Agnieszka natknęła się na podobno limitowaną serię chipsów o smaku... waty cukrowej ;-) Produkt wypuściła firma Tayto, niegdyś irlandzka marka, obecnie przejęta przez Niemców. Spróbowaliśmy: Agnieszce smakowało, Patryczkowi i mnie - nie. Dziwne uczucie, jesz chipsy, wiesz że to chipsy, ale smakuje rzeczywiście jak wspomniana wata cukrowa. Jeszcze raz - nie.
Dzisiaj mamy Tłusty Czwartek, traf chciał że Patryczka odwiedził jego kolega, Gabryś, dokładnie tak, jak rok temu. I wtedy i teraz obaj Panowie pod okiem Agnieszki - robili pączki i faworki ;-)
Poniżej: cukiernicy i ich wyroby ;-)
Natknąłem się na masło Ór /co po irlandzku znaczy: Złoto/. Tam, gdzie zazwyczaj robię zakupy, jest szereg innych, ale nie to. Warte uwagi, bo lokalne, wytwarzane w Kanturk, nieopodal Cork. Jak napisali na swojej stronie: "firma została założona w 1928 roku i od pokoleń czuwamy nad produkcją naszego tradycyjnego irlandzkiego masła – wytwarzanego z letniego mleka od certyfikowanych krów karmionych trawą. Całe nasze mleko pochodzi z okolic North Cork Creamery – od rolników i gospodarstw, które znamy od pokoleń."
Jak smak? Ja mam raczej podniebienie z podeszwy, nie wyłapuję większości niuansów smakowych, zazwyczaj smakuje mi wszystko, nie widzę specjalnej różnicy. Niemniej gdybym miał do wyboru np. Kerrygold /znane również w Polsce, chociaż z niemieckimi numerami weterynaryjnymi/ czy Ór, brał to drugie, ze względu na jego lokalność. Co do zasady co lokalne, to lepsze, bo miało krótszą drogę, jak to się mówi: od pola do stołu.
/Powyżej: masło Ór/W Biedronce natknąłem się na wegańskie sushi. Czyli ta potrawa naprawdę już trafiła pod strzechy, i to nawet w wersji vege ;-)
/Poniżej: wegańskie sushi w Biedronce/Patryczka odwiedził jego kolega, Kacperek. Chłopaki świetnie się razem bawili, a później, pod okiem Agnieszki, wspólnie przygotowali pizzę ;-)
/Powyżej: Kacperek i Patryczek robią pizzę/Od 13 do 17 sierpnia b.r. w Cork miał miejsce Cork on a Fork Festival. Jak napisali na swojej stronie organizatorzy: "to pięciodniowe święto kulinarne obejmie blisko 100 wydarzeń: od ulicznych atrakcji i wyjątkowych kolacji, przez pokazy gotowania, warsztaty i degustacje, po spotkania z szefami kuchni oraz wydarzenia rodzinne. Cork to kulinarna stolica Irlandii – miasto nagradzanych restauracji, kawiarni, pubów i 60% producentów rzemieślniczej żywności w kraju. Tradycje sięgają X wieku, kiedy jako port handlowy rozwijało kuchnię "od pola do stołu". Festiwal, zainicjowany przez Radę Miasta Cork w 2022 roku, powstał, by wspierać sektor gastronomii po pandemii i promować Cork jako główny cel kulinarny Irlandii. Program obejmuje zarówno wydarzenia biletowane, jak i bezpłatne."
Wybraliśmy się na dwa wydarzenia w ramach tego festiwalu, oczywiście dostosowując wybór pod Patryczka. Pierwszy był w Elizabeth Fort, drugi przed Cork Opera House. W tym pierwszym było raczej skromnie: muzyka na żywo, parę straganów, kilka możliwości tradycyjnych zabaw dla dzieci. W tym drugim byłą znacznie bogatsza oferta kulinarna, pokaz gotowania a nawet mini zoo. Mini relację z tego pierwszego eventu można zobaczyć na moim YT tutaj: LINK, a z drugiego tutaj: LINK.
