Wracamy do Cork. Lot Kraków - Stuttgart, tam mamy około 8 godzin przerwy którą chcemy wykorzystać na spacer po tym mieście, później lot do Dublina i autobus do Cork. Długi dzień przed nami.
Na lotnisku w Krakowie można zobaczyć jak komunistyczne Chiny skutecznie uprawiają swoją propagandę. Nawet tutaj mają własne stoisko z książkami /jak żaden inny kraj, nawet postnazistowskie Niemcy/. I tak powoli, krok za krokiem, przygotowują nas do swojej dominacji...
/Powyżej: chińskie stoisko na krakowskim lotnisku/
Nie jestem piwoszem, ale piwo z legendarnym Misiem Wojtkiem musiałem kupić. Niedźwiedź który brał udział w bitwie o Monte Cassino jako żołnierz 2 Korpusu Polskiego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie - to absolutnie fantastyczna historia, której inne nacje mogą nam tylko pozazdrościć. Tak że plany na ostatni wieczór w Polsce - gotowe. Oby tylko nie zaspać na samolot ;-) A samo piwko - może być, nawet dla mnie, jak wspomniałem, nie-piwosza.
W Krakowie powstaje coraz więcej wegetariańskich restauracji i fastfoodów. Jeden z nich mam teraz po drugiej stronie ulicy gdzie serwują m.in. świetne wegańskie kebaby /prawie tak dobre jak te w Vegabie/, ale zajrzeliśmy również do Krowarzywa, wegańskiego fastfooda ulokowanego nieopodal Rynku Głównego, przy Sławkowskiej 8. Kebaby akurat "wyszły" ale udało się zjeść wrapa - również dobry ;-)
Wybraliśmy się do Kurozwęk /jakkolwiek to brzmi/. Pisał o tym miejscu Stefan Żeromski w "Dziennikach" i "Popiołach", teraz m.in. hodują tutaj bizony amerykańskie. Tak, że tak ;-)
Pałacyk ładny, pogoda brzydka, są tutaj dodatkowe atrakcje jak wspomniane bizony /niestety, z powodu pogody nie dotarliśmy do tego miejsca/, minizoo, labirynt z kukurydzy, itp.
/Powyżej: pałacyk w Kurozwękach/
Z ciekawostek: praktycznie w środku miejscowości znajduje się Kamień Diabelski. Jak głosi objaśnianie na tabliczce obok niego: "Jedna z legend dotyczących powstania miejscowości Kurozwęki mówi o tym, jak wojowie - pouczeni i ochrzczeni, aby wypełnić swoją misję rozpoczęli budowę domu dla "Nowego Boga". Kiedy o budowie świątyni dowiedział się czart królujący na Łysej Górze oniemiał z wrażenia i aby nie dopuścić do ukończenia dzieła, zaczął miotać olbrzymimi skałami. Jeden z tych głazów to właśnie Kamień Diabelski - poszukajcie na nim śladu podkowy samego Czarta. W tym miejscu rozpoczynała się opisana przez Stefana Żeromskiego w powieści "Popioły" Aleja Grabowa".
Wybraliśmy się z Agnieszką na Geocaching Party w Nowohuckim Centrum Kultury. Agnieszce udało się wylosować roczne konto premium. Spotkaliśmy też kilkoro znajomych ;-)
/Powyżej: zdjęcie grupowe uczestników Geocaching Party. Umieszczam je za zgodą autora/
/Powyżej: z naszymi przyjaciółmi Darkiem i Damianem, Aneta robi zdjęcie ;-)/
Jedziemy do moich Rodziców. Jedno popołudnie spędzamy na zrywaniu jabłek, gruszek, śliwek i winogron. Aż żal, że do Irlandii tego nie zabierzemy ale zjemy ile się da ;-)
Poniżej - Agnieszka zbiera owoce, w pasiece mojego Taty i przed naszym"trofeum":
Jak już pisałem, na Małym Rynku w Krakowie trwa właśnie festiwal pierogów, a na Rynku Głównym - 42 Międzynarodowe Targi Sztuki Ludowej. Mnóstwo straganów, same piękne rzeczy :-)
Na Mszę Świętą poszliśmy do kościoła św. Barbary /w Krakowie, rzecz jasna/. Kościół znajduje się tuż obok kościoła Mariackiego. Z ciekawostek: tutaj pochowano ks. Jakuba Wujka, który w 1595 roku, na dwa lata przed swoją śmiercią, ukończył przekład Biblii na język polski. Przekład ten przez ponad trzy wieki pełnił rolę podstawowego polskiego przekładu katolickiego.
/Powyżej: płyta nagrobna w posadzce kościoła św. Barbary w Krakowie/
Najlepsze pierogi w Krakowie są na placu, eh, są na Małym Rynku, rzecz jasna. A szczególnie - podczas trwającego właśnie XVII Festiwalu Pierogów w Krakowie ;-)
I znowu na 10 dni do Polski. Lot z Cork do Wrocławia, z Wrocławia autobus do Krakowa.
Z samego lotniska we Wrocławiu można się dostać do centrum taksówką, miejskim autobusem, albo prywatną linią autobusową /nazwy nie pamiętam/. Wybieram ostatnią opcję i w niespełna pół godziny bez żadnych przystanków dojeżdżamy przed dworzec autobusowy i kolejowy. Wcześniej przez internet kupiłem bilet na autobus do Krakowa.
/Powyżej: lotnisko we Wrocławiu/
Kiedyś jeździł tą trasą szkocki PolskiBus, teraz przejął go niemiecki FlixBus. Bilet mam na godzinę 13:00, ale wyrobiłem się już na 12:00, pomyślałem więc że zapytam czy mogę pojechać wcześniejszym kursem. Czasami mi się to zdarza w irlandzkim Aircoach, zwłaszcza gdy wracam z Dublina, więc pomyślałem że o ile będzie miejsce - nie będzie chyba problemu? Miejsce było, ale problem też. Zajęte było z tego co zauważyłem z 30% miejsc w autobusie, ale pomimo że panowie mają urządzenia do skanowania kodów z biletów /w Irlandii, gdzie problemów nie robią, ciągle sprawdzają to analogowo z wydrukowaną listą pasażerów/ to jednak uznali że decyzja ich przerasta. Najpierw jakiś pomocnik kierowcy odesłał mnie piętro wyżej do kasy, żeby tam mi przybili pieczątkę że mogę jechać wcześniej. Dobrze, że bilet miałem wydrukowany, bo gdybym miał w komórce to nie wiem na czym bym mi tę pieczątkę przybili. Niestety, do kasy kolejka na dobrą godzinę a autobus odjeżdża za 10 minut. Wracam, tłumaczę że kolejka, że dużo miejsca w autobusie, że bilet mam tylko na następną godzinę.
- "Jak jest bilet na 13:00, to trzeba jechać o 13:00" - autorytatywnie stwierdził Pan Kierowca.
Jawohl! Jak niemiecka firma to porządek musi być - się pomyślało i poszedłem na kawkę do znajdującego się nad dworcem centrum handlowego. Przy okazji popodziwiałem tamtejszą fontannę, tryskającą wodą pod sufit. Wiadomo, Wrocław miastem wodotrysków.
/Powyżej: fontanna w centrum handlowym we Wrocławiu/
Kawę wypiłem, wracam na dworzec żeby już zgodnie z godziną na opłaconym bilecie wsiąść w niemiecki, niestety, autobus, a tu niespodzianka - na stanowisku ciągle stoi autobus z Panem Kierowcą który nie chciał mnie wpuścić, pomimo że powinien od dobrych 45 minut być w trasie. Ha, awaria.
/Powyżej: autobus którym nie-pojechałem/
Potem zrobiło się zamieszanie, bo ten nie mógł wyjechać a kolejny nie mógł wjechać, sprzeczne informacje gdzie podjedzie ten kolejny autobus, anglojęzyczni turyści kompletnie zdezorientowani, itd., itp. W końcu podjechał, bagaże wrzucone, miejsca na bilecie oznaczone nie numerami tylko "strefami" w różnych kolorach /dobrze, że przynajmniej podstawowe barwy rozpoznaję, biada tym - którzy nie.../. Wyjeżdżamy opóźnieni by po drodze to opóźnienie jeszcze zwiększyć ze trzy razy. Przyjeżdżamy do Krakowa, odbiór bagaży to jakieś nieporozumienie /bagażnik otwarty z dwóch stron, każdy może wziąć co mu się podoba - założę się że dochodzi tam w miarę często do zagubienia lub zamiany bagażu/.
I - tyle. Ta niemiecka jakość i precyzja jest wyraźnie przereklamowana...