W tzw. wolnej chwili przeczytałem to opowiadanie Lema.
W skrócie: jedna jedyna zmutowana bakteria wymyka się spod kontroli z wojskowego laboratorium, a konsekwencje będą opłakane dla, w domyśle, całego świata. Powieść z lekką nutą czarnego surrealistycznego humoru.
Odnotowuję głównie ku pamięci sobie, dlatego że to pierwsza powieść przeczytana przeze mnie w całości na komórce /bez wcześniejszej lektury na innym nośniku, jak np. "Bajki Robotów"/.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Stanisław Lem. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Stanisław Lem. Pokaż wszystkie posty
piątek, 2 maja 2014
niedziela, 5 stycznia 2014
Stanisław Lem: "Bajki Robotów"
Książka wydana w 1964 roku, a więc pół wieku temu, a jednak bawi - i poucza - do dzisiaj.
Przeczytałem ją po raz trzeci - i za każdym razem robi wrażenie. Pierwszy raz - gdzieś w latach 80-tych ub.w., niestety, co pamiętam do dziś, książkę przez nieuwagę zostawiłem w pociągu. Mam nadzieję że temu, kto ją znalazł, również się spodobała ;-) Kolejny raz, z 10-15 lat temu, ale już w pdf-ie na monitorze komputera. Trzeci - teraz, i tytułem odnotowania sobie ku pamięci - to pierwsza książka którą w całości przeczytałem na telefonie. Ot, nowe czasy.
13 opowiadań w konwencji klech i legend bajkowego świata robotów. Jak to u Lema, wszystko ma także swoje drugie dno, więc Autor pod pretekstem lekkostrawnej lektury podrzuca nam również sporo ważnych filozoficznych pytań i refleksji. No i sam język opowiadań - genialny.
poniedziałek, 25 lutego 2013
Stanisław Lem: Wizja lokalna
Jedna z najtrudniejszych książek Lema jakie do tej pory przeczytałem. Po raz drugi zresztą, ale kilkanaście lat temu chyba nie przyłożyłem do niej należytej uwagi. Odrobiłem to teraz ;-)
Fascynująca, wielowątkowa lektura. Tym razem lemowy astronauta, Ijon Tichy, trafia na Encję, planetę na której, jak mu się niegdyś wydawało, już był. Faktycznie odwiedził wówczas jej księżyc, przerobiony na gigantyczny lunapark. Prawdziwą Encję zamieszkuje inteligentna rasa, która wyewoluowała od ptaków. Część z mieszkańców planety mieszka we wnętrzach Kurdli, gigantycznych stworzeń których pancerna skóra miała w przeszłości chronić rozumnych mieszkańców Encji przed uderzeniami meteorytów, pozostali - utworzyli społeczeństwo nad którym czuwają wynalezione przez nich "bystry" - wszechobecne mikroskopijne elektroniczne cząsteczki, niewiele większe od atomów, które wprowadziły w społeczne życie m.in. imperatyw "nie rób drugiemu, co tobie niemiłe".
Oczywiście cała ta sceneria jest, jak zwykle u Lema, jedynie pretekstem do rozważań filozoficznych na temat Boga, dobra i zła, nieśmiertelności, właściwej komunikacji a nawet totalitarnych systemów politycznych.
Fascynująca, wielowątkowa lektura. Tym razem lemowy astronauta, Ijon Tichy, trafia na Encję, planetę na której, jak mu się niegdyś wydawało, już był. Faktycznie odwiedził wówczas jej księżyc, przerobiony na gigantyczny lunapark. Prawdziwą Encję zamieszkuje inteligentna rasa, która wyewoluowała od ptaków. Część z mieszkańców planety mieszka we wnętrzach Kurdli, gigantycznych stworzeń których pancerna skóra miała w przeszłości chronić rozumnych mieszkańców Encji przed uderzeniami meteorytów, pozostali - utworzyli społeczeństwo nad którym czuwają wynalezione przez nich "bystry" - wszechobecne mikroskopijne elektroniczne cząsteczki, niewiele większe od atomów, które wprowadziły w społeczne życie m.in. imperatyw "nie rób drugiemu, co tobie niemiłe". Oczywiście cała ta sceneria jest, jak zwykle u Lema, jedynie pretekstem do rozważań filozoficznych na temat Boga, dobra i zła, nieśmiertelności, właściwej komunikacji a nawet totalitarnych systemów politycznych.
