Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wizyta w Polsce: 15. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wizyta w Polsce: 15. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 28 lutego 2010

XV wizyta w Polsce (6): taksówka, samolot, autobus

Dzisiaj wróciłem do Cork.

Najpierw taksówka na lotnisko, po drodze taksówkarz nie pytany opowiada mi że jego syn już od kilku lat jest w Anglii i nie chce wracać, podobnie zresztą jak większość jego kolegów.

Na odprawie osobistej tradycyjnie puścili mnie przez bramkę w skarpetkach. No, nie tylko mnie, standardowo wszystkich. Nie wiem jak to jest, że lecąc z jakiegokolwiek irlandzkiego lotniska (Dublin, Cork, Shannon) przez bramkę mogę przejść w butach, ale już w Krakowie czy Katowicach (tak naprawdę: Balicach i Pyrzowicach) nie zawsze ta sztuka się udaje?

Znowu leciałem Ryanairem więc przy okazji mogłem tez zobaczyć jak rygorystycznie podchodzi się do ilości, rozmiaru i wagi bagażu podręcznego na lotnisku w Shannon i w Krakowie. W tym pierwszym nikt się specjalnie nie interesował bagażami ludzi, w tym drugim sprawdzali niemal do milimetra i grama. Obok "stojaka" w którym można sprawdzić czy bagaż ma określone rozmiary zainstalowali wagę. No i kilka osób miało pecha: a to ktoś zapomniał o damskiej torebce która powinna być w bagażu podręcznym, a to butelka wódki kupiona już po odprawie paszportowej spowodowała przekroczenie dopuszczalnej wagi - i był płacz i zgrzytanie zębami.

Tym razem poleciałem do Dublina wyłącznie z irlandzkim personelem, co zapewne spowodowało że było zdecydowanie mniej kursów z wózkami pomiędzy pasażerami, a ja mogłem się nieco zdrzemnąć.

Doleciałem, przy lotnisku wsiałem w autobus jadący do Cork i oddałem się lekturze prasy, słuchaniu audiobooka i ponownie drzemce, dzięki czemu podróż przez niemal pół Irlandii zleciała błyskawicznie ;-)

Reasumując: w Polsce bez zmian. Nadal jest tam tania wódka i nadal nie ma pracy...

sobota, 27 lutego 2010

XV wizyta w Polsce (5): Solidarność, pseudowystawa i Avatar

Dzisiaj byłem w Nowohuckim Centrum Kultury na XXXI Międzynarodowej Wystawie i Giełdzie Minerałów, Skamieniałości i Wyrobów Jubilerskich, a później - obejrzałem w kinie szeroko reklamowany "Avatar".

/Na zdjęciu: stoję przy Pomniku Solidarności/

W Nowej Hucie nie byłem już ładnych kilka lat. Z rzeczy nowych od razu rzucił mi się w oczy Pomnik Solidarności przy Placu Centralnym, obecnie im. Ronalda Reagana. Pomnik stanął w tym miejscu w 2005 r., ale powstał w 1999 r., wcześniej stał przed budynkami administracyjnymi huty.

Ale, wracając do tematu: XXXI Międzynarodowa Wystawa i Giełda Minerałów, Skamieniałości i Wyrobów Jubilerskich, szeroko reklamowana w krakowskiej prasie, to jakieś totalne nieporozumienie. Miały być, cytuję: "tropy dinozaura odciśnięte 160 mln lat temu, kolekcja skamieniałych kości ryb dewońskich, kości wieloryba żyjącego 17 mln lat temu na terenie obecnej Polski", itd, itp. Niczego takiego nie zauważyłem. A co tam tak naprawdę było? Zwykły bazar ze świecidełkami. Z całej tej szumnej nazwy wystawy powinno zostać tylko: "(...) Giełda (...) Wyrobów Jubilerskich". Dodatkowo, wstęp na ten bazar ulokowany w Nowohuckim Centrum Kultury był oczywiście płatny. Tymczasem w tym samym budynku miały miejsce tego dnia zawody w tańcu irlandzkim - i to było znacznie ważniejsze wydarzenie, niż owa "wystawa", która z wystawą nic wspólnego nie miała, no chyba że za wystawę uznamy sytuację, gdy kupcy wystawiają swoje towary na sprzedaż.

