Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wizyta w Polsce: 27. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wizyta w Polsce: 27. Pokaż wszystkie posty

środa, 30 października 2013

XXVII wizyta w Polsce (13): Polska nie dla Polaków...

Ze słonecznego Krakowa i Lubelszczyzny czas wracać do deszczowego Cork. Coraz trudniej mi się wraca, bo piękna nasza Polska cała, z roku na rok piękniejsza, tylko, powtórzę się z pierwszej notki, jak żyć, Panie Premierze?

Wylatuję wieczorem, w kiosku na lotnisku większość dzienników już wykupionych. Zostały tylko niemieckie gazety dla Polaków no i Wyborcza. Biorę więc "Dziennik Gazeta Prawna", zdaje się że jeszcze polskie wydawnictwo, chociaż profilowo nie w moim stylu, no ale - w Polsce chcę przeczytać polską gazetę.


Na pierwszej stronie, a jakże, artykuł: "Polska nie dla Polaków. Emigracja jak najbardziej". W środku - kolejne dwa teksty, z jasnym przesłaniem że nie ma po co wracać, a wprost przeciwnie - ludzie będą wyjeżdżać...

Szkoda, naprawdę szkoda że jest tak, jak jest...

wtorek, 29 października 2013

XXVII wizyta w Polsce (12): Górecko Kościelne

Malownicza wioska na Roztoczu, otoczona Puszczą Solską, założona w 1582 roku. Miejsce objawienia w 1648 roku św. Stanisława, który uratował wioskę przed spaleniem przez Kozaków. Górecko Kościelne było pacyfikowane przez Niemców w 1943 i 1944 roku. Miejsce relikwii św. Stanisława, podarowanych w 1968 roku przez kardynała Karola Wojtyłę.

/Powyżej: stoję przed XVIII-wiecznym modrzewiowym kościołem pw. św. Stanisława/

Warto zobaczyć modrzewiowy kościół parafialny pw. św. Stanisława z XVIII w., kapliczkę "Na Wodzie" z XIX w., oraz "Pod Dębami" i znajdujące się przy niej stacje drogi krzyżowej.

XXVII wizyta w Polsce (11): Osada Słowian w Rabinówce

Szukając turystycznych atrakcji, natrafiłem na info, że w 2011 r. w na terenie stadniny Rogowe Kopce w miejscowości Rabinówka k. Tomaszowa Lubelskiego powstała Osada Słowian.

/Powyżej: stoję przed wejściem do Osady Słowian w Rabinówce/

Jak przeczytałem: "Osada składa się z palisady, wałów obronnych, ostrokołu oraz budynków gospodarczych zbudowanych na wzór wczesnośredniowiecznych budynków Słowian. W centralnym miejscu zagościł starodawny bóg Światowid dumnie spoglądający w cztery strony świata. Osada ma na celu ukazywanie w ciekawy sposób historii naszych przodków. (...) Drużyna Wojów Algiz wspierana jest przez Agencję Rozwoju Roztocza, Majątek Rogowe Kopce oraz Wójta Gminy Tomaszów Lubelski." I w innym miejscu: "Wczesnośredniowieczna osada Słowian z przełomu IX i X wieku powstaje w Rabinówce koło Tomaszowa Lubelskiego. Wojowie z Drużyny Algis samodzielnie budują z drewna chaty,zagrody i potrzebne im sprzęty. Na terenie obozu będą prowadzić warsztaty historyczne, organizować pokazy walk i biesiady przy ognisku. Wojowie osiedlili się na terenie stadniny koni Rogowe Kopce. Wszystkie budowle wznoszą własnymi rękami. Wizyta w osadzie ma być żywą lekcją historii, będą się tu odbywać warsztaty rzemieślnicze, pokazy tkania ozdobnych krajek,bicia monet i wyrobu oręża. Jak na drużynę wojów przystało nie zabraknie turniejów i walk rycerskich. Dla pokonanych przygotowano już specjalne miejsce tortur."

Problem w tym, że wszystkie informacje pochodziły tylko z 2011 roku. Później na ten temat nie ma w necie nic, a skoro czegoś tam nie ma, to znaczy - że nie istnieje ;-) Niemniej postanowiłem to sprawdzić, tym bardziej że byłem w okolicy. Pojechałem do Rabinówki, odnalazłem stadninę Rogowe Kopce. Osada - niby nadal istnieje. Jest palisada, wały obronne, ostrokół, jakiś budynek gospodarczy a nawet - Światowid. Tyle, że to wszystko jest zaniedbane, praktycznie w ruinie. Jak powiedział mi pan ze stadniny: "dopóki były fundusze, to coś tutaj młodzież robiła. Jak się skończyły dotacje, to wyjechali".

Miejmy nadzieję, że ten pomysł jednak nie upadnie... Kilka zdjęć z Osady Słowian: KLIK.

poniedziałek, 28 października 2013

XXVII wizyta w Polsce (10): Wieprzów Ordynacki

Niewielka wioska w województwie lubelskim. Swoją nazwę wzięła się od nazwy rzeki Wieprz, która wypływa z położonego w centrum miejscowości Wieprzowego Jeziora.

/Powyżej: pomnik Wieprza, tablica z dziejami wioski i Wieprzowe Jezioro, skąd bierze początek rzeka Wieprz/

Za roztoczewita.pl/wieprzow: "Według legendy to niesforny wieprz uciekł z zagrody kmiecia i zaczął ryć w ziemi, a gdy z dołu, który wyrył wytrysnęła woda wieprz uciekł, a drobna strużka wody stworzyła jezioro. Woda szukając ujścia skierowała się w stronę Wisły, tworząc jedną z największych rzek Polski – rzekę Wieprz. 

Dzisiaj z Wieprzowego Jeziora, które jeszcze w latach 60-tych XX w. było okazałym zbiornikiem wodnym na skutek niewłaściwej melioracji zostało jedynie małe oczko wodne, lecz nadal wypływa stąd woda i jest to ciągle źródło rzeki. (...) W miejscowości funkcjonuje również „Muzeum Olejarskie”, gdzie można zobaczyć dawne maszyny i urządzenia służące do wyrobu oleju świątecznego, zobaczyć proces jego wytwarzania oraz skosztować tego lokalnego produktu. Czasy zamierzchłe pamięta biegnący krawędzią miejscowości zwany przez mieszkańców „Trakt Królewski”. Tędy to jeszcze w XIX wieku prowadziła jedyna droga do Lwowa, którą wędrowali królowie oraz kupcy wiozący towary na wschód. Dzisiaj służy jedynie do wędrówek pieszych i rowerowych. (...) Ciekawostką jest również to, że w samej miejscowości do chwili obecnej funkcjonuje 4 zakłady kowalskie oraz w odległości 3 km w na zachód w Dąbrowie Tarnawackiej zakład garncarski. 

Aby upamiętnić niesfornego wieprza, który przyczynił się według legendy do powstania rzeki Wieprz przez co i Wieprzowa u źródeł rzeki został postawiony jego pomnik, który przyciąga turystów oraz jest jedną z atrakcji miejscowości. Z wieprzem jest również związany co roku organizowany w przedostatnią niedzielę sierpnia festyn zwany „Dniami Wieprza”, podczas którego prezentują swój dorobek artystyczny lokalne zespoły oraz wystawiają się przedstawiciele ginących zawodów."

XXVII wizyta w Polsce (9): Józefów /Biłgorajski/

Józefów w woj. lubelskim to miasto założone przez Tomasza Józefa Zamoyskiego w 1725 roku.

/Powyżej: stoję przed basztą widokową w Józefowie/

W pierwszej połowie XIX w. działała tutaj słynna w całym kraju drukarnia ksiąg hebrajskich, należąca do żydowskiej rodziny Waxów, w której znalazło zatrudnienie ponad połowa mieszkańców miasteczka. W 1864 roku okupanci rosyjscy za pomoc powstańcom odebrali Józefowowi prawa miejskie.  Jednak najcięższy okres w swojej historii Józefów i jego mieszkańcy przeżyli podczas II wojny światowej.

Za Wikipedią: "Podczas okupacji niemieckiej w okolicach działały bardzo liczne oddziały partyzanckie. Miasteczko leżało na terenie objętym "powstaniem zamojskim", zaś najbliższe okolice uzyskały miano "Rzeczypospolitej Józefowskiej". Odbyło się tu bardzo wiele akcji dywersyjnych – m.in. brawurowe odbicie z niewoli Konrada Bartoszewskiego "Wira" 26 lutego 1942 roku. Niemieccy dowódcy raportowali, iż Zamojszczyzna to "centralny ośrodek bandytyzmu w Polsce, natomiast jego głównym punktem jest Józefów lub Aleksandrów. (...) 1 czerwca 1943 roku Józefów został zbombardowany za zamordowanie dwóch oficerów SS. Następnie Niemcy chcieli zamordować resztę mieszkańców miasteczka, lecz udaremnił to atak partyzantów na miasto. (...) Podczas wojny Niemcy dokonali zagłady żydowskiej społeczności Józefowa."

Dotarłem tutaj późnym wieczorem, więc niewiele udało mi się zobaczyć. Byłem na baszcie widokowej, z której rozpościera się fantastyczny widok na pobliskie kamieniołomy. Samą basztę wybudowano w 2011 roku, ma nieco ponad 18 metrów wysokości /taras widokowy jest na 12 metrach/, a waży - 550 ton. Centrum miasteczka pięknie wygląda w nocy. Na rynku jest pomnik z 2003 roku upamiętniający bohaterów z 1863 roku i z 1939-1944, postawiony w 60-rocznicę hitlerowskich wysiedleń i pacyfikacji.

Na pewno tu jeszcze wrócę ;-)

sobota, 26 października 2013

XXVII wizyta w Polsce (8): Dublin - Rzeszów, miasta partnerskie? ;-)

Z Krakowa - czas pojechać dalej. Mijam m.in. Rzeszów. Jeden z Rzeszowian mieszkający obecnie w Cork powiedział mi swego czasu, że wg niego Rzeszów powinien być partnerskim miastem Dublina. Dlaczego? Z powodu pomników stojących w centrum tych dwóch miast. Acha, co wrażliwszych lub nieletnich Czytelników, prosiłbym o ominięcie tej notki ;-)

/Powyżej: po lewej - Monument of Light w Dublinie, po prawej Pomnik Czynu Rewolucyjnego w Rzeszowie/

W centrum Dublina stoi jak wiadomo Szpila, /oficjalnie: Monument of Light/, która przez część Dublińczyków zwana jest "Penisem Dublina". Z kolei w Rzeszowie w centralnym punkcie znajduje się Pomnik Czynu Rewolucyjnego. Jak czytamy na Wikipedii: "Awangardowy kształt pomnika wzbudzał od początku liczne kontrowersje w odbiorze społecznym, budził różne skojarzenia, nie związane z jego oficjalną symboliką, m.in. kojarzono go z oślimi uszami lub kobiecymi genitaliami". Nieformalnie Rzeszowianie nazywają ten pomnik "Wielką C..." - KLIK.

Stąd zapewne pomysł o partnerstwie miast ;-)

piątek, 25 października 2013

XXVII wizyta w Polsce (7): Maczeta zabija

Kolejny seans w kinie, tym razem na pozycji obowiązkowej dla fanów dawnych filmów kina klasy B ;-) Robert Rodriguez w świetnej formie, sam film w zamyśle jest sequelem "Maczety", o którym wspomniałem TUTAJ, ale można go śmiało oglądać jako samodzielny obraz.


W filmie zagrali m.in.: Danny Trejo, Mel Gibson, Antonio Banderas, Jessica Alba i Lady Gaga. Przy tych nazwiskach /no, może za wyjątkiem tej ostatniej pani ;-)/ musiał powstać dobry obraz. Oczywiście - cały czas mówimy o starych dobrych filmach klasy B.

Treść filmu nie ma w sumie znaczenia, chodzi przecież o zabawę w starym stylu, no ale: Machete ratuje świat przed szaleńcem, który wszedł w posiadanie rakiety którą wycelował w Biały Dom a której zapalnik połączył z własnym sercem. Za tym szaleńcem stoi jeszcze większy, który chce doprowadzić do swoistego "resetu" na Ziemi, poprzez zniszczenie całej ludzkości i ponowne zasiedlenie naszej planety przez grupkę ludzi która przetrwa w kosmosie.

Świetny film /jak na kino klasy B, rzecz jasna ;-)/

XXVII wizyta w Polsce (6): spacer po Krakowie

Pogoda rewelacyjna, więc wybrałem się z moją analogową Minoltą na Rynek, i na spacer brzegiem Wisły.

/Powyżej: fragment napisu na Rynku: "Kraków Miasto Literatury UNESCO". Fotografującym się turystom najbardziej do gustu przypadł oczywiście sam "Kraków" ;-)/

 /Powyżej: Bazylika Mariacka w Krakowie/

/Powyżej: balon widokowy nad Wisłą/

czwartek, 24 października 2013

XXVII wizyta w Polsce (5): MOCAK (2)

Obowiązkowa wizyta w MOCAK-u ;-) Nowe wystawy, trzy godziny zleciały błyskawicznie, a i tak nie zdążyłem zobaczyć wszystkiego. Fantastyczne miejsce...

/Powyżej: część dzieł w MONAC-u/

XXVII wizyta w Polsce (4): Spółdzielnia Organic Bar

Coraz więcej jest miejsc w Krakowie, w których można zjeść wegetariańsko/wegańsko. Jednym z nich jest Spółdzielnia Organic Bar przy ul. Meiselsa. 

Zjadłem tam obiad popity sokiem z jęczmienia. Może być ;-) Mam nadzieję, że takich miejsc będzie przybywać.

/Powyżej: Spółdzielnia Organic Bar/

środa, 23 października 2013

XXVII wizyta w Polsce (3): staram się o papier, że jestem Polakiem...

Data ważności paszportu wkrótce mi się kończy. Tak, to już prawie 10 lat od czasu, gdy wyjechałem...

Paszport wyrobię sobie chyba przez ambasadę, bo plotki głoszą że tak jest lepiej, jeżeli chce się wyjechać poza Unię, np. do USA, podobno łatwiej dostać wizę, etc. Nie wiem czy to prawda czy nie, do USA się nie wybieram, ale - kto wie, gdzie los rzuci. Polak, wieczny tułacz. Postanowiłem jednak wyrobić sobie też dowód osobisty. Zawsze to lepiej jest mieć dwa dokumenty do przekraczania granicy, choćby tylko wewnątrz UE.

Dowód oczywiście kiedyś tam miałem, ale jeszcze stary, zielony, książeczkowy. Kiedy wszedł obowiązek wymiany na nowy, byłem już w Irlandii i paszport mi wystarczał, a dodatkowo wyrobiłem sobie Garda Age Card. Teoretycznie Age Card jest niezbędna jedynie przy zakupie alkoholu przez osoby wyglądające zbyt młodo /czyli mnie to nie dotyczy od czasu gdy skończyłem jakieś 13 lat/, ale jak podejrzewałem i się przekonałem - jest ona jak najbardziej honorowana jako ID także w innych sytuacjach.

/Powyżej: budynek urzędu miasta, w którym staram się o papier, że jestem Polakiem/

No dobrze, podjechałem do urzędu właściwego dla miejsca w którym byłem po raz ostatni zameldowany, złożyłem niezbędne dokumenty, wypełniłem formularz, dołączyłem dwie fotki wykonane przez ulokowanego obok urzędu fotografa, wyjaśniłem dlaczego nie jestem zameldowany, pani poinformowała mnie że dostanę dowód bez adresu i otrzymałem kwit z którym mam się zgłosić po jego odbiór. Acha, opłaty za jego wydanie - zniesiono /zresztą wprowadzenie ich przy obowiązkowej wymianie było zwykłą grandą, i nie chodzi tutaj o te 20 czy 30 złotych - tylko o zasady/.

- Ma pan szczęście - powiedziała mi pani przyjmująca dokumenty. Zdążył pan prawie w ostatniej chwili. Gdyby pana paszport stracił ważność, miałby pan duże problemy.
- Dlaczego? Przecież wpuścić mnie do kraju musicie, nawet na nieważnej karcie rowerowej, bo jestem Polakiem? - się zapytałem
- No niby tak, ale gdyby nie miał pan ważnych dokumentów, to najpierw by pan musiał udowodnić że jest Polakiem, czy też ściślej - że ma pan polskie obywatelstwo - odpowiedziała pani.
- No a niby jakie mam mieć? - zapytałem w swojej naiwności
- Mógł się pan go na przykład zrzec - odpowiedziała pani
- No, zrzec się podobno nie tak łatwo... - stwierdziłem po lekturze problemów z tym związanych opisywanych przez Polonusów z USA
- Tak czy owak, musiałby pan nam przedstawić szereg dokumentów, być może także od swoich rodziców, żeby potwierdzić obywatelstwo. Jeżeli byłby pan zameldowany, trwało by to krócej, ale w pana przypadku, gdy pan od lat zameldowany nie jest - to jednak byłoby to zdecydowanie dłużej... - poinformowała mnie pani...

No to dzięki Bogu, że jednak zdążyłem. A końcu nikt nie mówił że ma być łatwo, gdy chce się być Polakiem. I jeszcze mieć na to papier...

wtorek, 22 października 2013

XXVII wizyta w Polsce (2): Grawitacja (3D)

Wybrałem się do kina na "Grawitacja" - w 3D.

Film świetny. Niezły aktorski duet Sandra Bullock - George Clooney /który nosi w filmie swojsko brzmiące nazwisko "Kowalski" ;-)/.

Rzecz się dzieje na ziemskiej orbicie, gdzie wskutek błędu Rosjan /a jakże/ dochodzi do zniszczenia satelity na którym znajdują się dwoje głównych bohaterów. Jak przetrwać w kosmosie i wrócić na Ziemię?

Fantastyczne widoki, świetne ujęcia. Warto zobaczyć.

poniedziałek, 21 października 2013

XXVII wizyta w Polsce (1): jak żyć, Panie Premierze...

I znowu tydzień w Polsce. Trochę spraw urzędowych, trochę rodzinnych i innych.

Lot Cork - Kraków tramwajem zwanym Ryanairem, samolot pełny, w samolocie - połowa pasażerów /czy też ściślej - pasażerek, bo tatusiów niewielu/ z dziećmi, a więc dzietność Polek za granicą jest spora, tylko tylko że wszystkie te dzieci podróżują już z irlandzkimi paszportami, a kim będą w przyszłości, to już Pan Bóg jeden wie... Trochę Polek z Irlandczykami, chyba zawożących narzeczonych coby ich rodzinie w Polsce z dumą zaprezentować. W odwrotną stronę to raczej nie działa, czyli - w porównaniu ledwie chyba promil par jest polsko - irlandzkich, gdzie głową rodziny jest Polak. Zresztą, nieważne, byleby się kochali ;-)

Lot jak lot, dzieci płaczą,  bo zmiana ciśnienia, bo nudno, bo... Jedno za mną, już nieco wyrośnięte, z sadystycznym samozaparciem kopie w mój fotel. Dziecko to dziecko, niewinne, ale rodzica można by obstorcować. Odpuszczam, nie chcę wszczynać awantur jeszcze przed wylądowaniem, w końcu przyleciałem tutaj, do kraju tego gdzie kruszynę chleba podnoszą z ziemi przez uszanowanie dla darów Nieba, nie po to, żeby się wkurzać na dzień dobry...

/Powyżej: lotnisko w Krakowie/

Lądowanie, klaskanie, odprawa paszportowa, celnik po raz kolejny długo ogląda mój paszport, zdecydowanie za długo, coś tam wstukuje, sprawdza w komputerku ze trzy razy, krzywi się, w duchu robię rachunek sumienia, ale jednak paszport oddaje. Dużo bym dał żeby wiedzieć, co oni w tych komputerkach na mój temat mają. Chyba za mało, żeby zatrzymać, ale wystarczająco, żeby się krzywić. No nic, też Was kocham, panie i panowie celnicy z Polski z bronią za paskiem, która powinni Wam definitywnie odebrać, bo do niczego, oprócz straszenia pasażerów z zagranicy, nie jest wam ona potrzebna.

Drobne zakupy w Tesco, na kolację. Tesco duże, a jaki wybór tego i owego... Niestety, Irlandia, pomimo całej mojej miłości do niej, to jednak kulinarny zaścianek. Kiedy zobaczyłem te długie półki owoców, warzyw, sałatek, etc., to byłbym gotów wrócić.

Tylko - jak żyć, Panie Premierze?