Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wizyta w Polsce: 20. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wizyta w Polsce: 20. Pokaż wszystkie posty

środa, 1 czerwca 2011

XX wizyta w Polsce (8): oszczędzaj płacąc

Powrót do Cork: bus z Krakowa do Pyrzowic, lot do Cork, taxi - i już w domu ;-)

Na lotnisku w Pyrzowicach ustawiono co najmniej kilka wag do ważenia bagażu. Opłata: 2 zł za sztukę. Do tego napis: "u na zaoszczędzisz czas i pieniądze". Co prawda mnie to nie dotyczy, bo od dawna latam już wyłącznie z bagażem podręcznym i nigdy nie zdarzyło mi się nawet zbliżyć do jego wagowego limitu, ale nie wiem na czym ma polegać ta oszczędność, w sytuacji gdy płacić i tak trzeba? Co innego, gdyby można było zważyć swoją walizkę bezpłatnie, ale, jak wiadomo, za darmo - umarło. Jeszcze niedawno można było zważyć walizkę na terminalu przed odprawą, teraz - nie: wszystkie wagi skrupulatnie powyłączano.

Proponuję iść za ciosem i wprowadzić opłaty za korzystanie z toalet na lotnisku, bo niby dlaczego nie? Na dworcach PKS i PKP trzeba płacić "od zawsze", więc nie ma co się cackać. A następnie można sięgnąć do narodowej skarbnicy filmowej, wyłuskać z niej nieśmiertelnego "Misia" i skorzystać z jednego z zamieszczonych tam patentów, a mianowicie polegającego na wpuszczaniu do hali odpraw tylko osób z biletami. Ci, którzy biletów nie mają, a jedynie odprowadzają członków rodziny, jak jeden z bohaterów tego filmu /"ale ja tylko mamę odprowadzam!"/ musieliby zakupić bilet na wejście na lotnisko. Ewentualnie, idąc dalej za sugestią z "Misia": "matkę możecie pożegnać machaniem z tarasu widokowego". Oczywiście, wejście na taras widokowy jest płatne już od dawna...

W Cork, po odprawie paszportowej i tuż przed wyjściem na halę, ustawiono maszynę do prześwietlania bagażu - i praktycznie sprawdzano każdy. Nie ma co ukrywać, że wraz z przylotem każdego samolotu z naszej Ojczyzny - do Irlandii wpływa przewożona w walizkach rzeka gorzały i papierosów w ilościach handlowych, a nie na własny użytek. Kontrole mają na celu ukrócenie tych geszeftów robionych przez naszych Rodaków...

wtorek, 31 maja 2011

XX wizyta w Polsce (7): sztuka lewitacji

Na krakowskim Rynku aż roi się od różnych postaci, zarabiających na kieliszek chleba w przeróżny sposób: bądź to tworząc "żywe pomniki", bądź występując w najbardziej dziwacznych strojach, czy też prezentując długo szlifowane umiejętności.

Moją uwagę wzbudził, nazwijmy go "lewitujący jogin", który prezentuje swoje umiejętności tuż przy Bazylice Mariackiej.

/Powyżej: lewitujący jogin na krakowskim Rynku/

Jakieś wytłumaczenie tej sztuczki istnieje i kilka z nich czytałem na necie. Niemniej jak to naprawdę robi - nie wiem, ale wygląda to bardzo realistycznie ;-)

poniedziałek, 30 maja 2011

XX wizyta w Polsce (6): obwarzanki z serem

Co się zmieniło w Krakowie od mojej ostatniej wizyty w październiku ub.r.? Pojawiły się obwarzanki z serem ;-)

