piątek, 28 lutego 2014

"The Visit: John Paul II in Ireland - A historical record", "The Pope in Ireland: A Pictorial Record" i "Ireland's Historic Visitor"

W 1979 roku Papież Jan Paweł II odwiedził Irlandię. Był to pierwszy, i jak na razie jedyny papież, który pielgrzymował na Zieloną Wyspę. Z tego też roku pochodzą trzy albumy fotograficzne: "The Visit: John Paul II in Ireland - A historical record", "The Pope in Ireland: A Pictorial Record" i "Ireland's Historic Visitor", dokumentujące to wydarzenie.

/Powyżej: "The Pope in Ireland: A Pictorial Record", The Visit: John Paul II in Ireland - A historical record i "Ireland's Historic Visitor"/

Jan Paweł II gościł w Irlandii w dniach 29 września - 1 października 1979 roku. W ciągu tych trzech dni odwiedził Dublin, Droghedę, Clonmacnois, Galway, Knock, Maynooth i Limerick. Wszędzie witały go setki tysięcy ludzi. W Dublinie w Phoenix Park Papież odprawił Mszę Św. dla 1,25 miliona osób, co było największym zgromadzeniem w historii Irlandii.

Świetne kolorowe zdjęcia. Warto zobaczyć.

czwartek, 27 lutego 2014

Tłusty Czwartek z MyCork

W Tłusty Czwartek Stowarzyszenie MyCork zaprosiło wszystkich chętnych do The Hub Pub, na bezpłatną degustację pączków i wspólną zabawę. Projekt koordynowała Gertruda Anisiewicz.

/Powyżej: Tłusty Czwartek z MyCork/

Oprócz pączków - była muzyka na żywo i loteria z atrakcyjnymi nagrodami, z której cały dochód połączony z kwestą /w wysokości 190,65 euro/ został przeznaczony na Mercy Hospital w Cork.

Po raz pierwszy Tłusty Czwartek z MyCork miał miejsce w 2010 roku: KLIK.

środa, 26 lutego 2014

Figury Matki Boskiej w Cork (3)

Następna figura Matki Boskiej w Cork, w mojej blogowej "kolekcji", znajduje się w Millfield Cottages przy Redforge Road.

/Powyżej: Millfield Cottages/

  /Powyżej: figura Matki Boskiej przy Redforge Road/

wtorek, 25 lutego 2014

IV DKCh: przygotowania do Dni Kultury Chrześcijańskiej w Cork

Na przełomie kwietnia i maja b.r. Stowarzyszenie MyCork zorganizuje IV Dni Kultury Chrześcijańskiej w Cork. Koordynatorem tego projektu jest Aleksandra Waliszewska.

/Powyżej, od lewej: Izabela Krygiel-Kozłowska /prezes MyCork/, ks. Piotr Galus /duszpasterz Polonii w Cork/ i Aleksandra Waliszewska /koordynator DKCh2014/

W związku ze zbliżającą się kanonizacją papieży Jana Pawła II i Jana XXIII, która odbędzie się 27 kwietnia b.r., osoby skupione przy Duszpasterstwie Polskim w Cork wraz z wolontariuszami MyCork postanowiły zorganizować w kościele św. Augustyna modlitewne czuwanie. W czuwaniu mają wziąć udział wspólnie Polacy i Irlandczycy. W planach jest również m.in. projekcja filmu i wystawa poświęcona tym dwóm papieżom.

O dotychczasowych Dniach Kultury Chrześcijańskiej w Cork można przeczytać tutaj: I DKCh w 2009 r., II DKCh w 2010 r. i III DKCh w 2012 r.

poniedziałek, 24 lutego 2014

Janusz Rolicki: "Edward Gierek: Przerwana dekada"

Najbardziej znany "wywiad - rzeka" z 1990 roku z Edwardem Gierkiem (1913-2001), byłym I sekretarzem KC PZPR.