Znacznie lepiej było z "Avatarem". Obejrzałem go w kinie Imax, szczycącym się jednym z największych ekranów w Europie. Ładna bajka, ale bajka. Warto obejrzeć dla efektów specjalnych. Bez 3D i na małym ekranie - raczej nie zrobi większego wrażenia. Niemniej, przez 2,5 godziny filmu - nie nudziłem się, a to już dobrze ;-)

Jutro - wracam do Cork.

piątek, 26 lutego 2010

XV wizyta w Polsce (4): bo bilet był zgięty...

Odwiedziła mnie Mama :-) Kiedy odprowadziłem ją na dworzec PKP przeżyłem interesującą "przygodę"... 

 Mama nie mieszka w Krakowie, więc kiedy wracała do domu odprowadziłem ją na dworzec PKP. Główny Dworzec PKP w Krakowie, żeby nie było niejasności. Podkreślenie o tyle istotne, ponieważ tego, co przytrafiło mi się przy kasie, nie wymyśliłby chyba nawet mistrz Bareja... Otóż kupiłem bilet, zapłaciłem, bilet machinalnie zgiąłem na pół żeby się łatwo zmieścił w kieszeni, torebce, czy portfelu - i oddałem go Mamie. Po chwili Mama zorientowała się że jest pociąg w tym samym kierunku ale o innej, bardziej pasującej jej godzinie, zawróciłem więc do kasy gdzie 3 minuty wcześniej zakupiłem ten bilet, chcąc go wymienić. 

Sprawa wydawała mi się bardzo prosta: nie chciałem zwrotu pieniędzy, etc, chciałem tylko bilet na inną godzinę ale na tę samą trasę, tyle że obsługiwaną przez innego przewoźnika. 
  - Dzień dobry raz jeszcze, chciałbym wymienić ten bilet który tutaj przed chwilą kupiłem na taki sam tylko na inną godzinę - wyłuszczyłem mój problem Pani Kasjerce od której chwilę wcześniej kupiłem ów bilet 
- Ale po co? - zapytała Pani Kasjerka 
- Ponieważ ta inna godzina bardziej mi odpowiada - odparłem 
- Ale to musi pan dostać pieczątkę że bilet anulowano i ja potrącę panu 10% wartości biletu - stwierdziła Pani Kasjerka 
- Dobrze, a gdzie mógłbym dostać tę pieczątkę? - spytałem z uśmiechem czując już komizm sytuacji 
- Ale pan ma zgięty bilet - znienacka zawołała Pani Kasjera oskarżycielsko celując palcem w mój bilet który chciałem jej zwrócić 
- Proszę? - myślałem że czegoś nie zrozumiałem 
- Bilet ma pan zgięty! - niemal wykrzyczała Pani Kasjerka 
- No to co? - spytałem czując tym razem już kafkowski klimat 
- No to ja nie mogę go przyjąć! - dobitnie stwierdziła Pani Kasjerka 
Przyznam, że zaniemówiłem. Z tępego odrętwienia wyratowała mnie dopiero moja Mama, która ciągnąc mnie za łokieć stwierdziła, że nie warto... 

 Mama, szczęśliwie już bez większych perypetii odjechała, a ja po powrocie do domu zacząłem się zastanawiać, czy aby nie powinien teraz zacząć pieczołowicie prostować polskich banknotów które również, jak zwykle, zginam na pół, bo tak mi wygodniej. Kto wie, może też mi ich nie przyjmą? Nic śmiesznego i żadna przesada: przed wyjazdem do Irlandii, kiedy jeszcze naiwnie wierzyłem że w Polsce można budować kapitalizm na zdrowych zasadach, byłem jednym z tych którzy postanowili wziąć swoje sprawy w swoje ręce i, a jakże, przez kilka lat prowadziłem niewielką firemkę. Któregoś razu gdy wpłacałem podatek w kasie fiskusa, również spotkałem się z podobną sytuacją: pani kasjerko - urzędniczka zwróciła mi uwagę że banknoty które wpłacam do kasy urzędu skarbowego powinny być "czyściutkie i równo ułożone", za nic mając moje tłumaczenia że płacę tym, co sam dostaję od klientów /a pieniądze były jak pieniądze, nie nowe ale też nie zniszczone/. 
- Mi trzeba ładne dawać - stwierdziła pani kasjerko - urzędniczka. Koniec końców pieniądze przyjęła, ale była wybitnie "obrażona". 