/Powyżej: krakowski obwarzanek z żółtym serem/

Być może pojawiły się wcześniej, głowy sobie za to uciąć nie dam, ale na pewno nie na taką skalę. Teraz są wyraźnie widoczne w każdym wózku z obwarzankami, jakie stoją na rogach (i nie tylko) niemal każdej krakowskiej ulicy. Kiedy zamieszkałem w Krakowie w 1994 r., wybór był prosty: obwarzanki były z solą albo z makiem. Później pojawiły się z sezamem. A teraz, proszę, z żółtym serem. I nie tylko, bo w wózku każdego sprzedawcy jest jeszcze większy wybór. Ale, niestety, z roku na rok smakują coraz gorzej, za to kosztują coraz drożej. Ktoś kto zajada się nimi codziennie pewnie nie czuje różnicy, ale ja racząc się nimi raz na pół roku, przez ostatnich lat już siedem - odkąd wyjechałem do Irlandii - różnicę czuję wyraźną. Szkoda, tym bardziej że 30 października ub.r. krakowski obwarzanek trafił na listę produktów chronionych Unii Europejskiej.

niedziela, 29 maja 2011

XX wizyta w Polsce (5): Zakopane

Weekend spędziłem w Zakopanem: wyprawa nad Morskie Oko, wyjazd na Gubałówkę, odwiedziny "domu do góry nogami", spacer po Krupówkach.

/Powyżej: jestem nad Morskim Okiem/

Przy wyprawie nad Morskie Oko pogoda niestety nie dopisała. Padało cały dzień, najczęściej dość intensywnie. Ale, co tam ;-) Bus z Zakopanego do Palenicy Białczańskiej, później 9 km "spacerek" nad Morskie Oko, 2 km wokół jeziora i taki sam spacer z powrotem. W sumie 20 km. Mimo deszczu - piękne widoki.

Z Gubałówką było o tyle lepiej, że nie padało, chociaż gęsta mgła niemal całkowicie zasłoniła to, co było warte zobaczenia. Wyjechałem kolejką, pospacerowałem wśród straganów, zjechałem.

/Powyżej: jestem na Gubałówce/

Z rozrywek - poszedłem m.in. do kina 7D na krótki filmik "Dead House". 7D - czyli film w 3D + kilka dodatkowych efektów (ruszające się fotele, podmuchy powietrza, itp., pisałem o tym TUTAJ). Specjalnie wybrałem horror, licząc na dawkę emocji, ale chyba się starzeję, bo bardziej na śmiech mnie zbierało, niż na strach ;-) Coraz bardziej przekonuję się, że jednak najwięcej emocji jest w starych, czarno - białych, często dość statycznych produkcjach dawnych mistrzów kina, a nie w przereklamowanych kolorowych trójwymiarowych filmach współczesnych rzemieślników. Chociaż, jak już pisałem, myślę że jest to kino przyszłości, ale jeszcze daleka droga przed nim, bowiem technologia - to nie wszystko.

Znacznie ciekawsza była wizyta w "domu do góry nogami". Świetna rzecz - jest to domek stojący nie tylko "do góry nogami", ale i pod pewnym skosem, co powoduje że po wejściu do niego nasz błędnik zaczyna dawać znać o sobie. Niezapomniane uczucie ;-)

/Powyżej: stoję przed wejściem do "domu do góry nogami"/

Na koniec - oczywiście spacer po Krupówkach, zamienionych w jeden wielki bazar, na którym można kupić niemal wszystko: od drewnianej "ciupaski", poprzez oscypki, baranie skóry czy słoiki z grzybami "spod samiuśkich Tater".

/Powyżej: pamiątkowe zdjęcie na Krupówkach/

sobota, 28 maja 2011

XX wizyta w Polsce (4): Tomaszów Lubelski

Tomaszów Lubelski to niewielkie, założone na początku XVII w., 20-tysięczne miasto w woj. lubelskim, leżące nieopodal granicy z Ukrainą.

Miasteczko było świadkiem wielu historycznych chwil naszej historii, m.in. w czasie II wojny światowej zostało zbombardowane przez Niemców już 7 września 1939 r.

Z powodu zniszczeń nie zachowało się wiele zabytków, niemniej warto zobaczyć m.in. drewniany kościół parafialny z 1627 roku pw. Zwiastowania NMP, cerkiew prawosławną z 1889 roku pw. św. Mikołaja, „Herbaciarnię” – drewniany dom z 1895 roku czy budynek Państwowej Szkoły Muzycznej (dawniej: Straży Pożarnej) z 1927 roku.

