W ramach koronawirusowej samoizolacji i odświeżania sobie filmów które już kiedyś widziałem, ostatnio padło również na "Metropolis" Fritza Langa, niemiecki obraz z 1927 roku.
Jak podaje wikipedia, w roku 1995 z okazji stulecia narodzin kina, film znalazł się na watykańskiej liście 45 filmów fabularnych, które propagują szczególne wartości religijne, moralne lub artystyczne a w roku 2001 - został wpisany na listę UNESCO Pamięć Świata.
Choćby z tego względu przez wielu ten film jest uważany za kultowy. Jak dla mnie, z perspektywy czasu, jest to swoisty odpowiednik takiego "Imagine" Johna Lennona. Może chwytać za serce gdy się ma 15 lat ale kiedy się dorośnie to wiadomo, że to kolejna lewacka utopia, chociaż w świetnym artystycznym opakowaniu. Dobra dla tych, którym nieśpieszno do dorosłości, pomimo kolejnego krzyżyka na karku. Naiwność przesłania filmu można usprawiedliwić epoką: dwa najbardziej krwiożercze lewicowe systemy, jak komunizm i nazizm, dopiero wchodziły na dziejową arenę.
Fabuła dosyć zakręcona: świat jest podzielony na bogatych właścicieli środków produkcji i ich rodzin oraz klepiących biedę robotników, żyjących w podziemnym mieście i wyrabiających zawyżone normy. Robotnicy zamiast imion mają numery, w końcu - to niemiecki film. Do tego prorokini Maria głosząca w katakumbach swoje quasi-biblijne przesłania, nieszczęśliwa i tragiczna miłość, szalony konstruktor budujący robota-kobietę, trochę okultyzmu, podburzeni robotnicy niszczący maszyny, itd. Na koniec konkluzja, że "Pośrednikiem pomiędzy Umysłem /właścicielami/ a Rękami /robotnikami/ musi być Serce". To tyle w największym skrócie, swoista próba skrzyżowania Ewangelii z Manifestem Komunistycznym.
Po premierze "Metropolis", materiał znacznie okrojono, od tej pory 1/4 filmu uważano za zaginioną. Dopiero w 2008 roku w Buenos Aires odkryto niemalże kompletny materiał filmowy. Kopia która się zachowała była jednak mocno uszkodzona i zrobiona na 16 mm taśmie. Dzięki odnalezionemu materiałowi można było uzupełnić rekonstruowaną wersję i poprawić kolejność ujęć.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Watykańska lista 45 filmów. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Watykańska lista 45 filmów. Pokaż wszystkie posty
wtorek, 12 maja 2020
poniedziałek, 3 sierpnia 2015
Franciszek, kuglarz boży
Ekranizacja "Kwiatków świętego Franciszka". Czarno-biały obraz z 1950 r. w reżyserii Roberto Rosselliniego opowiada o życiu św. Franciszka z Asyżu.
W filmie zagrali aktorzy - amatorzy, w tym autentyczni Franciszkanie. Film mimo że już leciwy - jest ponadczasowy.
Być może dlatego 1995 r. z okazji 100-lecia kina film trafił na "watykańską listę 45 ważnych i wartościowych filmów fabularnych" ułożoną przez Papieską Radę ds. Środków Społecznego Przekazu.
Trzeba zobaczyć.
W filmie zagrali aktorzy - amatorzy, w tym autentyczni Franciszkanie. Film mimo że już leciwy - jest ponadczasowy.
Być może dlatego 1995 r. z okazji 100-lecia kina film trafił na "watykańską listę 45 ważnych i wartościowych filmów fabularnych" ułożoną przez Papieską Radę ds. Środków Społecznego Przekazu.
