Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wizyta w Polsce: 06. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wizyta w Polsce: 06. Pokaż wszystkie posty

środa, 9 stycznia 2008

VI wizyta w Polsce (4): Gazeta w samolocie

Jestem już z powrotem w Cork.

Na dwa dni przed moim wyjazdem z Krakowa - zrobiła się tam ładna pogoda, a ja z kolei złapałem jakieś przeziębienie, co z kolei staje się już tradycją moich "wizyt w Polsce". Złośliwi mogliby powiedzieć, że moja Ojczyzna pała do mnie coraz mniejszą sympatia, ja jednak ciągle naiwnie składam to na karb przypadku ;-)

Coby nie przynudzać, to tylko tak pokrótce: najpierw zjawiam się na lotnisku w Balicach. Od niepamiętnych czasów trwa tam jakiś remont, zza niebieskiej, widocznej kotary na zdjęciu poniżej, oddzielającej strefę remontowaną od jeszcze nie remontowanej - do uszu osób tłumnie się na lotnisku kłębiącym - radośnie dobiegają głośne, szorstkie, robotnicze słowa, ze zdecydowaną przewagą tych niecenzuralnych na "k", "ch", i "p". Niby normalnie, jak to na budowie, tyle że krakowskie lotnisko oficjalnie nosi dumną nazwę "Międzynarodowego Portu Lotniczego im. Jana Pawła II".

/Na zdjęciu powyżej: czekam na rozpoczęcie odprawy na krakowskim lotnisku/

Ale dalej już prawie europejsko: co prawda nadal umundurowani funkcjonariusze ostentacyjnie demonstrują turystom broń palną, ale - już po raz drugi przy przechodzeniu przez bramkę kontrolną na odprawie osobistej na tym lotnisku, nie musiałem zdejmować butów ani wyciągać paska ze spodni (bo, przypominam, nie mam w nich ani grama metalu). I - funkcjonariusze sprawdzający paszporty chyba już na stałe nauczyli się używać słów "proszę" i "dziękuję".

Wracam liniami Ryanair - do Dublina, dopiero później autobusem pojadę do Cork. Samolot wypełniony do ostatniego miejsca. I, muszę się przyznać - że obserwując pasażerów lecących do Dublina, miałem uczucie déjà vu - podobne obrazki widziałem w Cork przed 3-ma laty: niemal sami faceci, średnia wieku 40 lat, większość w skórzanych kurtkach (w Irlandii takie kurtki noszą już chyba tylko Polacy - i przybysze z Afryki), spora część pod wąsem, z twarzy i zachowania można niemal odczytać identyczne życiorysy, doświadczenia i pochodzenie. Jedna, niemal monolityczna ludzka masa. No cóż, podobno najłatwiej jest kupić bilet do Dublina, co ma swoje przełożenie nie tyle w ilości - co w niewielkim zróżnicowaniu polskiej emigracji w Dublinie - w porównaniu do innych miast w Irlandii...

/Na zdjęciu obok: wczorajszy "Dziennik Polski"/

No nic, coby odegnać takie niezbyt budujące myśli, sięgam po krakowski "Dziennik Polski", który sobie "na drogą" nabyłem w kiosku na lotnisku. No i znowu niestety, na pierwszej stronie w tekście pt: "Sprzedawcy pilnie poszukiwani" czytam:
- Młodzież nie chce się uczyć w szkołach zawodowych, a ci, którzy już się wykształcili, wyjeżdżają za granicę - mówi Wiesław Jopek, prezes Krakowskiej Kongregacji Kupieckiej.
(...) Proponowane miesięczne zarobki to najczęściej 1000 - 1200 zł brutto na stanowisku: sprzedawca, ale pojawiają się też oferty 1400 - 1700 brutto. Pracownicy magazynów sklepowych mogą liczyć na wynagrodzenie w wysokości 1000 - 1300 zł brutto (sporadycznie 1900 - 2000 zł brutto".

Ja widać, w najbliższym czasie tanie linie lotnicze oferujące loty na Wyspy nie muszą martwić się o brak klientów...

Lądowanie, gdy tylko koła samolotu dotykają ziemi od razu słychać dźwięk włączanych komórek, nadchodzących sms-ów i pierwszych rozmów telefonicznych. Ledwie samolot się zatrzymuje, kto tylko może zrywa się z siedzenia, pośpiesznie wyciągając swój bagaż podręczny - aby następny kwadrans spędzić w dziwacznych wygięto - pochylonych pozach.

Przy odprawie paszportowej jestem świadkiem zatrzymania jednego z naszych Rodaków. Pijany, nie zna języka, funkcjonariusz telefoniczne wzywa kogoś, kto mógłby się z nim porozumieć...

Później jeszcze tylko odbiór bagażu, gdzie parokrotnie dochodzi do pomyłek, kiedy to ktoś chwyta nie swoją - za to podobną - torbę. W sumie dla większości nie powinno to mieć większego znaczenia, zawartość - co stwierdzam z rozmów osób oczekujących na bagaż - jest wszędzie niemal taka sama: gorzała, papierosy i mięso.