niedziela, 11 września 2011
Tomasz Fiałkowski: "Świat na krawędzi. Ze Stanisławem Lemem rozmawia Tomasz Fiałkowski"
Obszerny książkowy wywiad ze Stanisławem Lemem, wybitnym polskim pisarzem, filozofem i futurologiem.
Jestem oddanym fanem Lema, więc "Świat na krawędzi..." to dla mnie niemal duchowa uczta ;-) Książkę po raz pierwszy wydano w 2000 r. Ponad 300 stron podzielonych na 16 rozmów, o niezwykle szerokiej tematyce, od lwowskiego dzieciństwa Pisarza po kondycję i rozwój nauki w XXI w. z mnóstwem wątków pobocznych. W "Świecie na krawędzi..." znajdziemy też zdjęcia Stanisława Lema i jego najbliższych w różnych okresach jego życia.
Świetnie się czyta, polecam.
Jestem oddanym fanem Lema, więc "Świat na krawędzi..." to dla mnie niemal duchowa uczta ;-) Książkę po raz pierwszy wydano w 2000 r. Ponad 300 stron podzielonych na 16 rozmów, o niezwykle szerokiej tematyce, od lwowskiego dzieciństwa Pisarza po kondycję i rozwój nauki w XXI w. z mnóstwem wątków pobocznych. W "Świecie na krawędzi..." znajdziemy też zdjęcia Stanisława Lema i jego najbliższych w różnych okresach jego życia.Świetnie się czyta, polecam.
niedziela, 6 marca 2011
Solaris
"Solaris", wybitna powieść Stanisława Lema doczekała się trzech ekranizacji. Właśnie obejrzałem dwie z nich - z 1972 i z 2002 roku.
Dla tych co nie czytali (są tacy?): "Solaris" to powieść Stanisława Lema po raz pierwszy opublikowana w 1961 r. Opowiada o próbach kontaktu ludzi z obcą inteligentną formą życia, którą jest... ocean, czy też raczej coś co w naszym wyobrażeniu najbardziej przypomina ocean i pokrywa odległą planetę. Po więcej - odsyłam do książki, bo streścić się jej nie da, zresztą każda taka próba będzie co najwyżej kompletnym strywializowaniem głębokich rozważań Lema.
"Solaris" 2-krotnie kręcono w ZSRR, pierwszy raz w 1970 r. (reż. Nikołaj Nirenburg), po raz drugi w 1972 r. (reż. Andriej Tarkowski). Po raz trzeci przeniesiono go na ekran w USA w 2002 r. (reż. Steven Soderbergh). Pierwsza ekranizacja, 2-częściowy film telewizyjny, z tego co wyczytałem była kompletnie nieudana i przepadła gdzieś bez śladu. Druga wzbudziła już spore zainteresowanie, chwalił ją m.in. Ingmar Bergman, ale Lem był bardzo niezadowolony z tego co zrobił z jego książką radziecki reżyser, twierdząc że Tarkowski nie nakręcił "Solaris" tylko "Zbrodnię i karę". Do ekranizacji Soderbergh'a pisarz również odniósł się z dużą rezerwą, ale, jak stwierdził w jednym z wywiadów prasowych: "Rozgrzeszam Soderbergha i daję mu - w pewnym sensie - błogosławieństwo." Należy pamiętać, że Stanisław Lem zazwyczaj negatywnie wypowiadał się o ekranizacjach jego książek - nie ma w tym nic dziwnego, wybitny filozof-pisarz bardzo wysoko stawiał poprzeczkę, więc może dlatego niewielu reżyserów odważyło się zmierzyć z jego dziełami.
