poniedziałek, 29 sierpnia 2011

Picture That - A Century of Cork Memories

Kolejny fotoalbum ze zdjęciami z Cork sprzed wielu lat. Tym razem fotografie pochodzą z archiwum dziennika The Cork Examiner, który jako pierwszy z irlandzkich gazet zatrudnił w pełnym wymiarze godzin fotografa.

Na 128 stronach książki umieszczono kilkaset pogrupowanych tematycznie zdjęć, pochodzących od schyłku XIX w. do 1985 r., kiedy po raz pierwszy wydano "Picture That". Wspaniały zapis ostatniego wieku życia miasta.

The Cork Examiner, z którego zasobów pochodzą zdjęcia, został założony w 1841 r. i istnieje do dzisiaj już jako dziennik o zasięgu krajowym pod nazwą The Irish Examiner.

piątek, 26 sierpnia 2011

Bantry House

Bantry zwiedzałem już 4 lata temu, w 2007 r. Ale wtedy - nie zobaczyłem wszystkiego ;-) Dzisiaj byłem tam ponownie, m.in. żeby odwiedzić Bantry House.

/Powyżej: Bantry House/

Z informacji zawartych w przewodniku, który otrzymują zwiedzający: Centralną część Bantry House wybudowano na początku XVIII w. W 1739 r. Richard White, którego potomkowie nadal mieszkają w rezydencji, kupuje Blackrock, obecnie Bantry House. Jego wnuk zasłużył się dla Brytyjczyków podczas nieudanej inwazji floty morskiej, przygotowanej przez Wolfe Tonea i Towarzystwo Zjednoczonych Irlandczyków, został za to mianowany baronem Bantry. Jego potomkowie rozbudowują i modernizują Bantry House, kolekcjonują dzieła sztuki, itp. W latach 1920-25, podczas irlandzkiej wojny domowej, w Banty House mieści się szpital, w czasie II wojny światowej - stacjonuje tutaj II Szwadron Motocyklowy. W 1946 r. Bantry House zostaje udostępniony dla zwiedzających.

Sam dom, a szczególnie jego wnętrze, robi wrażenie i jest naprawdę warty zobaczenia. Mnóstwo dzieł sztuki i przedmiotów codziennego użytku wykonanych z najwyższym kunsztem, gromadzonych przez wiele, wiele lat przez kolejnych właścicieli. Wewnątrz można robić zdjęcia, ale bez lampy błyskowej. Również ogrody wokół Bantry House to dobre miejsce do krótszych czy dłuższych spacerów. No i wspaniały widok na zatokę Bantry.

czwartek, 25 sierpnia 2011

W Cork czasem słońce, czasem deszcz ;-)

Od kilku dni mamy w Cork modelowo irlandzką pogodę, czyli jak w tytule kasowego przeboju indyjskiego kina: czasem słońce, czasem deszcz ;-)

Poniżej: dwa zdjęcia z mojego okna zrobione dzisiaj w odstępie niespełna 10 minut:

i chwilę później:

... i tak na zmianę...

Lubię tę pogodę, jest przewidywalna i nie nudzi się :-)

środa, 24 sierpnia 2011

Agnieszka Buda-Rodriguez: "Kuba daleka piękna wyspa"

Ta książka to zapis ponad 20 lat życia autorki na Kubie. Jest to swoisty pamiętnik pokazujący Kubę widzianą oczami Polki, żony Kubańczyka, będącej tłumaczką kubańskiego Ministerstwa Przemysłu Cukierniczego.

Książka dotyczy nie tyle samej Kuby, co właśnie okresu życia autorki w tym kraju, obejmuje bowiem także opisy wypraw do Meksyku, Grecji - czy Polski. Trzeba zaznaczyć, że z racji narodowości i zawodu - status autorki na Kubie był wyższy niż rodowitych Kubańczyków: miała zdecydowanie większe możliwości podróży, zarobków, poznawania interesujących osób, etc.

Przez książkę przewija się cała plejada postaci, od komunistycznych aparatczyków, poprzez klepiących biedę autochtonów, po naszych Rodaków "w delegacji", z czasów gdy Polska należała do RWPG i była wiernym sojusznikiem Kuby. Obserwujemy zmiany jakie nastąpiły na Kubie wraz z upadkiem ZSRR i wycofaniem wszelkiej pomocy bloku "bratnich państw", który to blok rozpadł się jak domek z kart. Poznajemy także codzienne życie autorki książki.