Drewniany kościół z 1627 r., zwany także Sanktuarium Matki Bożej Szkaplerznej, to jeden z najcenniejszych zabytków budownictwa drewnianego okresu baroku w Polsce.

Udało mi się także m.in. zwiedzić cerkiew prawosławną z 1889 roku pw. św. Mikołaja, zamkniętą i zdewastowaną po II wojnie światowej, a obecnie, po reaktywacji parafii prawosławnej, odrestaurowaną, oraz Muzeum Regionalne im. Janusza Petera, które poprzez szereg wystaw przybliża historię tomaszowskiej ziemi.

/Powyżej: kilka zdjęć z Tomaszowa/

środa, 25 maja 2011

XX wizyta w Polsce (2): widok i hejnał z Wieży Mariackiej

Wybrałem się na Wieżę Mariacką w Bazylice Mariackiej w Krakowie. Po wejściu na wieżę, z jej czterech okien możemy podziwiać fantastyczna panoramę Rynku, jak i niemal całego Krakowa. Można zrobić sobie pamiątkowe zdjęcie z hejnalistą, a jeżeli trafi się tam o pełnej godzinie - można posłuchać hejnału z nieco innej perspektywy ;-)

/Powyżej: pamiątkowe zdjęcie z krakowskim hejnalistą ;-)/

Na odwrocie biletu czytamy: "Wieża Mariacka - zwana również Wieżą Straży, Budzielną, Alarmową lub Hejnalicą - jest jedyną na świecie, z której od przeszło sześciuset lat przez całą dobę co godzina trębacz gra hejnał na cztery strony świata. Aby zobaczyć i usłyszeć te cuda trzeba wspiąć się po 239 schodkach na wysokość 54 metrów. Trębacz mariacki potrzebuje na to dwie i pół minuty. My nie musimy się tak spieszyć. Najważniejsze, że tam na górze czekają na nas zawsze serdeczni strażacy hejnaliści - ostatni czarodzieje Krakowa..."

Poniżej: krótki filmik z widokiem z okna Wieży Mariackiej oraz Hejnał Mariacki:

wtorek, 24 maja 2011

XX wizyta w Polsce (1): co czytają Rodacy? Uważam Rze... Gościa Niedzielnego

Najbliższy tydzień - w Polsce. Kraków, Tomaszów Lubelski, Zakopane.

Lot z Cork do Katowic, później bus do Krakowa. W samolocie - mnóstwo dzieci. Rodzice - Polacy, ale dzieci - już z paszportem irlandzkim. Takie czasy, coraz więcej młodych Polaków (?) przychodzi na świat poza Polską. I wcale nie wiadomo, czy będą się z nią identyfikowali.

Rano poszedłem do sklepu po coś na śniadanie. Sklepik osiedlowy, podobny do tego w którym prezes PIS zrobił sławne zakupy. Ceny - irlandzkie, zarobki - ciągle polskie. Dlaczego tak jest, nie wiem...

Do śniadania - lektura prasy. Czasy teraz takie, że nie wiadomo po którą gazetę sięgnąć, żeby otrzymać w miarę obiektywne informacje. Wybieram nowy tygodnik: "Uważam Rze". Zaczął się ukazywać po moim ostatnim pobycie w Polsce (ostatni raz byłem w październiku ub.r., a tygodnik zaczął ukazywać się w lutym b.r.). Oczywiście słyszałem o nim wcześniej, podczytywałem go w necie, ale po raz pierwszy mam papierowe wydanie w ręku. Jego sprzedaż w krótkim czasie bije rekordy: wg danych Związku Kontroli Dystrybucji Prasy tygodnik "Uważam Rze" ze średnią sprzedażą w marcu b.r. na poziomie 140,7 tys. egzemplarzy wyprzedził takie tytuły jak "Polityka", "Wprost", "Newsweek Polska" i "Przekrój" (chociaż ten ostatni jest tylko cieniem tego, czym był kiedyś).

Ale, z ciekawostek, obecnie najlepiej sprzedającym się tygodnikiem opinii w Polsce jest... "Gość Niedzielny", ze średnią sprzedażą 142 tys. egzemplarzy.