Jak wspomniałem na wstępie, obejrzałem dwie ekranizacje "Solaris": z 1972 r. i z 2002 r.
Wersja Tarkowskiego z 1972 r. wydała mi się co najmniej 2 razy za długa. Przeciągnięte sceny, manieryzm kina moralnego niepokoju, bohaterowie spacerujący po stacji kosmicznej w ciuchach prosto z Centralnego Domu Towarowego w Moskwie i porozumiewający się za pomocą archaicznych telefonów z początku lat 70-tych ub.w., itp. Oczywiście, nie o rekwizyty tutaj chodzi, chociaż warto by zadbać o więcej realizmu. Za to dodano elementy których w książce nie było, jak sowiecka dacza gdzieś w rosyjskiej dierewni.
W wersji Soderbergh'a z 2002 r. widać o wiele większą dbałość o realizm i szczegóły techniczne, za to reżyser po prostu poszedł na skróty spłycając dzieło Lema niemal do jednego wątku i robiąc z tego przede wszystkim miłosną, chociaż nietypową, historyjkę osadzoną w konwencji s-f. Ale - da się obejrzeć ;-)
Tak czy owak, ze względu na Lema polecam obydwa filmy. Ale książkę - przede wszystkim.
Dla tych co nie czytali (są tacy?): "Solaris" to powieść Stanisława Lema po raz pierwszy opublikowana w 1961 r. Opowiada o próbach kontaktu ludzi z obcą inteligentną formą życia, którą jest... ocean, czy też raczej coś co w naszym wyobrażeniu najbardziej przypomina ocean i pokrywa odległą planetę. Po więcej - odsyłam do książki, bo streścić się jej nie da, zresztą każda taka próba będzie co najwyżej kompletnym strywializowaniem głębokich rozważań Lema.
"Solaris" 2-krotnie kręcono w ZSRR, pierwszy raz w 1970 r. (reż. Nikołaj Nirenburg), po raz drugi w 1972 r. (reż. Andriej Tarkowski). Po raz trzeci przeniesiono go na ekran w USA w 2002 r. (reż. Steven Soderbergh). Pierwsza ekranizacja, 2-częściowy film telewizyjny, z tego co wyczytałem była kompletnie nieudana i przepadła gdzieś bez śladu. Druga wzbudziła już spore zainteresowanie, chwalił ją m.in. Ingmar Bergman, ale Lem był bardzo niezadowolony z tego co zrobił z jego książką radziecki reżyser, twierdząc że Tarkowski nie nakręcił "Solaris" tylko "Zbrodnię i karę". Do ekranizacji Soderbergh'a pisarz również odniósł się z dużą rezerwą, ale, jak stwierdził w jednym z wywiadów prasowych: "Rozgrzeszam Soderbergha i daję mu - w pewnym sensie - błogosławieństwo." Należy pamiętać, że Stanisław Lem zazwyczaj negatywnie wypowiadał się o ekranizacjach jego książek - nie ma w tym nic dziwnego, wybitny filozof-pisarz bardzo wysoko stawiał poprzeczkę, więc może dlatego niewielu reżyserów odważyło się zmierzyć z jego dziełami.
Jak wspomniałem na wstępie, obejrzałem dwie ekranizacje "Solaris": z 1972 r. i z 2002 r.
Wersja Tarkowskiego z 1972 r. wydała mi się co najmniej 2 razy za długa. Przeciągnięte sceny, manieryzm kina moralnego niepokoju, bohaterowie spacerujący po stacji kosmicznej w ciuchach prosto z Centralnego Domu Towarowego w Moskwie i porozumiewający się za pomocą archaicznych telefonów z początku lat 70-tych ub.w., itp. Oczywiście, nie o rekwizyty tutaj chodzi, chociaż warto by zadbać o więcej realizmu. Za to dodano elementy których w książce nie było, jak sowiecka dacza gdzieś w rosyjskiej dierewni.