 Jak widać, tam gdzie państwo ma swoje kasy, "komuna" wciąż ma się dobrze...

czwartek, 25 lutego 2010

XV wizyta w Polsce (3): dwa miliony bezrobotnych

W wolnych chwilach zaczytuję się w krakowskiej prasie. Niestety, wieści są więcej niż pesymistyczne...

Dzisiejszy "Dziennik Polski" na pierwszej stronie w artykule pt. "Dwa miliony bezrobotnych" pisze m.in.: "Ponad dwa miliony Polaków nie miało w styczniu pracy (12,7 proc.). Ten rok może być jeszcze trudniejszy. Polscy ekonomiści twierdzą, że stopa bezrobocia rejestrowanego może wzrosnąć nawet do 15 proc. (...)

Przedstawiciele polskiego rządu wciąż uspokajają. Twierdzą, że mocny skok stopy bezrobocia w styczniu to zjawisko sezonowe. Trudno jednak nie zauważyć, że styczeń 2010 r. jest znacznie gorszy od stycznia 2009 r. - miejsc pracy systematycznie ubywa, a szefowie przedsiębiorstw informują o kolejnych, planowanych zwolnieniach. (...)

W styczniu liczba bezrobotnych w Małopolsce wynosiła 142 tys. 263 osoby i wzrosła o 12 tys. 256 osób, tj. o 9 proc. w porównaniu z grudniem 2009 r. Tak źle ostatni raz było na początku 2007 roku."

środa, 24 lutego 2010

XV wizyta w Polsce (2): spadający tynk na krakowskim Rynku

Dzień "na mieście". Załatwiłem kilka spraw, zrobiłem drobne zakupy.

M.in. wstąpiłem do Empiku przy krakowskim Rynku Głównym, tuż obok Kościoła Mariackiego, po prasę i kilka książek. Jednak zanim wszedłem - zatrzymałem się na chwilę studiując informację o "opadającym tynku"...

/Na zdjęciu: ostrzeżenie przed spadającym tynkiem wiszące na drzwiach Empiku przy krakowskim Rynku/

No cóż, obraz Krakowa jaki widzą turyści, a z reguły widzą oni tylko Rynek z Sukiennicami, Wawel i Kazimierz - nijak się ma do stanu faktycznego, ale o tym napiszę kiedy indziej. Problem w tym, że nawet ta "widokówka" dla turystów zaczyna nabierać szpetoty: z Sukiennic kramy są wyprowadzone na zewnątrz z powodu odwiecznego remontu (od kiedy pamiętam - stale coś się w okolicy Rynku remontuje, tylko efektów specjalnie nie widać), a z kamienic przy samym Rynku ludziom na głowy spada tynk.

Na marginesie: kiedy robiłem to zdjęcie, będąc na zewnątrz budynku, zainteresował się moimi działaniami ochroniarz stojący przy empikowskiej bramce.
- Co pan robi? - zapytał
- Zdjęcie - odparłem zgodnie z prawdą
- Ale po co? - drążył
- Na pamiątkę z wakacji - odparłem już nie do końca zgodnie z prawdą

Tylko patrzeć, jak obok informacji o "odpadającym tynku" pojawi się kolejna - o zakazie fotografowania. Tynk oczywiście będzie odpadał nadal...

/Na zdjęciu: aktualny widok Sukiennic na krakowskim Rynku.../

wtorek, 23 lutego 2010

XV wizyta w Polsce (1): kontrolerzy, cwaniacy i brak pracy

Dzisiaj na kilka dni przyleciałem do Polski, coby zobaczyć się z bliskimi i załatwić kilka spraw.