Gierek był na tle innych komunistycznych "towarzyszy" dosyć nietypową personą: po pierwsze - był autentycznym robotnikiem /górnikiem/, po drugie - praktycznie wychował się i ukształtował na emigracji w krajach zachodnich /Francja i Belgia/, po trzecie, co się wiąże z drugim - był znacznie bardziej zorientowany na Zachód niż inni "towarzysze". Można dodać jeszcze i po czwarte - że, jak sam to podkreśla, jest jedynym z I sekretarzy który nie ma krwi na rękach, bo w 1976 roku owszem, ludzi pałowano, ale do nich nie strzelano. No cóż, może i nie strzelano, ale kilka osób zakatowano na śmierć, więc tutaj tow. Gierek racji nie ma.

Edward Gierek był komunistą z krwi i kości podporządkowanym Sowieckiemu Sojuzowi, ale trzeba mu przyznać, że przynajmniej starał się żeby "Polska rosła w siłę a ludziom żyło się dostatniej", co przez jakieś kilka lat, dzięki kredytom z Zachodu, nawet mu się udawało. Btw, za wikipedią: "W 1980 /czyli w roku odsunięcia Gierka od władzy - dop. mój P.S.) zadłużenie zagraniczne w walutach wymienialnych osiągnęło poziom 24,1 mld USD" i dalej: "Kredyty zostały ostatecznie spłacone 29 października 2012 ostatnią ratą dla Klubu Londyńskiego w wysokości 297 milionów dolarów. Obecnie Polska spłaca długi zaciągnięte w późniejszym okresie, a także w latach transformacji ustrojowej do czasów obecnych".

W książce Edward Gierek opowiada swoje życie - od najmłodszych lat, poprzez emigrację, działalność komunistyczną, powrót do Polski /pod sam koniec życia powiedział, że żałuje tego powrotu do kRAJu/ i wspinanie się po kolejnych szczebelkach partyjnej kariery. Sporo uwagi poświęca własnej "gierkowskiej" dekadzie, opisuje też swoje internowanie /jak twierdzi, partyjna wierchuszka była internowana w gorszych warunkach niż prominentni działacze "Solidarności"/ oraz szykany i czarną propagandę jaka rozpętał przeciwko niemu Jaruzelski i inni "towarzysze". Odsunięty od władzy Gierek został pozbawiony wszystkich przywilejów, do końca życia utrzymywał się z wypracowanej na emigracji emerytury belgijskiej i renty francuskiej, jeździł "maluchem".

W tej swoistej "spowiedzi" Gierek stawia interesujące tezy /potwierdzane później przez wielu niepodległościowych działaczy/, jak np. ta, że praktycznie wszystkie większe strajki czy przesilenia były - na polecenie tej czy innej partyjnej koterii - spowodowane działaniami sb-ckiej agentury, którą wielkoprzemysłowe zakłady były nasiąknięte, że już w 1980 roku miał uzyskać zapewnienie od sb-cji, że "Lech Wałęsa to nasz człowiek" - z tymże sam Gierek w 1990 roku twierdzi, że "teraz wiemy że to absurd", itd., itp.

niedziela, 23 lutego 2014

Walne Zgromadzenie MyCork

Dzisiaj wolontariusze MyCork wzięli udział w Walnym Zgromadzeniu Członków Stowarzyszenia MyCork. W jego trakcie m.in. wybrano nowego Prezesa Zarządu MyCork - którym, po rezygnacji Pawła Świtaja, ponownie została wybrana Izabela Krygiel-Kozłowska.

/Powyżej: Izabela Krygiel-Kozłowska/

Paweł Świtaj pełnił funkcję prezesa od 3 marca 2013 r. do dnia dzisiejszego. Z kolei Izabela Krygiel-Kozłowska kierowała MyCork od 18 lipca 2010 r. do 3 marca 2013 r.

Ponadto w trakcie spotkania przyjęto m.in. sprawozdanie z działalności MyCork od ostatniego Zgromadzenia, oraz omówiono plan projektów, jakie będą miały miejsce w trakcie najbliższego roku.