W wersji Soderbergh'a z 2002 r. widać o wiele większą dbałość o realizm i szczegóły techniczne, za to reżyser po prostu poszedł na skróty spłycając dzieło Lema niemal do jednego wątku i robiąc z tego przede wszystkim miłosną, chociaż nietypową, historyjkę osadzoną w konwencji s-f. Ale - da się obejrzeć ;-)
Tak czy owak, ze względu na Lema polecam obydwa filmy. Ale książkę - przede wszystkim.
piątek, 18 lutego 2011
Przekładaniec
Jedną z niewielu filmowych adaptacji dzieł Stanisława Lema, o której sam pisarz wypowiadał się pozytywnie, jest krótki telewizyjny "Przekładaniec" z 1968 r. w reżyserii Andrzeja Wajdy.
35 minutowy film został oparty na opowiadaniu Stanisława Lema: "Czy pan istnieje, Mr Jones?" Poruszona problematyka, chociaż przedstawiona w lekkiej formie, stawia jednak jak zwykle u Lema ważne pytania dotyczące być może już nie tak odległej przyszłości.
Fabuła: Richard Fox, kierowca rajdowy, odniósł kilka groźnych wypadków, jednak wraca do formy dzięki serii przeszczepów od różnych dawców. Jak można się domyśleć, nie chodzi tylko o przeszczep kończyn, organów wewnętrznych, itp., ale także o "sztukowanie" fragmentów mózgu w wyniku czego zmienia się także osobowość głównego bohatera. Rodzi się pytanie, także natury prawnej i moralnej, na ile jest on jeszcze tą samą osobą a na ile - kimś zupełnie innym?
Sam Lem po obejrzeniu filmu napisał do Wajdy: "Drogi Panie, przedwczoraj oglądałem w telewizji film Przekładaniec. Zarówno robota Pana, jak dzieło aktorów oraz wystrój scenograficzny wydały mi się bardzo dobre. Zwłaszcza już dobry był w swojej roli adwokat, sympatyczny bardzo chirurg, no a Kobiela nie wymaga pochwał specjalnych. Jedyne zastrzeżenia moje merytoryczne dotyczyły niepewności, czy wskutek bardzo szybkiego tempa całości rzecz nie jest aby dla przeciętnego widza trudno zrozumiała? Ale nie jestem w stanie osądzać tego, ponieważ ja znałem przecież scenariusz. "Przyszłość" bliska a nieokreślona została zrobiono bardzo pomysłowo, biorąc pod uwagę to zwłaszcza, jak szczupłymi środkami Pan tego dokonał. (...)"
Oczywiście - polecam :-)
35 minutowy film został oparty na opowiadaniu Stanisława Lema: "Czy pan istnieje, Mr Jones?" Poruszona problematyka, chociaż przedstawiona w lekkiej formie, stawia jednak jak zwykle u Lema ważne pytania dotyczące być może już nie tak odległej przyszłości.Fabuła: Richard Fox, kierowca rajdowy, odniósł kilka groźnych wypadków, jednak wraca do formy dzięki serii przeszczepów od różnych dawców. Jak można się domyśleć, nie chodzi tylko o przeszczep kończyn, organów wewnętrznych, itp., ale także o "sztukowanie" fragmentów mózgu w wyniku czego zmienia się także osobowość głównego bohatera. Rodzi się pytanie, także natury prawnej i moralnej, na ile jest on jeszcze tą samą osobą a na ile - kimś zupełnie innym?