/Powyżej: Cork on a Fork Festival w Elizabeth Fort/Wybraliśmy się z Patryczkiem do polskiej Pierogarni przy Douglas Street w Cork. Byliśmy tam pierwszy raz, chociaż Pierogarnia działa, jak powiedziała mi przesympatyczna pracująca tam Pani - już "od covidu", czyli ok. 5 lat. "Odkryłem " ją dopiero niedawno. No cóż, najpierw wspomniany covid, później przez 2-3 lata załatwialiśmy w Polsce Bardzo Ważne Sprawy, a wtedy do Cork zaglądaliśmy raz w miesiącu, żeby zobaczyć czy wszystko ok. z mieszkaniem, samochodem i odebrać ewentualną korespondencję. No i - trochę nie nasze rejony. Tak czy owak, w końcu się udało ;-)
Zamówiliśmy na pierwszy raz klasykę, czyli ruskie. Pyszne, domowe, warto. Były też krokiety, placki ziemniaczane, gołąbki, itp. Można zjeść na miejscu, można wziąć na wynos. Świetnie, że jest takie miejsce.
Poniżej - Pierogarnia i Patryczek:
Po zwiedzaniu bieżących wystaw w MOCAKu, wybraliśmy się coś zjeść do znajdującej się tuż obok Hali Lipowej. Jak podają media: "to pierwszy food hall w Krakowie, otwarty 31 lipca 2020 roku na Zabłociu, przy ul. Lipowej 4D. Powstała w zaadaptowanym budynku poprzemysłowym". W środku znajduje się kilka stoisk oferujących kuchnię z całego świata, jest sporo miejsc do siedzenia i kącik dla dzieci. My wybraliśmy koreański bibimbap w wersji wegetariańskiej, z tofu. Było smacznie, pewnie jeszcze tam wrócimy ;-)
Poniżej - kilka zdjęć:
Dostałem od kolegi z kanału na YT Celtycki Odkrywca - polecam!, takie oto 2 wina z głogu i pesto z czosnku niedźwiedziego. Oczywiście, zarówno wino jak i pesto, Celtycki robi sam, z własnoręcznie zebranych darów natury z irlandzkich lasów. Nie muszę chyba dodawać, ze smak jednego i drugiego - jest świetny! Do tego Patryczek dostał książeczkę o życiu w dawnych zamkach, oraz grę - na którą jest jeszcze za mały, ale w którą chętnie sam zagram z Agnieszką. W zamian daliśmy miód spadziowy z pasieki mojego Taty i świeczki z wosku pszczelego. Z tego co wiem, obydwaj jesteśmy zadowoleni z wymiany ;-)
/Powyżej: wino, pesto, gra i książka od Celtyckiego/Patryczka odwiedził jego kolega, Gabryś, a że dzisiaj Tłusty Czwartek, to obydwaj Panowie pod okiem Agnieszki m.in. robili pączki, faworki i oponki ;-)
Poniżej - Agnieszka z Gabrysiem i Patryczkiem oraz gotowe wypieki:
Dzisiaj Agnieszka z Patryczkiem pierwszy raz przygotowali i upiekli obwarzanki - i chałkę. Mieli przy tym sporo zabawy, można więc napisać, że połączyli przyjemne - z pożytecznym ;-)
Przez Polskę przetoczyła się dyskusja o wygórowanych cenach masła. Akurat byliśmy wtedy w kRAJu, więc postanowiłem sprawdzić, czy to prawda, czy mamy tylko przedwyborczą rozgrzewkę, w której wykorzystuje się masło, zamiast armat. Wybrałem się do mojego osiedlowego sklepiku i rzeczywiście, cena za standardową kostkę oscylowała w granicach 10 złotych. Bardziej zdziwiły mnie dwie inne rzeczy: pierwsza to ta, że wśród niewielkiego wyboru, bo to w końcu sklepik osiedlowy, były aż dwa rodzaje masła irlandzkiej marki Kerrygold. Druga, że cena za to irlandzkie masło wynosiła tyle samo, co za polskie.