/Powyżej: członkowie MyCork w trakcie Walnego Zgromadzenia/

sobota, 22 lutego 2014

Face-bóg

"Na początku było słowo, a potem człowiek w nie kliknął" - tak rozpoczyna się "Pigułka wolności" Piotra Czerwińskiego, powieść z Facebookiem w roli głównej. W tym miesiącu minęło dziesięć od lat od powstania tego portalu. 4 lutego 2004 roku Mark Zuckerberg uruchomił witrynę, która zmieniła oblicze internetu. Również naszego, polskiego internetu...

Taka osobista dygresja: kiedy dziesięć lat temu wyjeżdżałem do Irlandii, nikt nie słyszał o żadnych "fejsbukach" czy "naszych klasach". Nowością było blogowanie, któremu się oddałem, a w wyniku czego przeczytałem pod swoim adresem wiele bzdurnych zarzutów o "internetowym ekshibicjonizmie", pomimo że skrupulatnie unikałem /i unikam/ tematów rodzinno - towarzyskich, a na moich fotkach nie pokazałem chyba więcej - niż łokieć. Kiedy teraz przeglądam facebookowe profile moich ówczesnych adwersarzy, to aż łapię się za głowę. Wszystko jak na dłoni, co gdzie, z kim a w domyśle nawet - ile razy. Fotki z basenu, sauny, jacuzzi, łazienki, a gdyby nie facebookowa cenzura to pewnie nie zabrakłoby też tych z sypialni. Ot, lata przemijają, ludzie się zmieniają.

Ale zanim nadszedł dla nas Facebook, miała swój czas Nasza Klasa. Założona w 2006 roku zdołała zgromadzić 14 milionów użytkowników, czyli dobre pół dorosłej Polski. Odszukało się trochę znajomych, dawnych kolegów i sympatie. Koledzy /na czele ze mną/ wyraźnie przytyli i wyłysieli, a na profilach dawnych koleżanek nie raz pomyliłem je z ich córkami. Taki widok zatrzymał się gdzieś pod powiekami a przecież minęło już z dobrych dwadzieścia lat. Niemniej, Nasza Klasa to było coś, udało się na nowo związać zerwane nici znajomości, wymienić mejlami, telefonami, ale - na tym się w sumie skończyło. Bo zawsze jest tak, że coś się kończy, coś zaczyna...

Pokolenie dojrzałe dekadę przed moim mogło sobie przy przeglądaniu Naszej Klasy zanucić "Naszą klasę" Kaczmarskiego, moje pokolenie - bardziej odwoływało się już do "Tu nie będzie rewolucji" Big Cyca:
"Śruba zgolił irokeza
Jest murarzem przy kościele
Zawsze chodzi w ortalionie
Zjada rosół co niedzielę

Tylko czasem kiedy w barze
Pije piwo z UB-kami
Przypomina sobie hasło
Że Bóg zawsze był z punkami
"

No niestety, panta rhei, każdy ma swoje życie i rachunki do opłacenia, ideały buntowników są schowane do szuflady, o czym Nasza Klasa mniej lub bardziej brutalnie przypomniała. No ale, ten portal to już przeżytek, teraz wszyscy przesiedli się na Facebooka. Masowy exodus rozpoczął się z chwilą spolszczenia portalu w 2008 roku, poprawą funkcjonalności, a przede wszystkim - gdy coraz więcej z nas ma znajomych spoza Polski.