Sam Lem po obejrzeniu filmu napisał do Wajdy: "Drogi Panie, przedwczoraj oglądałem w telewizji film Przekładaniec. Zarówno robota Pana, jak dzieło aktorów oraz wystrój scenograficzny wydały mi się bardzo dobre. Zwłaszcza już dobry był w swojej roli adwokat, sympatyczny bardzo chirurg, no a Kobiela nie wymaga pochwał specjalnych. Jedyne zastrzeżenia moje merytoryczne dotyczyły niepewności, czy wskutek bardzo szybkiego tempa całości rzecz nie jest aby dla przeciętnego widza trudno zrozumiała? Ale nie jestem w stanie osądzać tego, ponieważ ja znałem przecież scenariusz. "Przyszłość" bliska a nieokreślona została zrobiono bardzo pomysłowo, biorąc pod uwagę to zwłaszcza, jak szczupłymi środkami Pan tego dokonał. (...)"
Oczywiście - polecam :-)
niedziela, 1 listopada 2009
XIV wizyta w Polsce (3): grób Stanisława Lema
1 listopada, Dzień Wszystkich Świętych, i - moje urodziny. Dzisiaj tradycyjnie większość Polaków udała się na cmentarze żeby zapalić znicze swoim bliskim. Zamiast świętować, wybrałem się też i ja.
Na żadnym z krakowskich cmentarzy nie spoczywa, przynajmniej na razie, nikt z mojej rodziny. Ale jest tam jeden grób, który chciałem odwiedzić. To miejsce spoczynku Stanisława Lema, wielkiego polskiego filozofa i pisarza. Jestem fanem jego twórczości praktycznie "od zawsze". Jedyna książka polskiego autora, jaką zabrałem ze sobą wyjeżdżając w 2004 r. do Irlandii - to były jego "Dzienniki Gwiazdowe".
Stanisław Lem zmarł 27 marca 2006 r., jego grób znajduje się na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie. Bardzo skromny grób wielkiego człowieka. Długo krążyłem po cmentarzu, zanim w końcu udało mi się go odnaleźć. Zapaliłem znicz i ustawiłem go obok innych. Oprócz zniczy - na płycie było ułożonych wiele drobnych kamyków. Ma to też swoją symbolikę. Ktoś położył nawet czekoladowy batonik - pisarz miał słabość do słodyczy...
Na żadnym z krakowskich cmentarzy nie spoczywa, przynajmniej na razie, nikt z mojej rodziny. Ale jest tam jeden grób, który chciałem odwiedzić. To miejsce spoczynku Stanisława Lema, wielkiego polskiego filozofa i pisarza. Jestem fanem jego twórczości praktycznie "od zawsze". Jedyna książka polskiego autora, jaką zabrałem ze sobą wyjeżdżając w 2004 r. do Irlandii - to były jego "Dzienniki Gwiazdowe".
Stanisław Lem zmarł 27 marca 2006 r., jego grób znajduje się na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie. Bardzo skromny grób wielkiego człowieka. Długo krążyłem po cmentarzu, zanim w końcu udało mi się go odnaleźć. Zapaliłem znicz i ustawiłem go obok innych. Oprócz zniczy - na płycie było ułożonych wiele drobnych kamyków. Ma to też swoją symbolikę. Ktoś położył nawet czekoladowy batonik - pisarz miał słabość do słodyczy...
środa, 15 lipca 2009
Stanisław Lem: "Wysoki Zamek"
Właśnie przeczytałem "Wysoki Zamek" Stanisława Lema.
Na okładce czytamy notę od Wydawcy: "Wysoki Zamek" powstał w okresie największych triumfów pisarskich Lema jako autora fantastyki, ale do niej nie należy. Jest autoportretem pisarza z okresu dzieciństwa, dociekliwą, nie oszczędzająca siebie, ale też pełną humoru historią o rodzeniu się i kształtowaniu jego osobowości, inteligencji i wyobraźni. Na tle panoramy międzywojennego Lwowa Lem czyni siebie samego bohaterem opowieści o dojrzewaniu - nie mniej atrakcyjnej i pełnej zaskoczeń niż fantastyczne fabuły. Bo też po co zagląda się w dzieciństwo? Najpierw z przyczyn sentymentalnych i dla rekonstrukcji minionego świata. Potem jednak po to, by siebie - dojrzałego - zrozumieć i w centrum panoramy zbudować Wysoki Zamek sensu, pomnik przymierza miedzy dawnymi a nowymi laty."