Najpierw pojechałem autobusem z Cork do Shannon, nieco ponad 2 godziny drogi. Niestety, ciągle nie ma bezpośredniego połączenia Cork - Kraków... W trakcie jazdy mieliśmy 2 kontrole, pierwszą - policyjną i drugą - biletową. W trakcie pierwszej kierowca wysiadł z autokaru, a wszyscy pasażerowie zaczęli nerwowo zapinać pasy przy fotelach. Ale skończyło się chyba tylko na okazaniu przez kierowcą dokumentów, bo żaden z policjantów nie wszedł do środka i ponownie ruszyliśmy już po kilku minutach. Drugą kontrolę - biletową, przeprowadził umundurowany kontroler. Przez już prawie 6 lat mojego pobytu w Irlandii i dosłownie setkach razy kiedy jechałem tutaj autobusem mniej lub bardziej dalekobieżnym, była to pierwsza kontrola jaką widziałem.

W Shannon, po odprawie i zrobieniu drobnych zakupów w sklepie na lotnisku, od razu trafiłem na kolejkę Rodaków stojących karnie przed bramką, pomimo że do odlotu pozostało więcej niż godzina. Właściwie kolejki były dwie - ta z pierwszeństwem wejścia i zwykła. Do tej z pierwszeństwem ustawiło się kilku cwaniaczków licząc - że im się "uda", jakże byli zawiedzeni kiedy ich nie mniej cwanych znajomych którzy stali przed nimi odesłano na koniec kolejki zwykłej, a ci, chcąc nie chcąc, musieli podreptać razem z nimi. "No k... nie wyszło" - usłyszałem jeszcze, co już jednoznacznie pozwoliło stwierdzić, że z pewnością nie pomylili kolejek, tylko chcieli być pierwsi. Tutaj spełniło się ewangeliczne proroctwo, że pierwsi będą ostatnimi ;-)

W samolocie usłyszałem jeszcze historyjkę o wyrzuconym przed dosłownie kilkudziesięciu minutami z pracy na tym lotnisku Polaku, który chciał "przykozaczyć" i wprowadzić swojego koleżkę bez kolejki przez bramki, pokazując jaki to z niego gieroj, bo on tu przecież pracuje i wszystkich zna, etc. Pracownik obsługujący "bramkę" zwrócił mu uwagę, że tak robić nie można, na co nasz bohater otworzył do niego buzię, co z kolei skończyło się telefonem do przełożonych naszego "uczynnego" Rodaka z informacją, że zakłóca on odprawę, i - jego natychmiastowym dyscyplinarnym zwolnieniem. Czyli wstyd na rodzinnej wsi i do tego aut z dobrej pracy w sytuacji gdy nawet o byle jaką robotę jest trudno...

Leciałem tym razem Ryanairem, i było to dość meczące: polska obsługa cały czas usiłowała coś sprzedawać, skutecznie uniemożliwiając mi to co w samolotach lubię robić najbardziej - czyli drzemkę. Sprzedawali wszystko: gorące i zimne napoje, gorące i zimne przekąski, prasę, zdrapki, upominki, a wszystko co najmniej po dwa razy. Jeżeli do tego dołożymy rozdawanie i zbieranie katalogów itp., oraz kilkukrotne zbieranie śmieci - to wyjdzie że kursowali cały czas po pokładzie przepychając się wśród pasażerów ze swoimi wózkami. Ja wiem, że tanie linie, etc., chociaż z drugiej strony - wcale nie takie tanie, za jakie chcą uchodzić.

Jadąc z lotniska do domu kupiłem "Dziennik Polski", tj. lokalny i najbardziej popularny dziennik w Małopolsce. We wtorki jest zawsze dodatek z ofertami pracy. Przejrzałem - i nie wierzyłem własnym oczom: ofert w gazecie jest zdecydowanie mniej niż w 2004 r., kiedy z Polski wyjeżdżałem...