Facebook - to jest dopiero portal który zamieszał w niejednym życiu. Ileż pięknych przyjaźni się przez to skończyło, ile dowodów małżeńskiej zdrady, ba, podobno zdarzyło się, że za "usunięcie ze znajomych" temu i owemu zdarzyło się "usunąć" kogoś z tzw. "reala". Gdzie w takim razie kończy się życie wirtualne a zaczyna - to prawdziwe? Inna rzecz, że dla wielu osób fejsbukowe życie jest tak naprawdę jedynym, jakie mają. A gdy się tak naprawdę nie ma własnego życia, to zajmuje się życiem innych. Stąd Facebook stał się również nowoczesnym narzędziem do plotkowania. Jednakże jest to o tyle ryzykowna zabawa, że o ile w przypadku plotek gdzieś pod polskim sklepem zawsze można się ich wyprzeć i twierdzić, że interlokutor czegoś nie zrozumiał, nie dosłyszał i w ogóle przekręcił, o tyle przy obrabianiu komuś czterech liter "na fejsie", nawet we własnym gronie, zawsze znajdzie się jakaś uczciwa dusza która zrobi printscreena i wyśle gdzie trzeba. I jak wtedy żyć, panie premierze, jak udawać że wszystko gra i jak spojrzeć w oczy tym, których się dopiero co obmawiało?

Ponad miliard użytkowników Facebooka musi robić wrażenie. Użytkowników, którzy jak wspomniałem na wstępie granice prywatności mają bardzo mocno przesunięte. Jakież to wspaniale narzędzie nie tylko dla służb wywiadowczych całego świata które z pewnością monitorują te i owe zamknięte i ukryte grupy dyskusyjne, ale przede wszystkim dla marketerów. Bo Facebook - to ogromny rynek zbytu na który można precyzyjnie skierować swoją reklamę. Chcemy coś sprzedać grupie kobiet w wieku od 20 do 35 lat zamieszkałych w Dublinie? Proszę bardzo. A może bardziej facetom po 40-stce z okolic Cork? Nie ma problemu.

Facebook naprawdę zmienił wiele. Coraz więcej osób nie czyta już niczego innego i swoją wiedzę o świecie czerpie z tego, co umieszczą i "zalajkują" jego znajomi. Towarzysz Marks twierdził, że "byt określa świadomość", obawiam się że teraz świadomość jest określana przez Facebooka. Inaczej rzecz ujmując - głupiejemy z roku na rok, coraz bardziej bezmyślnie wklejając obrazki i lajkując /czy też, jak pisze w "Pigułce..." Piotr Czerwiński, "dając kciuki"/ gdzie popadnie. Oczywiście, sam portal to tylko narzędzie, równie bezmyślne jak młot czy sierp, można go używać w pożytecznym celu, a można też uczynić sobie z niego niemal bożka wciągniętego na sztandary, któremu będziemy bezkrytycznie wierzyć. Niestety, ludzka natura jest taka, ze dąży do maksymalnej wygody, w tym celu wymyśliliśmy koło, proch czy komputery. Ma to też przełożenie na coraz większą niechęć do wysiłku intelektualnego. Prawie nikt już niczego nie czyta, nawet tego co jest pod linkiem który lajkuje. Teraz wszyscy oglądają obrazki ewentualnie z objaśniającym go zdaniem pojedynczym, bron Panie Boże - złożonym.

Z drugiej strony, nic nie jest dane raz na zawsze, o czym boleśnie przekonała się swego czasu Nasza Klasa. Młodsze pokolenie podobno coraz szerszym łukiem omija Facebooka, nie chcąc mieć konta na tym samym portalu, co ich rodzice. Gdzie spędza więc czas dzisiejsza młodzież, gdy ich "rodzic a" lub "rodzic b" /tak tak, trzeba być poprawnym politycznie.../ siedzi w tym czasie "na fejsie"? Gdzie z pewnością nie znajdą ich rodzice? Chyba tylko - w bibliotece.

Kto wie, może gdy wirtualna historia zatoczy koło, czytanie książek znowu stanie się modne? Na razie - jest to tak elitarne hobby, że chyba nie ma lepszego sposobu na facebookowy lans, jak wrzucenie tam własnej recenzji dopiero co przeczytanej książki.