Książka dla miłośników pamiętników - i Kuby ;-)

wtorek, 23 sierpnia 2011

Christiaan Corlett: "Robert L. Chapman's Ireland. Photographs from the Chapman Collection 1907–1957"

Wymieniona w tytule książka to kolejny z świetnych albumów fotograficznych ukazujących nam Irlandię sprzed lat.

Robert L. Chapman (1891-1965) był zapalonym fotografem - i rowerzystą, zaczął robić zdjęcia w wieku szesnastu lat. Przez większą cześć życia fotografował, dzięki czemu powstało archiwum liczące sobie ok. 3 tysięcy zdjęć. W książce na 130 stronach znalazły się wybrane fotografie z tego archiwum, pochodzące z okresu pół wieku: od 1907 do 1957 roku.

Każde zdjęcie jest bardzo dokładnie opisane, łącznie z podaniem miejsca, daty i godziny wykonania, a także parametrów technicznych zastosowanych przy jego robieniu. Piękne czarno-biale fotografie z wielu miejsc w Irlandii - niektóre z tych miejsc zmieniły się bardzo, inne - wcale. W albumie, z racji drugiej pasji Chapmana, znajdują się także zdjęcia irlandzkich rowerzystów i ich wyścigów - sprzed niemal wieku...

niedziela, 21 sierpnia 2011

Gołąbki

Moich kulinarnych sukcesów ciąg dalszy: dzisiaj - po raz pierwszy zrobiłem gołąbki ;-)

/Powyżej: moje pierwsze gołąbki/

Ugotowałem na parze kilka liści kapusty, w tym czasie ugotowałem też ryż, oraz podsmażyłem cebulę z pieczarkami. Ryż, cebulę i pieczarki wymieszałem razem, a następnie, mniej lub bardziej wprawnie, pozawijałem w ugotowane liście.

Bardzo smaczne ;-)

sobota, 20 sierpnia 2011

Nowe kasy w Tesco

Pierwszy raz po ostatniej wizycie w Polsce wybrałem się do Tesco przy Paul Street, gdzie często robię zakupy, a tu - niespodzianka, zmiana kas samoobsługowych oraz sposobu ich ustawienia.

/Powyżej: samoobsługowe kasy w Tesco przy Paul Street w Cork/

Kasy samoobsługowe są tam już od kilku lat, ale teraz wprowadzono takie, gdzie m.in. można od razu wrzucić garść monet, a nie mozolnie po jednej ;-) No i ustawiono je tak, że jest do nich jedna kolejka, a nie dwie, jak poprzednio. Mam wrażenie, że dzięki temu wszystko znacznie sprawniej idzie.

Nie ukrywam, że lubię płacić w takich kasach m.in. dlatego, że kolejka posuwa się znacznie szybciej (gdy z jakiś powodów klient zablokuje jedną kasę, można podejść do kolejnej, co jest trudne przy "tradycyjnej" kasie), oraz właśnie ze względu na możliwość nieskrępowanego pozbycia się drobnych. Zawsze się ich jakoś nazbiera w kieszeni (portfela się jeszcze nie dorobiłem ;-), a nie zawsze jest jak je wydać, i po pewnym czasie zaczyna dawać znać o sobie prawo powszechnego ciążenia. Oczywiście, można tak płacić i kasach obsługiwanych przez człowieka (Boże, jak to brzmi), ale nie zawsze po prostu wypada. Samego mnie szlag trafia, gdy stoję w kolejce do jedynej kasy, a tu przede mną pan czy pani usiłuje pozbyć się worka eurocentów, blokując tym samym całą kolejkę.

Tak swoją drogą, samoobsługowe kasy to z jednej strony znak nowych czasów, a z drugiej - pozwalają na redukcję zatrudnienia, co dla jednych jest korzystne, a dla drugich - wprost przeciwnie, zależy po której stronie biurka się dana osoba znajduje...

piątek, 19 sierpnia 2011

Polak w stresie

Jak wiadomo, 6-ciu na 10-ciu Polaków żyje w stresie. A pozostali? A pozostali żyją w Londynie, Dublinie, Berlinie...