Podzieliłem się tymi spostrzeżeniami na moich social mediach, pytając jednocześnie o to, że jak to jest możliwe, żeby wspomniane irlandzkie masło, importowane z drugiego końca Europy, przewiezione przez szereg krajów, w zapewne specjalnie dostosowanych do tego celu środkach transportu jak samochody chłodnie, miało taką samą cenę, jak nasze rodzime masło, przywiezione co najwyżej z sąsiedniego województwa? Wywiązała się dyskusja, w której moi oponenci zarzucili mi, że to masło wcale nie jest irlandzkie, bo koszty transportu spowodowałyby jeszcze wyższą cenę.
Tutaj, przyznaję, krew we mnie zawrzała i byłem gotowy bronić honoru irlandzkiego masła niemal tak, jak broniła swojej czci Wanda, co nie chciała Niemca. Jakże to tak? To ja ponad dwadzieścia lat mieszkam w Irlandii, na irlandzkim maśle niemal zęby zjadłem, ba - ze trzy razy byłem w Muzeum Masła w Cork, gdzie obejrzałem porządny film dokumentalny o wspomnianym maśle Kerrygold, zresztą: znam masło tej marki bardzo dobrze, etykieta identyczna, a tutaj przychodzą jakieś młokosy, co to na Zielonej Wyspie byli co najwyżej w odwiedzinach u wujka - i oni będą mi pisali, że irlandzkie masło w Polsce, wcale nie musi być irlandzkie?
Następnego dnia, z samego rana, wybrałem się ponownie do mojego osiedlowego sklepiku, zakupiłem obydwa rodzaje tegoż masła /czyli solone i nie solone/, po to, żeby je w spokoju obejrzeć i obfotografować. Na etykiecie znalazłem nazwę irlandzkiej firmy, która zajmuje się dystrybucją oraz kluczowe wtedy dla mnie stwierdzenie: "Wyprodukowano w Irlandii". Rzym przemówił, sprawa zamknięta - chciałem już z triumfem ogłosić, ale ktoś mądrzejszy ode mnie doradził, żebym najpierw sprawdził numer weterynaryjny, jaki musi być na etykiecie, bo on wskazuje na to, z jakiego kraju pochodzi dany produkt pochodzenia zwierzęcego. Odnalazłem ten numer /DE NW40015EG/ i wklepałem w wyszukiwarkę. Oto co wyszło: "Numer weterynaryjny DE NW40015EG jest weterynaryjnym numerem identyfikacyjnym nadanym zakładowi produkcyjnemu w Niemczech. Tego rodzaju numery są przyznawane zakładom zajmującym się produkcją, ubojem lub przetwórstwem produktów pochodzenia zwierzęcego i podlegają kontroli inspekcji weterynaryjnej. Struktura numeru weterynaryjnego w Niemczech jest następująca: DE: kod kraju (Niemcy), NW: kod regionu lub landu (w tym przypadku Nadrenia Północna-Westfalia), 40015: unikalny numer identyfikacyjny zakładu w danym regionie, EG: skrót od "Europäische Gemeinschaft" (Wspólnota Europejska), wskazujący, że zakład spełnia unijne standardy higieny i bezpieczeństwa żywności". Wybiegając nieco w przyszłość, po powrocie do Irlandii kupiłem natychmiast takie samo masło tej firmy, i numer weterynaryjny mamy już zupełnie inny: IE 2107EC. IE to nie DE, proszę Państwa...
Mój szwagier z kolei zwrócił uwagę na kod kreskowy, umieszczony na tych produktach, który również wskazywał na Niemcy, jako kraj producenta. Kiedy poszukałem trochę w internecie, okazało się, że ta znana irlandzka marka ma swój oddział w Niemczech. Co więcej, sam zauważyłem, że pomimo praktycznie identycznego wyglądu etykiety, podstawowa kostka masła sprzedawana w Polsce jest nieco lżejsza niż jej odpowiednik sprzedawany w Irlandii: na Zielonej Wyspie masło Kerrygold waży 227 gram, ale w kRAJu już tylko 200 gram. Do tego odezwali się jeszcze moi polscy znajomi z Irlandii, którzy mają bardziej delikatne podniebienie ode mnie, i stwierdzili, że również smak tego masła jest inny w kraju jego pochodzenia, a inny w Polsce, chociaż przecież powinien być taki sam.