Trzeba zobaczyć.
piątek, 16 maja 2014
Czarnoksiężnik z Oz
Przymierzałem się do obejrzenia tego filmu od dawna. Długo odkładałem, bo to w końcu bajka, ale - skoro film trafił na listę "UNESCO Pamięć Świata" i na "watykańską listę 45 filmów fabularnych, które propagują szczególne wartości religijne, moralne lub artystyczne" - no to uznałem, że trzeba ;-)
Film z 1939 roku, kolorowy. Właściwie na początku i końcu czarno - biały, a kolorowy w środkowej części, za to przez zdecydowanie większą część akcji. Ale - jak kolorowy! Co tu dużo pisać, kolor tak ostry, tak intensywny, że głowę urywa, a film nakręcono 75 lat temu. Czyli - technologia już była.
Treści streszczał nie będę, w końcu, jak wspomniałem, film nakręcono na tyle dawno, że każdy zdążył fabułę poznać. Chociaż jest zdecydowanie dla młodszych widzów, obejrzałem z przyjemnością. Sztuka to jednak sztuka, a tutaj - w dodatku przez duże "S".
Zdecydowanie polecam. Oczywiście - oryginalną wersję z 1939 roku, bo później zdaje się powstały kolejne.
Film z 1939 roku, kolorowy. Właściwie na początku i końcu czarno - biały, a kolorowy w środkowej części, za to przez zdecydowanie większą część akcji. Ale - jak kolorowy! Co tu dużo pisać, kolor tak ostry, tak intensywny, że głowę urywa, a film nakręcono 75 lat temu. Czyli - technologia już była.Treści streszczał nie będę, w końcu, jak wspomniałem, film nakręcono na tyle dawno, że każdy zdążył fabułę poznać. Chociaż jest zdecydowanie dla młodszych widzów, obejrzałem z przyjemnością. Sztuka to jednak sztuka, a tutaj - w dodatku przez duże "S".
Zdecydowanie polecam. Oczywiście - oryginalną wersję z 1939 roku, bo później zdaje się powstały kolejne.
niedziela, 15 maja 2011
Ewangelia wg św. Mateusza
Na niedzielę - film: "Ewangelia wg św. Mateusza" w reżyserii Piera Paolo Pasoliniego.
Jest to włosko-francuski czarno-biały obraz z 1964 r. Treścią są oczywiście wydarzenia zawarte w Ewangelii św. Mateusza. W 1995 r., z okazji 100-lecia kina, film trafił na "watykańską listę 45 ważnych i wartościowych filmów fabularnych" ułożoną przez Papieską Radę ds. Środków Społecznego Przekazu jako film o szczególnych walorach religijnych.
Ale zanim to się stało, film wzbudził kontrowersje, głównie z powodu osoby reżysera. Pasolini był znanym we Włoszech ateistą i komunistą, wyrzuconym z Komunistycznej Partii Włoch za homoseksualizm i mającym już na swoim koncie inne filmy, które wzbudziły oburzenie - także ze strony Kościoła.
Niemniej Watykan uznał że to właśnie jemu, w sposób najbardziej rzetelny, udało się przenieść na filmową taśmę wydarzenia z życia Jezusa opisane w Ewangelii...
Jest to włosko-francuski czarno-biały obraz z 1964 r. Treścią są oczywiście wydarzenia zawarte w Ewangelii św. Mateusza. W 1995 r., z okazji 100-lecia kina, film trafił na "watykańską listę 45 ważnych i wartościowych filmów fabularnych" ułożoną przez Papieską Radę ds. Środków Społecznego Przekazu jako film o szczególnych walorach religijnych.Ale zanim to się stało, film wzbudził kontrowersje, głównie z powodu osoby reżysera. Pasolini był znanym we Włoszech ateistą i komunistą, wyrzuconym z Komunistycznej Partii Włoch za homoseksualizm i mającym już na swoim koncie inne filmy, które wzbudziły oburzenie - także ze strony Kościoła.
Niemniej Watykan uznał że to właśnie jemu, w sposób najbardziej rzetelny, udało się przenieść na filmową taśmę wydarzenia z życia Jezusa opisane w Ewangelii...
poniedziałek, 8 listopada 2010
Siódma pieczęć
Obejrzałem "Siódmą pieczęć", jeden z najważniejszych filmów Ingmara Bergmana. To poetycka i pełna metafor opowieść o życiu.