Przykładów zestresowanych Rodaków żyjących w kRAJu codziennie dostarczają nam polskojęzyczne media, czy też jak piszą niektórzy - mendia - z Polski. Jednym z ostatnio dyskutowanych przypadków był happening zorganizowany przez nieznanego wcześniej "artystę", który w przebraniu motyla dołączył do procesji Bożego Ciała w Łodzi. Jak się okazało, Pana Motylka zestresowała, jak to powiedział "wszechobecność Kościoła" i "anektowanie przestrzeni publicznej". W tym celu 44-letni facet założył różowe rajstopy, skrzydełka i "fruwał" przy procesji. W innych okolicznościach każdy by stwierdził, że tak zachowujący się 44-letni facet ma nierówno pod sufitem, ale gdy można dokopać "czarnym" to już wszystko jest o.k. Część mendiów niemal rozpłynęła się w zachwytach, jaki to piękny i wolny artysta w rajstopach, który przypiął sobie skrzydła motylka bo kilkuletnie dziewczynki sypały kwiatki, więc mu się skojarzyło. Traf chciał, że - oczywiście "przypadkiem" - pojawili się w tym miejscu i czasie fotoreporterzy jednego z wiodących polskojęzycznych dzienników. Pan Motylek cel osiągnął, reklamę ma darmową, a reklama dźwignią handlu, szczególnie w dzisiejszych ciężkich czasach, gdy sztuka nie sprzedaje się dobrze, a Pan Motylek zdaje się usiłuje ze sztuki wyżyć. Zastanawia mnie, co z anektowaniem przestrzeni publicznej przez gejowskie, tudzież inne parady? Ano nic. W Polsce Anno Domini 2011 jedynie gdy chodzi o plucie na katolików odwaga bardzo staniała. Można pajacować w rajstopach przy procesji, można robić sobie jaja z ludzi modlących się pod krzyżem i głośno gardłować przy tym o "anektowaniu przestrzeni publicznej", bo wiadomo, że za to nic praktycznie nie grozi, a jeszcze ładny poklask można zebrać.

W Polsce stresują się także dziennikarze. Powodem stresu może być dla nich nawet nagi biust młodych aktorek z francuskiej grupy teatralnej Deuxieme Groupe d’Intervention występującej na tegorocznym Maltafestival w Poznaniu. Teatr zjeździł całą Europę ze swoim traktującym o wojnie i jej ofiarach spektaklem "Tragedie! Un poeme..." i wszędzie otrzymał za niego gromkie brawa. Jedynie w Polsce - otrzymał mandat od policji za "nieobyczajne zachowanie". Trzeba oddać sprawiedliwość policjantom, że mandaty wręczyli dyskretnie, po spektaklu, wcześniej zresztą uprzedzając organizatorów o takiej możliwości, etc, i z tego co wiadomo, nie bardzo mieli wyjście, bowiem donos do nich złożył jeden z dziennikarzy innego wiodącego polskojęzycznego dziennika sprzedawanego w Polsce.

Zestresowani są polscy biznesmeni, którzy, wg ankiety Deloitte, ani myślą choćby o próbie eksportu wyprodukowanych przez siebie towarów. Biznesmeni z innych krajów takich oporów nie mają. Skąd ten stres, skąd taka obawa? Może po prostu producenci znad Wisły zdają sobie sprawę z jakości tychże towarów i świadczonych usług? Może przestali wierzyć w hasło że "dobre, bo polskie" i wiedzą, że za granicą konkurencja jest ostrzejsza a ceny - niejednokrotnie znacznie niższe? W to hasło wcześniej przestali wierzyć polscy konsumenci, stąd zapewne większość dobrze sprzedających się polskich marek nosi nazwy wskazujące na ich rzekomo zagraniczne pochodzenie.

Polscy biznesmeni mają zresztą coraz więcej powodów do stresu, ot dla przykładu minister finansów wydał rozporządzenie, na podstawie którego pracownicy kontroli skarbowej mogą legitymować, zatrzymywać osoby i pojazdy, a także dokonywać przeszukań. Jak widać, coraz większa ilość ludzi utrzymywanych z pieniędzy polskiego podatnika ma prawo tegoż podatnika wziąć za kołnierz aby wytrząsnąć z niego ostatnie drobne.

Stąd nic dziwnego, że, jak już pisałem TUTAJ i co pozwolę sobie powtórzyć, nadal trwa ekspodus naszych Rodaków dotychczas żyjących w kRAJu. W ciągu ostatnich kilku wakacyjnych tygodni przyleciało z Polski do Irlandii (a zapewne także i do innych krajów) mnóstwo naszych Rodaków. W poszukiwaniu pracy, rzecz jasna. Trochę to dziwne, bo przecież polskojęzyczne media w Polsce wieszczą upadek Irlandii. Skoro wg polskojęzycznych mediów jest tak źle, to co robi tutaj taka rzesza młodych Polaków, która właśnie przyjechała z kRAJU i usiłuje złapać jakąś wakacyjną pracę, choćby na osławionym zmywaku? Czyżby nie czytali, nie słuchali, nie oglądali tychże mediów? A może, o zgrozo, nie chcą dawać im wiary? A przecież są to "młodzi, wykształceni, z dużych miast"...