Rodzi się pytanie: czy rzeczywiście irlandzkie masło sprzedawane w Polsce - jest irlandzkie? Czy na pewno wyprodukowano je w Irlandii? Jeżeli tak, to dlaczego na opakowaniach tego masła sprzedawanego w Polsce, widnieje niemiecki znak weterynaryjny oraz taki sam kod kreskowy, wskazujący, że to Niemcy są jego producentem, chociaż na etykiecie nie ma o tym ani słowa? Jeżeli nie, i to masło po prostu powstało w jednym z zakładów w Niemczech, firmowanym przez irlandzką markę, to dlaczego na etykiecie napisano, że zostało "wyprodukowane w Irlandii"?
Zamiast czerpać informacje z wielu źródeł, postanowiłem to sprawdzić u źródła - i po prostu napisałem do Kerrygold bardzo uprzejmego e-maila, z prośbą o wyjaśnienie moich wątpliwości. Dla pewności powtórzyłem moją prośbę przez wszystkie możliwe kanały, na ich social mediach. Minął już ponad miesiąc i nie doczekałem się nawet zdawkowej odpowiedzi. Nic, zero, woda w ustach.
Czy irlandzka firma wprowadza w błąd swoich konsumentów w Polsce, twierdząc, że sprzedaje im masło wyprodukowane w Irlandii i pochodzące od irlandzkich krów, gdy faktycznie jest to masło produkowane w Niemczech i pochodzące od krów niemieckich? Tego nie wiem i tak nie twierdzę, jednak zarówno niemiecki znak weterynaryjny, jak i niemiecki kod kreskowy, oraz fakt istnienia irlandzkiej filii tej firmy w Niemczech, daje do myślenia. Podobnie jak brak odpowiedzi na zadane pytania. Z ostrożności procesowej od razu napiszę, że masło co prawda zjadłem, ale obydwie etykiety z tymi niemieckimi kodami skwapliwie oczyściłem i przywiozłem z Polski - do Irlandii. Kopię wiadomości wysłanych do tej firmy, również posiadam.
/Powyżej: podkreślona przeze mnie informacja na etykiecie masła, wprost stwierdzająca że masło zostało wyprodukowane w Irlandii/
Tak swoją drogą, drążę ten temat, tropiąc domniemany spisek, a przecież sam też mam sporo za uszami. Ileż to razy, pracując w tej czy innej irlandzkiej fabryce sztucznych kwiatów, na bezpośrednie polecenie moich przełożonych, za pomocą specjalnego dedykowanego narzędzia w postaci plastikowego skrobaka, zdrapywałem z różnych elementów naklejki z napisem "Made in China" a w to miejsce wklejałem "Made in Ireland". Kiedyś w końcu zapytałem, czy to jest nie tyle nawet etyczne, co wręcz nie grozi kryminałem? Odpowiedziano mi, że według obowiązującego prawa, wystarczy, że do danego produktu doda się jeden, nawet kompletnie nieistotny element, to już można stwierdzić, że produkt powstał w kraju, gdzie ten nieistotny element dodano. Teoretycznie, wystarczy do potężnego serwera wkręcić jedną, małą i nieistotną śrubkę, i już jest to produkt z innego kraju. Zadałem pytanie, dostałem odpowiedź. Mój kolega, który ze świeżej dostawy, prosto ze statku, paczek z jabłkami i truskawkami zdzierał etykiety z Hiszpanii i naklejał "100% Irish", żadnych pytań nie zadawał. Niewykluczone, że tak jest również z tym masłem: w Irlandii mogą wytwarzać tylko farbę drukarską do etykiet na masło, by twierdzić, że jest to masło z Irlandii. Oczywiście, mam nadzieję, że się mylę.