Treść filmu: średniowiecze, rycerz wraz ze swoim giermkiem wracają z wyprawy krzyżowej. Na drodze głównemu bohaterowi staje Śmierć, z którą rycerz, chcąc odwlec to co nieuniknione, staje do pojedynku szachowego. Tak naprawdę rycerz poszukuje Boga, który ma być sensem jego istnienia...
W 1995 r. z okazji 100-lecia kina film trafił na "watykańską listę 45 ważnych i wartościowych filmów fabularnych" ułożoną przez Papieską Radę ds. Środków Społecznego Przekazu jako film o szczególnych walorach moralnych.
W 1995 r. z okazji 100-lecia kina film trafił na "watykańską listę 45 ważnych i wartościowych filmów fabularnych" ułożoną przez Papieską Radę ds. Środków Społecznego Przekazu jako film o szczególnych walorach moralnych.
wtorek, 26 października 2010
Nosferatu – symfonia grozy
Kilka dni temu obejrzałem "Nosferatu – symfonia grozy", czarno-biały niemy film z 1922 r. Świetny!
Film w reżyserii Friedricha Wilhelma Murnau był jednym z pierwszych horrorów w historii kina, po latach został uznany za arcydzieło. W 1995 r. z okazji 100-lecia kina trafił nawet na słynną "watykańską listę 45 ważnych i wartościowych filmów fabularnych" ułożoną przez Papieską Radę ds. Środków Społecznego Przekazu jako film o szczególnych walorach artystycznych.
A niewiele brakowało, żeby film w ogóle nie ujrzał światła dziennego z powodu procesu o prawa autorskie wytoczonego reżyserowi przez wdowę po Bramie Stokerze, urodzonym w Irlandii angielskim pisarzu, który w 1897 r. napisał powieść "Dracula". Sąd przyznał rację wdowie uznając że reżyser bezprawnie wykorzystał dzieło jej męża, nakazał wypłacenie odszkodowania i zniszczenie wszystkich kopii filmu. Na szczęście - bo dzieło jest naprawdę wybitne - kilka z nich przetrwało.
Obecnie film jest własnością publiczną, można go legalnie pobrać z internetu. Osobiście zdecydowanie polecam wersję odświeżoną cyfrowo w 2006 r., dzięki czemu obraz jest stabilny i ostry a dźwięk, pomimo że to film niemy, dobrze słyszalny.
Film w reżyserii Friedricha Wilhelma Murnau był jednym z pierwszych horrorów w historii kina, po latach został uznany za arcydzieło. W 1995 r. z okazji 100-lecia kina trafił nawet na słynną "watykańską listę 45 ważnych i wartościowych filmów fabularnych" ułożoną przez Papieską Radę ds. Środków Społecznego Przekazu jako film o szczególnych walorach artystycznych.
A niewiele brakowało, żeby film w ogóle nie ujrzał światła dziennego z powodu procesu o prawa autorskie wytoczonego reżyserowi przez wdowę po Bramie Stokerze, urodzonym w Irlandii angielskim pisarzu, który w 1897 r. napisał powieść "Dracula". Sąd przyznał rację wdowie uznając że reżyser bezprawnie wykorzystał dzieło jej męża, nakazał wypłacenie odszkodowania i zniszczenie wszystkich kopii filmu. Na szczęście - bo dzieło jest naprawdę wybitne - kilka z nich przetrwało.
Obecnie film jest własnością publiczną, można go legalnie pobrać z internetu. Osobiście zdecydowanie polecam wersję odświeżoną cyfrowo w 2006 r., dzięki czemu obraz jest stabilny i ostry a dźwięk, pomimo że to film niemy, dobrze słyszalny.
Subskrybuj:
Posty (Atom)