I - już po wszystkim;-)

wtorek, 8 stycznia 2008

VI wizyta w Polsce (3): emigranci umacniają Polskę - w której jest bardzo zimno

Niemal nie wychodzę z domu. Zimno. Poza tym jednostajny szaro - błotnisty krajobraz, tworzony przez rozjeżdżony przez auta śnieg, zawsze działał na mnie przygnębiająco. Byłem co prawda na Kazimierzu i na Rynku, wieczorem spotkałem się tez ze znajomymi, niemniej - temperatura trochę odstrasza mnie od wielogodzinnych włóczęg po mieście.

Telewizji też nie oglądam, bo nie chcę. Ot, tylko jakiś tam film na dvd zobaczyłem. Czytam za to gazety ;-) A w każdej gazecie - wzmianka o emigracji. Temat, jak widać, jest dość istotny. Dzisiaj ogólnopolski "Dziennik" opublikował zajawkę tekstu na pierwszej stronie, który to tekst jest w głębi numeru. W zapowiedzi tego tekstu na pierwszej stronie "Dziennika"stwierdzono: "- To gigantyczna kwota. Polacy kilkakrotnie przebili inwestorów zagranicznych, którzy w zeszłym roku lokowali pieniądze w naszym kraju - mówi Andrzej Sadowski z Centrum im. Adama Smitha."

/Na zdjęciu obok: dzisiejszy tekst z "Dziennika"/

W dalszej części tekstu pt.: "Emigranci umacniają Polskę" czytamy m.in.: "Z szacunkowych danych Narodowego Banku Polskiego przygotowanych dla Dziennika wynika, że w ubiegłym roku do kraju przesłano za pośrednictwem banków 4,1 mld euro. Ale to tylko czubek góry lodowej. NBP przyznaje, że są one niedokładne. Suma ta może być znacznie większa. Nikt nie jest bowiem w stanie określić, ile pieniędzy trafia do Polaków w postaci po prostu gotówki."

Ano racja: sam znam mnóstwo osób, które transferują pieniądze do Polski bez żadnego śladu w polskim systemie bankowym...

sobota, 5 stycznia 2008

VI wizyta w Polsce (2): pączki nad gazetą

Za któraś moją wizytą w Polsce, krakowski taksówkarz wiozący mnie z lotniska - gdy się zorientował, że przez chwilę zawahałem się z której strony powinienem wsiadać do jego auta - i jednocześnie bezbłędnie wiążąc ten fakt z godziną przylotu nocnego samolotu z Cork, od razu zaczął mnie wypytywać, czy, cytuje: "nie brakuje tam panu Rodaków?"

Nie, Rodaków chyba nikomu z nas tutaj nie brakuje, tym bardziej, że Cork jest np. znacznie bardziej spolonizowanym miastem niż Dublin (a kto nie wierzy, niech odwiedzi obydwa te miasta - i porówna). W zasadzie, jeżeli chodzi o jakiekolwiek "polskie rzeczy" - mamy już w Cork wszystko, no - może oprócz lokalnej gazety i... cukierni z prawdziwego zdarzenia.

Oczywiście - rynek nie znosi próżni, i jeżeli będzie popyt pojawi się też i podaż, jak to było np. na przykładzie polskich fryzjerek: najpierw oferowały swoje usługi pokątnie po domach, a teraz działają już w Cork polskie zakłady fryzjerskie (możesz o nich przeczytać TUTAJ). Podobnie zapewne bedzie i z cukiernią: na razie widziałem sporo ogłoszeń o oferowanych "domowych wypiekach", więc niewykluczone, że za jakiś czas pojawi się też w Cork pierwsza polska cukiernia.

Na razie, będąc w Krakowie, bez żadnych wyrzutów sumienia objadam się pączkami, sernikami, makowcami, itp. ;-)

/Na zdjęciu powyżej: talerz pączków z jednej z krakowskich cukierni, z których za chwilę lwią część sam pochłonę ;-)/

Żeby nie było, że tylko jem, to - jak wspomniałem - także czytam, szukając w lokalnej krakowskiej prasie sygnałów, że Polska rośnie w siłę a ludziom żyje się dostatniej. No niestety, odnajdowanie tych sygnałów za bardzo mi nie wychodzi, a raczej - wprost przeciwnie...

Ot, choćby w dzisiejszym "Dzienniku Polskim": po pierwsze, widze że ta gazeta uruchomiła nowy dodatek "Praca w Europie", a po drugie, treść zamieszczonych w niej artykułów ma raczej jednoznaczny wydźwięk. Ot, choćby pierwszy z nich pt.: "Wersal na budowie", gdzie czytamy m.in.: "35-letni Ireneusz Janka z Gniezna pracuje w Belgii jako dekarz zaledwie od pół roku, a już myśli, jak ściągnąć do siebie żonę i roczną córeczkę. Do Polski nie wróci na pewno.

W kraju jako doświadczony dekarz i brygadzista zarabiał miesięcznie 2,5 tys. zł na rękę, jednak pracował codziennie do godz. 19-20 i tylko jedną sobotę w miesiącu miał wolną. Był zmęczony.
- Pracuję głównie przy konstrukcji dachów budynków przemysłowych. W Polsce - gdy jest do dyspozycji dźwig, to tylko na godzinę, wszystkie materiały budowlane są więc zrzucane w jedno miejsce takiego wielkiego dachu i dźwig odjeżdża. A my biegamy po całym dachu, nosząc ciężkie materiały z jednego końca na drugi - opowiada. - W Belgii dźwig jest do wykorzystania przez cały czas. Materiały są nam podawane po kolei i to w miejsce, gdzie akurat pracujemy, niemal do ręki. Nie trzeba się nabiegać i nadźwigać. Praca jest więc nieporównywalnie lżejsza.

(...)- W Polsce wyzyskuje się pracownika, a tam jest inny świat - konkluduje pan Irek, który podjął już decyzję o sprowadzeniu rodziny do Belgii na stałe. Jego żona, krawcowa, na pewno znajdzie w Belgii pracę, jeżeli nie w swoim zawodzie, to w innym."

Itd, itp...

czwartek, 3 stycznia 2008

VI wizyta w Polsce (1): stalowe buty, śnieg i przegląd prasy

Przyleciałem na tydzień do Polski. Do Krakowa, rzecz jasna ;-)

Razem ze mną leciało sporo ludzi, jak widać - sezon urlopowy w pełni. Odprawa bez problemów, oprócz tego, że gdzieś tak na 5 osób przede mną kazano wszystkim ścigać buty i puszczono nas w skarpetkach. Powód? Większość wracających Rodaków miało na sobie obuwie ze stalowymi wkładkami, które otrzymali na swoich budowach czy w niektórych fabrykach, magazynach, itp.

Są to tzw. "safety shoes", które z zewnątrz wyglądają w zasadzie normalnie, ale są dodatkowo wyposażone m.in. antypoślizgową podeszwę i wspomnianą stalową wkładkę chroniącą stopę przed zgnieceniem w razie upadku na nią jakiegoś ciężaru, najechaniu wózkiem widłowym, itp. Obuwie takie jest wymagane w wielu zakładach pracy, z reguły pracodawca dostarcza je bezpłatnie.

W sumie, gdy się obecnie leci do Polski, zabieranie go z sobą nie jest może najgorszym pomysłem (bo chronią przed pośliźnięciem się na oblodzonych chodnikach, czy "nadepnięciu" w zatłoczonym autobusie lub tramwaju), ale z pewnością nie jest dobrym pomysłem przechodzenie w nim przez bramkę na lotnisku...

No nic, w ramach narodowej odpowiedzialności zbiorowej buty też zdjąć musiałem, chociaż nie mam w nich ani grama metalu, na szczęście pasek od spodni - został na swoim miejscu (bo też nie mam w nim ani grama metalu - to tak tytułem wyjaśnienia tym spośród moich Czytelników, których bardzo dziwiło to, że z kolei mnie dziwiło, że tenże pasek zawsze musiałem ściągać na lotnisku w Krakowie, a nie musiałem np. na lotniskach w Cork czy Londynie).

Lot też bez problemu, oprócz tego że na "dzień dobry" musiałem wyprosić pewnego młodziana, który bezceremonialnie zajął moje miejsce, pewnie dlatego, że przy oknie (mimo że na bilecie w liniach Centralwings miejsce jest wyraźnie oznaczone), w zamian za co przez prawie cały lot musiałem razem z nim wysłuchiwać discopolowej wiązanki, sączącej się przez jego kiepskiej jakości słuchawki z discmana, którego z dumą przez cały lot dzierżył w garści (bo jego miejsce wypadło niestety obok mojego).

Lądowanie, śnieg, zimno. Odprawa paszportowa: wąsaty funkcjonariusz używający słowa "dziękuję" ;-)

Kupuję 2 lokalne krakowskie gazety, w każdej na pierwszej stronach noworocznych wydań piszą, a jakże, o emigracji.

Najpierw w "Gazecie Krakowskiej" bije w oczy tytuł: "Emigracja rozbija rodziny" (na zdjęciu obok), gdzie napisano m.in.: "Eksperci alarmują: emigracja jest główną przyczyną rozwodów. Według demografów rozpadnie się co trzecia emigracyjna rodzina", zaraz później na pierwszej stronie w krakowskim "Dzienniku Polskim" w artykule "Siostry uciekają" czytam m.in.: "Tylko w ubiegłym roku 850 pielęgniarek wystąpiło o zaświadczenia uznające kwalifikacje zawodowe za granicą" (dodam, ze ta liczba dotyczy wyłącznie pielęgniarek z Małopolski).

No cóż, jest jak jest...

A sam - wyciągam gdzieś z dna szafy zimową kurtkę - i ruszam "w miasto" ;-)