Nie wiem, czy firma Kerrygold tym razem się odniesie do moich wątpliwości i potwierdzi, że irlandzkie masło sprzedawane w Polsce jest na pewno irlandzkie, czy tylko użycza swój znak firmowy swoim przyjaciołom z Niemiec? Powtórzę raz jeszcze: jeżeli masło jest z Irlandii, dlaczego ma niemiecki kod weterynaryjny i kod kreskowy tego kraju? Jeżeli jest z Niemiec, dlaczego na opakowaniu napisano, że wyprodukowano je w Irlandii? O różnicę w wadze nie będę już wypytywał, wiadomo, że w towarach eksportowanych przez tzw. Zachód do krajów z Europy Środkowej i Wschodniej, nie takie cuda się dzieją. Tak czy owak, zawsze warto wspierać lokalną gospodarkę i kupować lokalne produkty. Najlepiej smakuje coś, co powstaje na miejscu a jeszcze lepiej, gdy na naszych oczach.
Zdrowych i udanych zakupów Państwu życzę oraz takiej zmiany prawa, żebyśmy nie mieli wątpliwości, co i od kogo kupujemy.
Lata już upłynęły od mojego ostatniego wpisu o "polskich chlebach w Cork". Nie było za bardzo o czym pisać, bo nic szczególnego w sklepach nie zauważyłem, ale dzisiaj ciekawostka: w sklepie "Polonez" natknąłem się na Chleb Warszawski, pieczony przez piekarnię Treatvale z Dublina.
Jak co roku: Dzień Wszystkich Świętych, a więc moje urodziny. W tym roku, na moją prośbę, Agnieszka zrobiła dla mnie tort... owocowy ;-)
Taka promocja w Dunnes Stores: jedna chińska zupka kosztuje 2,5 euro, ale już 2 zupki kosztują 2 euro. Sprawdziłem, kupiłem, to nie błąd. Czyli jak chcesz tylko jedną zupkę, to bardziej opłaca Ci się kupić dwie, zaoszczędzisz 50 centów. No - i będziesz mieć drugą zupkę gratis ;-) Gdzie logika i sens, nie wiem, ale pewnie w tym szaleństwie jest jakaś metoda...
/Powyżej: chińska zupka na promocji/W jednym ze sklepów sprzedających m.in. pamiątki z Irlandii, natknałem się nowy produkt: miksturę do samodzielnego upieczenia tradycyjnego irlandzkiego chleba sodowego, do której, jak napisano na opakowaniu, wystarczy dodać mleka. Chleb sodowy rzeczywiście jest bez problemu dostępny w każdym większym sklepie w Irlandii, chociaż nie wydaje mi się, żeby był tutaj najpopularniejszym rodzajem pieczywa. Ot, ciekawostka ;-)
/Powyżej: pudełko z przygotowanymi składnikami do chleba/W marcu b.r. otworzono w Krakowie EL&N London, podobno najbardziej "instagramową" kawiarnię w mieście ;-) Z całą pewnością najbardziej różową: różowy był nawet papier w toalecie. Wybraliśmy się tam z Agnieszką i Patryczkiem na lody, wyszukaną kawę i herabatę oraz vegańskiego wrapa. Było smacznie, trochę drogo ale z drugiej strony - sporo ludzi. Swoją drogą, fanom instagramowych fotek polecam Be Happy Museum w Krakowie.
Poniżej - w lokalu i Patryczek z lodami:
Na krakowskim Kazimierzu znajduje się m.in. Soup Culture, lokal serwujący wegańskie zupy w jadalnych kubkach. Wybrałem się tam minionej soboty razem z Michałem. Do wyboru były akurat trzy zupy: serowa, pomidorowa i z soczewicy, wybraliśmy pierwszą i ostatnią, były bardzo dobre. Sam kubek to zdaje się rodzaj tortilli, tyle że nieco twardszej niż standardowa.
Poniżej - wejście do lokalu i nasze zupy:
Dzisiaj Walentynki, więc m.in. wybraliśmy się na kolację do restauracji Aldente, na osiedlu Na Kozłówce. Nie ukrywam że głównie ze względu na Patryczka: mają tam małpi gaj ;-) Zamówiliśmy pizzę w kształcie serca, a przynajmniej tak jak reklamowano.
Poniżej: w Aldente i nasza pizza:
