-gotycka brama została wybudowana początkowo z drewna, na przywitanie właścicieli leżących nieopodal włości, którzy wracali z podróży poślubnej. Młodej parze brama tak się spodobała, że cztery lata później wybudowali ją na nowo, tym razem już z kamienia.

Sami Państwo widzicie: niegdyś, na taką egzotyczną podróż, mogli sobie pozwolić jedynie właściciele sporych posiadłości. W dodatku, skoro to była podróż poślubna, to zapewne raz w życiu. Dzisiaj bilety lotnicze do takich Indii, i to w obie strony, przy częstych promocjach można nabyć za równowartość jednej tygodniówki. Czy to znaczy, że w porównaniu z nimi jesteśmy znacznie bogatsi? Chyba tylko w doświadczenia podróżnicze. Oni, po swojej podróży życia, wracali do własnych majętności. My, po takiej samej egzotycznej wycieczce, najczęściej wracamy do wynajętego, względnie kupionego na kredyt mieszkania, które w obydwu przypadkach możemy łatwo stracić, przy pierwszych poważniejszych problemach finansowych.

Świat się znacznie skurczył, ale jednocześnie skurczyły się nasze portfele. Tak naprawdę, mamy coraz mniej prawdziwych zasobów. Rządzący zapewniają nam igrzyska, ale zaczyna brakować chleba. No dobrze, może jeszcze nikt naprawdę głodny nie chodzi, chociaż i takich przypadków nie można wykluczyć, ale poza rozrywką, czy to serwowaną przez biura podróży, czy tylko tą sączącą się z ekranu telewizora, mamy coraz mniej środków, na zakup naprawdę wartościowych rzeczy. 

Powie ktoś: zawsze tak było, robotnicy mieszkali w czynszowych mieszkaniach i klepali biedę. Zauważcie jednak, że kiedyś ta jedna robotnicza pensja, z reguły wystarczała na opłacenie czynszu i zapewnienie bytu co najmniej kilkorgu dzieciom wraz z żoną, która rezygnowała z pracy, żeby się tymi dziećmi i domem zajmować. Którego robotnika dzisiaj na to stać, nawet w ciągle zamożnej Irlandii? Dzisiaj, żeby opłacić czynsz i nakarmić dzieci, muszą pracować oboje. Postępująca pauperyzacja i dobrze zakamuflowana bieda, wraz z szerokim dostępem do tanich środków antykoncepcyjnych, najczęściej wymusza decyzję o rezygnacji z posiadania dzieci. Ludzie na Zachodzie są odpowiedzialni, nie chcą skazywać dzieci na biedę. Oczywiście, chcą też wieść wygodne życie, ale z reguły jedno się wiąże z drugim. Gdyby młode rodziny było stać na własny dom, z których nikt ich nie może wyrzucić, oraz na bezpieczeństwo finansowe, to i dzietność od razu poszłaby w górę.

Rządzący obecnie na całym Zachodzie socjaliści, jak zwykle nieudolnie próbują rozwiązać problem malejącej demografii, gasząc pożar benzyną. Najpierw wymyślili, że trzeba zabrać jednym i dać drugim. Tyle, że naprawdę bogaci nic sobie odebrać nie pozwolą, od tego mają księgowych, różne fundacje i rezydencje podatkowe. Trzeba więc łupić tych mniej zamożnych, ale im z kolei za dużo zabrać nie można, bo wtedy gotowi wyprowadzić się z mieszkań wartych setki tysięcy, pod mosty warte co prawda miliony, ale nie o to przecież chodzi. To, co zabiorą tym mniej zamożnym, po potrąceniu swojej prowizji, dają tym jeszcze mniej zamożnym, z nadzieją że przynajmniej ci ostatni zwiększą dzięki temu dzietność. Stąd dopłaty do mieszkań i różnego rodzaju zasiłki "na dzieci". Jak to działa? Źle. Jedni pracują od świtu do zmierzchu i niewiele z tego mają, inni nie pracują, ale też niewiele z tego mają. Oczywiście ci drudzy są w lepszej sytuacji, bo przynajmniej oszczędzają zdrowie a wkrótce i na kosztach wizyt lekarskich, kiedy ci pierwsi słono zapłacą za nadwyrężanie kręgosłupa i stawów. Czy się z tego rodzą dzieci? Tak, ale po pierwsze, nie na tyle żeby ratować demografię, a po drugie, obserwując swoich rodziców, od razu mają niewłaściwe wzorce społeczne. 

Wspomniani socjaliści wpadli więc na kolejny, genialny w ich mniemaniu pomysł: skoro w jednym kraju dzieci przybywa, a w innym maleje, to trzeba ściągnąć ludzi z tego pierwszego kraju, do drugiego. I ściągają, co łatwo zaobserwować na ulicach Londynu, Paryża i Berlina, ale również Dublina, a wkrótce - Warszawy. Jednak co innego nawet najbardziej szlachetne idee, a co innego zwykłe życie. Pół biedy, kiedy sprowadza się osoby z podobnego kręgu kulturowego. Spójrzmy na Polaków w Irlandii: nie różnimy się od Irlandczyków, za wyjątkiem może własnego języka, który oni zarzucili, posługując się narzuconą angielszczyzną, a my ciągle kultywujemy i przekazujemy naszym dzieciom, bo wiemy że jest to jeden z najtrudniejszych języków świata i jeżeli nie opanuje się go w dzieciństwie, to później może być już zwyczajnie za późno. Ponieważ większych różnic między nami nie ma, świetnie się tutaj asymilujemy i nie sprawiamy żadnych problemów autochtonom. Pamiętamy też, że to my przyjechaliśmy do nich, i że oni świetnie radzili sobie wcześniej bez nas, i prawdopodobnie poradzą sobie również, gdybyśmy nagle wszyscy wsiedli na ogromny kontenerowiec i odpłynęli w kierunku wschodzącego słońca. 

Co innego jednak, gdy te różnice są. Żeby od razu uciąć jakiekolwiek rasistowskie wymysły: kolor skóry ma takie samo znaczenie, jak kolor oczu, czyli - żadne. Ale już wyznawana religia, światopogląd, zwyczaje panujące w danych krajach i bez pardonu implementowane wraz z obcymi kulturo przybyszami, to zupełnie inna sprawa. To musi rodzić emocje i napięcia i jak pokazują doświadczenia tzw. krajów Zachodnich - rzeczywiście rodzi. Szczególnie, gdy o przybyszów politycy dbają bardziej, niż o autochtonów.

Tyle że przybysze, szczególnie z tych bardziej egzotycznych krajów, do których niegdyś turystycznie wyjeżdżała irlandzka elita a obecnie pracownicy z fabryk sztucznych kwiatów, faktycznie mają znaczne osiągnięcia w demograficznym rozwoju. Patrzą też przez swój własny pryzmat i awans społeczny: u siebie mogli mieć chatkę skleconą z dykty i chińskiej blachy pseudo falistej, tutaj dostaną dom socjalny ze wszelkimi cywilizacyjnymi wygodami. Potrafią docenić nawet to, na co my nie zwracamy uwagi. Że toaleta nie musi być dziurą w ziemi, a prawdziwą świątynią dumania, w której część z nas spędza zdecydowanie za dużo czasu, szczególnie gdy ma smartfon w garści. Że zamiast miski z zupą z kukurydzy czy innej soczewicy, mogą zjeść porządny trzydaniowy obiad. I wiedzą, że nikt od nich nawet nie oczekuje pracy, a jedynie prokreacji, bo trzeba zastąpić pokolenia, po które właśnie przychodzi Zegarmistrz Światła Purpurowy. Wiedzą też, że wystarczą im zwykłe zasiłki na dzieci i na mieszkanie oraz paczki żywnościowe hojnie rozdawane przez organizacje dobroczynne. W końcu na zagraniczne egzotyczne wojaże się nie wybierają, bo można rzec - właśnie z takiej egzotyki przyjechali.

Czy ten plan się powiedzie? I tak, i nie. Faktycznie dzieci urodzi się więcej, ale przykład nawet Stanów Zjednoczonych, niegdyś dumnych z bycia "tyglem narodów" a obecnie społecznie chylących się ku upadkowi, pokazuje, że nie każdy naród do tego tygla pasuje. Zdaje się, że bardzo dobrze zrozumieli to w Azji. Coraz wyraźniej promują tam swoich, a nie obcych. Mają mocne ograniczenia w zakupie ziemi przez obcokrajowców, a dostać lokalne obywatelstwo, jest praktycznie niemożliwe, a przynajmniej bardzo, bardzo trudne. W takiej Irlandii, jak wiadomo, po kilku latach pobytu, obywatelstwo każdy może sobie dosłownie kupić, teraz już nawet online.

Jakie z tego płyną wnioski? Przynajmniej trzy: pierwszy to taki, że świat się zmienia, a zmiany chociaż korzystne dla jednych, nie muszą być korzystne dla drugich. Obawiam się, że to my jesteśmy tymi drugimi i trzeba być na to gotowym. Drugi to taki, że trzeba się uczyć na błędach innych a przede wszystkim chodzić na wybory i brać udział w referendach, choćby polscy czy polonijni działacze do tego zniechęcali, tak jak to było ostatnio, zarówno w Polsce jak i w Irlandii. Trzeci to z kolei taki, że warto podróżować do egzotycznych miejsc, żeby zobaczyć jak wkrótce może być u nas, i czy to nam się podoba, czy nie?

Kolejnych, tym razem mądrych wyborów, Państwu i sobie - życzę.

poniedziałek, 17 czerwca 2024

W skrzynce znalezione (13)

Po 3-letniej przerwie, dla odświeżenia blogowej etykiety "W skrzynce znalezione", znowu miesięczna porcja przesyłek, które trafiły do naszej skrzynki pocztowej. W tym miesiącu były wybory, stąd przewaga tych od kandydatów.

/Powyżej: miesięczna porcja przesyłek/


poniedziałek, 10 czerwca 2024

77 wizyta w Polsce /16/: wybory do PE

Wczoraj były wybory do Parlamentu Europejskiego. Agnieszka zagłosowała, Patryczek wrzucił głos do urny ;-)

/Powyżej: Patryczek przy urnie wyborczej/

poniedziałek, 13 maja 2024

Naszość - Tylko Dla Nienormalnych

Świetny dokument z 2023 roku, w reżyserii Magdaleny Piejko. Udało mi się obejrzeć na platformie vod tvp, o dziwo jeszcze nie usunęła go cenzura obecnej władzy.

Opis za dystrybutorem: "Grupa mieszkańców Poznania, tworzących w latach 90. „Akcję Alternatywną Naszość” wymyśla happeningi ośmieszające działaczy komunistycznych i organizuje protesty przeciwko zbrodniczej działalności Putina. Międzypokoleniowa i ideowo różnorodna grupa, na czele której stał Piotr Lisiewicz, wydaje także pismo „Naszość – tylko dla nienormalnych”, na łamach którego znalazły się rysunki oraz liczne wiersze tworzone przez członków formacji. Grupa wydała także tomik poezji zatytułowany „Flaki z nietoperza”. Ich potyczki z systemem sądowniczym, policją i mediami stają się opowieścią o nieznanej liście swoistych tabu tamtego czasu. Pokazują też uniwersalną i antytotalitarną moc śmiechu i ludzkiej kreatywności."

/Powyżej: plakat z filmu/

wtorek, 9 kwietnia 2024

75 wizyta w Polsce /9/: "wyborcza" szpatułka

Wybory samorządowe już praktycznie za nami, dlatego, jako ciekawostkę, chciałbym pokazać pewien gadżet, który jeden z kandydatów wsunął do skrzynek pocztowych potencjalnych wyborców /dostała go Mama Agnieszki/. Jest to drewniana kuchenna szpatułka, z wypalonymi danymi kandydata. Kiedy inni ograniczają się tylko do ulotek, taki przedmiot może wzbudzić zainteresowanie. Kandydat nie z mojej bajki,ale pomysł mi się podoba. Niezła sztuka reklamy ;-)

/Powyżej: "wyborcza" szpatułka/

piątek, 8 marca 2024

Referendum w Irlandii

Dzisiaj w Irlandii jest referendum, w którym oczywiście wzięliśmy udział. Rząd zaproponował dwie zmiany w konstytucji, a tutaj, żeby takich zmian dokonać, potrzebne jest właśnie referendum. W końcu jak demokracja, to demokracja, dlatego wszyscy którzy zniechęcali do wzięcia udziału w jakimkolwiek referendum, a w szczególności tym ostatnim w Polsce, powinni zniknąć z życia publicznego.

Co tym razem zaproponowano? Zainteresowanych zapraszam do lektury chociażby strony referendum.ie, w największym skrócie: zaproponowano poszerzenie definicji rodziny, wprowadzając, oprócz małżeństwa, pojęcie "innych trwałych związków", oraz usunięcie m.in. zapisu, że "państwo powinno dołożyć starań, aby matki nie były zmuszane koniecznością ekonomiczną do pracy zawodowej".

Generalnie debata na ten temat w irlandzkich mediach była dość gorąca, sondaże wskazywały na dużą przewagę zwolenników zmian. Okazało się jednak, że zdecydowana większość odrzuciła proponowane zmiany, co również stawia pytania o rzetelność tych sondaży.

/Powyżej: plakaty wyborcze/

poniedziałek, 12 lutego 2024

Korporacje meblują nam rzeczywistość

W czasie mojego wchodzenia w dorosłe życie, kiedy to podobno "skończył się w Polsce komunizm", nagle objawiły nam się tłumy finansowych guru, którzy przekonywali nas, że "kapitał nie ma narodowości". Że każdemu kapitaliście chodzi tylko o zwiększenie zysków, dzięki czemu mamy konkurencję a przez to lepszą jakość usług i niższe ceny. Trzydzieści lat później mogę stwierdzić, że kapitał nie tylko ma narodowość, ale jeszcze określone poglądy polityczne. W dodatku postępująca globalizacja i łączące się w sieci niezależne dotychczas podmioty, nie tylko skutecznie dławią konkurencję, ale również powodują stały wzrost cen. Tym samym, nic nie zostało z tych liberalnych bajek, opowiadanych nam przy zmianie ustroju.

Każdy z nas obserwuje obecne zawirowania polityczne w Polsce. Po przejęciu TVP przez "nową władzę" /cudzysłów jest niezbędny i usprawiedliwiony, przecież tutaj nikogo nowego nie mamy/, nastąpił spory odpływ widzów, którzy dotychczas oglądali "rządowe" kanały. Wiadomo, że w przyrodzie nic nie ginie, a co najwyżej zmienia właściciela, dlatego wspomnieni widzowie odnaleźli się w TV Republika, której tym samym oglądalność poszybowała w górę. Z tym większym więc zdziwieniem zaobserwowałem bojkot tej telewizji przez niektórych reklamodawców, z Ikea na czele. Oczywiście, pretekst jest idiotyczny, dotyczy tej czy innej wypowiedzi jednego z zaproszonych gości. Gdyby nie ta wypowiedź, znaleźliby inny powód, oni po prostu nie chcą mieć reklam w telewizji, będącej w opozycji do obecnego rządu. Gdybym to ja prowadził biznes i moje reklamy ukazywałyby się do tej pory w tej dość niszowej stacji, zacierałbym ręce z radości że oglądalność tego kanału nagle skoczyła do góry, bo tym samym mam szansę dotarcia do zdecydowanej większej ilości potencjalnych klientów. 

Tak by było, gdyby chodziło o zwykły biznes, bez narodowości i poglądów politycznych. Ale tutaj już od dawna nie chodzi tylko o sprzedaż większej ilości mebli ze sklejki i paździerza. Ta sama firma z radością przyjmuje deklaracje polskiego rządu, o przyjęciu migrantów spoza Europy, oferując w dodatku swoją pomoc. Dacie Państwo wiarę? Sklep meblowy próbuje meblować nam rzeczywistość, jawnie wpływając na media i chcąc być podwykonawcą planów obecnej ekipy rządowej. A może to już nie jest tylko sklep meblowy, serwujący wspomniane meble ze sklejki i wegańskie klopsiki do tego? Swoją drogą, w ich rodzimej Szwecji polityka migracyjna skończyła się klapą, o czym sami doskonale wiedzą i o czym już głośno mówią tamtejsi politycy. Dlaczego więc nie wyciągnęli odpowiednich wniosków, tylko próbują tego samego - u nas?

Ikea to tylko przykład pierwszy z brzegu, takich firm, dla których ideologia staje się ważniejsza niż ich produkt czy usługa, jest znacznie więcej. Podobnie jak coraz więcej jest firm, przejmowanych przez sieci. Weźmy takie apteki: dopóki to były niezależne podmioty, jakoś konkurowały między sobą cenami. Kiedy tylko weszły do sieci, od razu robiło się drożej. Podobnie jak w sieciach hoteli, siłowni czy lecznic weterynaryjnych. Wydawałoby się, że skoro skupiają się w sieci to mają większą możliwość negocjacji niższych cen dla siebie, i tym samym u siebie. I tak zapewne jest, tyle że kupują taniej, ale jednocześnie niszczą konkurencję a tym samym mogą sprzedawać drożej. Gdy jeszcze weźmiemy pod uwagę, że pozornie konkurencyjne sieci różnych podmiotów gospodarczych często mają tego samego właściciela, niekoniecznie jako osobę fizyczną ale na przykład ten czy inny fundusz inwestycyjny, to już wiemy dlaczego konkurencja między nimi jest pozorna, a ceny - coraz wyższe.

Oczywiście, to nic nowego pod słońcem, o czym już pisał Kohelet: "Jeśli jest coś, o czym by się rzekło: «Patrz, to coś nowego» – to przecież istniało to już w czasach, które były przed nami". Klasyk to jednak klasyk, prawda? Kto bardziej uważał w szkole na lekcjach historii, ten zapewne pamięta o średniowiecznej Lidze Hanzeatyckiej. Cóż to była za potęga handlowa i militarna, która w dodatku przetrwała przez kilkaset lat. Później również powstawały przeróżne kartele, monopole i oligopole, gromadzące ogromne pieniądze i realną władzę skupioną w rękach zaledwie garstki ludzi. Teraz ich rolę przejęły fundusze inwestycyjne.

Od czasu do czasu, gdzieś tam na piątej podstronie tego czy innego portalu możemy przeczytać, że zagraniczne fundusze inwestycyjne hurtowo wykupują mieszkania w Polsce. Potrafią na raz kupić całe osiedle. Tym samym zwykły Kowalski nigdy nie będzie mógł z nimi konkurować, a jego marzenie o własnym mieszkaniu staje się coraz bardziej odległe. Będzie mógł je co najwyżej podnająć od takiej firmy. Oczywiście ideologicznie też urabia nas się do dłuższego czasu, mówiąc: patrzcie, na Zachodzie większość ludzi wynajmuje a nie posiada na własność. Tyle że świadczy to tylko o tym, że na tym wspomnianym Zachodzie coraz bardziej postępująca pauperyzacja społeczeństwa, skoro ludzi nie stać na własne mieszkanie. I to pomimo że rządząca w tych krajach lewica krzyczy głośno, że mieszkanie jest prawem, nie towarem. 

Lewica oczywiście poprzestaje na pokrzykiwaniu, przecież tak naprawdę nie zależy jej na żadnych zmianach. Ot, weźmy takie równouprawnienie mężczyzn i kobiet, o które gardłują od dawna. Wiadomo, że w Polsce to mężczyźni są dyskryminowani na wielu polach. Muszą dłużej pracować żeby osiągnąć wiek emerytalny, przy rozwodzie co do zasady odbiera im się dzieci a ich samych kieruje do kopalni alimentów, w razie wojny są przymusowo wcielani do armii, gdzie z reguły stają się mięsem armatnim, podczas gdy kobiety mogą bez przeszkód emigrować do bezpiecznych krajów o ciepłym klimacie, itd, itp. Gdyby lewica naprawdę chciała równouprawnienia, zażądała by przynajmniej zrównania wieku emerytalnego /oczywiście w dół, a nie w górę/ oraz poboru do wojska dla obu płci, na tych samych zasadach. Jednak wiadomo, że tego nigdy nie zrobi.

Wracając: za całe zło tego świata stają się odpowiedzialni nie prywatni przedsiębiorcy czy autokraci, rządzący żelazną ręką, ale ciemna, niewidoczna materia w postaci wspomnianych funduszy, inwestujących w sieci handlowe, wykupujące całe osiedla mieszkaniowe, likwidujące konkurencję i wolny rynek, a nam krok za krokiem zabierając resztki wolności. Te same fundusze inwestują też w media społecznościowe, w których, co za niespodzianka, z roku na rok zwiększa się zakres cenzury. Czy nasi politycy o tym nie wiedzą? Oczywiście, że wiedzą, ale każdy chce rządzić kolejną kadencję, a rozpętanie medialnej burzy to dla grupy finansistów, dysponujących praktycznie nieograniczonym kapitałem, jest proste jak zrobienie wieży z klocków przez przedszkolaka.

Jakie jest wyjście z tej sytuacji? Jak to śpiewał Młynarski, trzeba "robić swoje". Zamiast korzystać z osiedlowych sklepów znanej sieciówki, lepiej wybrać ten bez znanego szyldu, za to prowadzonego przez znanych nam ludzi. Zamiast niemieckich hipermarketów - polskie bazary. Zamiast wynajmować lub brać kredyt na trzydzieści lat na mieszkanie w dużym mieście, może warto kupić za gotówkę znacznie tańsze, w mniejszym mieście? To oczywiście tylko półśrodki, ale - próbować trzeba. 

W przeciwnym razie któregoś dnia obudzimy się w wynajętym mieszkaniu z dykty, zbudowanym przez znaną firmę meblową, z dokwaterowanymi przymusowo lokatorami spoza Europy. A co rano na dziedzińcu zatrudniającej nas korporacji sterowanej przez ten czy inny fundusz, będziemy musieli śpiewać Odę do radości...