Rewelacyjna książka, jak zresztą każda książka Lema. Nie tyle jako książka autobiograficzna, bo raczej trudno o tym mówić, ale jako fascynujący zapis sięgania przez Autora do najdalszych zakamarków pamięci.
Na okładce czytamy notę od Wydawcy: "Wysoki Zamek" powstał w okresie największych triumfów pisarskich Lema jako autora fantastyki, ale do niej nie należy. Jest autoportretem pisarza z okresu dzieciństwa, dociekliwą, nie oszczędzająca siebie, ale też pełną humoru historią o rodzeniu się i kształtowaniu jego osobowości, inteligencji i wyobraźni. Na tle panoramy międzywojennego Lwowa Lem czyni siebie samego bohaterem opowieści o dojrzewaniu - nie mniej atrakcyjnej i pełnej zaskoczeń niż fantastyczne fabuły. Bo też po co zagląda się w dzieciństwo? Najpierw z przyczyn sentymentalnych i dla rekonstrukcji minionego świata. Potem jednak po to, by siebie - dojrzałego - zrozumieć i w centrum panoramy zbudować Wysoki Zamek sensu, pomnik przymierza miedzy dawnymi a nowymi laty."Rewelacyjna książka, jak zresztą każda książka Lema. Nie tyle jako książka autobiograficzna, bo raczej trudno o tym mówić, ale jako fascynujący zapis sięgania przez Autora do najdalszych zakamarków pamięci.
środa, 9 lipca 2008
Stanisław Lem: "Rasa drapieżców. Teksty ostatnie"
Właśnie skończyłem czytać ostatnią książkę Stanisława Lema: "Rasa drapieżców. Teksty ostatnie". Fascynująca lektura, głownie ze względu na dalekowzroczność Autora, który sam już stał u kresu życia.
Książka jest zbiorem felietonów publikowanych przez Stanisława Lema w "Tygodniku Powszechnym". Pierwszy publikowany w książce pochodzi z maja 2004 roku, ostatni - z lutego 2006. Pisarz zmarł miesiąc później...
Stanisław Lem ostatnie swoje teksty poświęcił m.in. omówieniu sytuacji Polski na międzynarodowej arenie oraz zagrożeń dla naszego kraju. Lektura tych ostatnich zapisków Mistrza nie nastraja optymistycznie, ale patrząc z perspektywy choćby kilku lat - znowu trzeba przyznać Mu rację.
Zdumiewające są niezwykle trafne przepowiednie Lema dotyczące np. kryzysu paliwowego, jeszcze bardziej niezwykłe jest to, że Autor wskazuje kilka dróg wyjścia z tej sytuacji. Niestety, jak się okazuje, nasi politycy - co do których klasy Lem też nie najmniejszych złudzeń - "Rasy drapieżców" nie czytali.
Czasami zastanawiam się, czy oni w ogóle cokolwiek czytają, oprócz wyciągów z własnych bankowych kont, i, ewentualnie, ubeckich teczek - swoich lub kolegów...
Stanisław Lem ostatnie swoje teksty poświęcił m.in. omówieniu sytuacji Polski na międzynarodowej arenie oraz zagrożeń dla naszego kraju. Lektura tych ostatnich zapisków Mistrza nie nastraja optymistycznie, ale patrząc z perspektywy choćby kilku lat - znowu trzeba przyznać Mu rację.
Zdumiewające są niezwykle trafne przepowiednie Lema dotyczące np. kryzysu paliwowego, jeszcze bardziej niezwykłe jest to, że Autor wskazuje kilka dróg wyjścia z tej sytuacji. Niestety, jak się okazuje, nasi politycy - co do których klasy Lem też nie najmniejszych złudzeń - "Rasy drapieżców" nie czytali.