Bo w końcu - na początku było Słowo...

piątek, 21 lutego 2014

P60 na e-maila, międzynarodowa kolejka w skarbówce

Wczoraj poszedłem do tutejszej skarbówki, coby złożyć P60.  Stanąłem w kolejce, wybitnie międzynarodowej. Niektórych języków nie byłem w stanie odgadnąć ;-)

/Powyżej: "ogonek" w skarbówce/

P60 to - w dużym uproszczeniu, odpowiednik naszego PIT-a, swego czasu już o tym pisałem. Ale w tym roku - po raz pierwszy dostałem go na e-maila, chociaż podobno od kilku lat to już tutaj standard. Wydrukowałem i zaniosłem. W sumie mogłem wysłać pocztą a pewnie i przez neta, no ale - fiskusa mam niedaleko siebie, a dobrych kilka lat własnej DG w III RP wyrobiły we mnie odruch Pawłowa, że PIT-a - podatnik przynosi /w zębach/... Pomimo 10 lat życia w Irlandii - już się tego chyba nie oduczę.

A tutaj - bez pieczątek, podpisów i stresu, że gdzieś tam za błąd 50 centów ktoś mnie weźmie za kołnierz i wytrzepie wszystko z kieszeni... Pomimo kolejki stałem nie dłużej niż 5 minut, a "wyłuszczałem" się z 30 sekund.

Da się? Da - jak mawiają Rosjanie. M.in. dlatego słychać tutaj języki z całego świata...

czwartek, 20 lutego 2014

Media III RP

3-odcinkowy dokument Pawła Nowackiego i Krzysztofa Nowaka nakręcony w 2009 roku. Kolejny, tym razem 5-letni "półkownik".

Niezależni publicyści przedstawiają historię powstania mediów w III RP, od 1989 roku do tzw. "afery Rywina". Poznajemy pozorne zmiany, jakie zaistniały w publicznej telewizji oraz kulisy powstania m.in. Gazety Wyborczej, Radia Zet, Polsatu, TVN-u, ale także np. Czasu Krakowskiego i Życia - i powody upadku tych dwóch ostatnich tytułów /a Czasem Krakowskim sam się swego czasu zaczytywałem/.

Dowiadujemy się, że praktycznie cała lokalna prasa w Polsce została wykupiona przez niemieckie koncerny medialne. Możemy też zobaczyć służalczość "dziennikarzy", którzy tuszują przeróżne wpadki polityków, a także - poznać drogę zawodową tych dziennikarzy, która z reguły rozpoczęła się zaraz po stanie wojennym, kiedy wyrzucono z pracy tych dziennikarzy, którzy nie chcieli pisać pod dyktando.

Trzeba obejrzeć, jako dobre uzupełnienie książki "Resortowe dzieci. Media".

wtorek, 18 lutego 2014

Świątynie w Cork: Saint Finbarr's South Church

Saint Finbarr's South Church przy Dunbar Street jest najstarszym, pozostającym w ciągłym użytkowaniu, katolickim kościołem w Cork. Zbudowano go w 1766 roku.

/Powyżej: Saint Finbarr's South Church/

Saint Finbarr's South zastąpił inny kościół parafialny, który wybudowany w 1728 roku przy Douglas Street - częściowo się zawalił. Proboszcz, ks. Daniel O'Brien, dominikanin przystąpił do budowy nowego kościoła przy pomocy finansowego wsparcia od katolickich rodzin klasy średniej, które zostały później nagrodzone "ławkami rodzinnymi" w nawie głównej. Kościół, zbudowany z wapienia i piaskowca, został znacznie rozbudowany w 1875 roku.

/Powyżej: "The Dead Christ" John Hogana/

W ołtarz wkomponowana jest pochodząca z 1832 roku rzeźba "The Dead Christ", której autorem jest John Hogan (1800-1858), rzeźbiarz urodzony w Waterford, którzy mieszkał w Cork i w Rzymie - w tym ostatnim w latach 1825-49. Artysta wykonał trzy rzeźby martwego Chrystusa: jedna znajduje się w Bazylice Św. Jan Chrzciciela w Nowej Funlandii, druga w kościele Karmelitów przy Clarendon Street w Dublinie, a trzecia właśnie w Saint Finbarr's South w Cork.