Czasami zastanawiam się, czy oni w ogóle cokolwiek czytają, oprócz wyciągów z własnych bankowych kont, i, ewentualnie, ubeckich teczek - swoich lub kolegów...
poniedziałek, 3 kwietnia 2006
Pogrzeb Stanisława Lema...
Jutro, tj. 4 kwietnia, o godz.12 na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie, zostanie pochowany Stanisław Lem - jeden z najwybitniejszych polskich pisarzy ostatniego półwiecza.
Każdy z nas ma swoja ulubiona ksiązką, do której chętnie wraca mimo upływu lat. Dla mnie taka ksiązką są "Dzienniki Gwiazdowe" Stanisława Lema. Dostałem ja jako 12-letni chłopak - i przeczytałem praktycznie natychmiast (a jest to dość obszerna "książeczka")...
Mam ja zresztą do dzisiaj, ten sam egzemplarz z 1982 r. Jest to jedyna książka, która towarzyszy mi bez przerwy od ponad 20-lat. Jedyna, która przetrwała wszystkie przeprowadzki, łącznie z ta ostatnia - do Irlandii. Przeczytałem ja co najmniej kilkanaście razy, z czego ostatni raz - raptem 2 miesiące temu.
W ogóle Lem był dla mnie arcyważną postacią w polskiej literaturze. Nigdy tez nie traktowałem go jako pisarza science - fiction. Dla mnie był filozofem...
Ponad 10 lat temu, po przeprowadzce do Krakowa, zapisałem się do osiedlowej biblioteki i poprosiłem o wskazanie półki na której mogę znaleźć książki Lema.
- "To ktoś jeszcze czyta Lema?" - zdziwiła się bibliotekarka...
Tak. Czyta... W końcu naprawdę dobre książki nigdy się nie starzeją...
Stanisław Lem zmarł 27 marca b.r.
Na zdjeciu powyżej trzymam "Dzienniki Gwiazdowe" Stanisława Lema - wydanie z 1982 r. Jest to jedyna ksiazka polskiego autora, którą zabrałem z sobą do Irlandii...
Każdy z nas ma swoja ulubiona ksiązką, do której chętnie wraca mimo upływu lat. Dla mnie taka ksiązką są "Dzienniki Gwiazdowe" Stanisława Lema. Dostałem ja jako 12-letni chłopak - i przeczytałem praktycznie natychmiast (a jest to dość obszerna "książeczka")...
Mam ja zresztą do dzisiaj, ten sam egzemplarz z 1982 r. Jest to jedyna książka, która towarzyszy mi bez przerwy od ponad 20-lat. Jedyna, która przetrwała wszystkie przeprowadzki, łącznie z ta ostatnia - do Irlandii. Przeczytałem ja co najmniej kilkanaście razy, z czego ostatni raz - raptem 2 miesiące temu.
W ogóle Lem był dla mnie arcyważną postacią w polskiej literaturze. Nigdy tez nie traktowałem go jako pisarza science - fiction. Dla mnie był filozofem...
Ponad 10 lat temu, po przeprowadzce do Krakowa, zapisałem się do osiedlowej biblioteki i poprosiłem o wskazanie półki na której mogę znaleźć książki Lema.
- "To ktoś jeszcze czyta Lema?" - zdziwiła się bibliotekarka...
Tak. Czyta... W końcu naprawdę dobre książki nigdy się nie starzeją...
Stanisław Lem zmarł 27 marca b.r.
Na zdjeciu powyżej trzymam "Dzienniki Gwiazdowe" Stanisława Lema - wydanie z 1982 r. Jest to jedyna ksiazka polskiego autora, którą zabrałem z sobą do Irlandii...
Subskrybuj:
Posty (Atom)