Świeży narybek z Polski można łatwo rozpoznać za granicą. Po poziomie stresu, rzecz jasna, który usiłują rozładować. Świeżo wyjechany Polak ma wrażenie że skoro wyjechał poza granicę IV RP, to nikt go nie rozumie, co jest absurdem w sytuacji gdy za granicę w ciągu ostatnich kilku lat wyjechało dobre 3 miliony obywateli, a kolejne miliony do wyjazdu właśnie się szykują. W takim na przykład irlandzkim Cork w centrum miasta jest więcej Polaków niż w polskim Krakowie na Rynku Głównym. Ale skoro nasz świeży emigrant uznaje że nikt go nie rozumie, to może pozwolić sobie na słownictwo jakim posługiwał się z kolegami przed klatką schodową bloku w którym mieszkał, oraz na poziom głośności znacznie przekraczający dopuszczalny. Tutaj jasno widać próby rozładowania nagromadzonego w Polsce stresu za pomocą krzyku, a demonstrowanie przed koleżkami swoistej buty ma przykryć tlący się w środku strach przed nowym i nieznanym. Kiedy się pomieszka trochę dłużej za granicą, stres powoli opada, wtedy nasz Rodak ścisza głos, staranniej dobiera słowa, a nawet, wzorem autochtonów, usiłuje uśmiechać się do innych, co wychodzi raczej średnio, no ale cóż, taki nasz polski genotyp...

Co bardziej rozsądni Rodacy którzy wyjechali z kRAJu, po kilu latach mieszkania w tym czy innym mieście kupują auta i wyprowadzają się na wieś. Ostatnio byłem w odwiedzinach u moich przyjaciół, którzy za pół ceny tego, co w mieście wynajęli sobie piękny dom tuż nad oceanem. Obydwoje zapaleni wędkarze, więc mogą sobie pozwolić na kuchnię pełną świeżutkich ryb i owoców morza. Pracują zdalnie, więc odrywając wzrok od komputera widzą przez okno bezmiar oceanu. Ot, bezstresowe życie.

Którego sobie i Państwu życzę ;-)

czwartek, 18 sierpnia 2011

Katoliccy ewangelizatorzy z USA w Cork

Na Patrick Street pojawiła się spora katolicka grupa neokatechumenalna z Colorado w USA, która śpiewem, tańcem i przede wszystkim - rozmową, ewangelizuje mieszkańców Cork.

/Powyżej: młodzież z grupy neokatechumenalnej z USA tańczy na ulicy w Cork/

środa, 17 sierpnia 2011

XXI wizyta w Polsce (9): w Pyrzowicach pokazują, że pierwsi będą ostatnimi. I odwrotnie ;-)

Powrót do Cork. Autobusem z Tomaszowa Lubelskiego do Krakowa, później bus do Pyrzowic, stamtąd lot do Cork.

Oczywiście, jak zwykle w Pyrzowicach, nie obyło się bez problemów. Najpierw odprawa (wyjątkowo miałem większy bagaż), główny bagaż oczywiście o.k., każą też ważyć podręczny, również w porządku, a nawet w jednym i drugim spory zapas. Ale pani celniczce, czy jak ją tam zwał, nie podoba się chyba jego wymiar (chociaż jest jak najbardziej wymiarowy i latam z nim "od zawsze"), więc wydaje polecenie włożenia go do stojaka w którym sprawdza się wymiary tegoż bagażu. Oczywiście, wchodzi bez problemu. Niezadowolona pani wydaje kolejne polecenie powtórzenia czynności, ale przy walizce obróconej o 90 stopni. Wchodzi, chociaż kółka nieco zawadzają. "Bagaż ma wchodzić luźno!" - poucza mnie pani, nie precyzując jednak co to znaczy "luźno", do kiedy jest luźno a od kiedy nie. Tak czy owak, bagaż pasuje pod obojętnie jakim kątem, więc nie ma się do czego przyczepić. Przechodzę przez bramkę, oczywiście piszczy, chociaż nie powinna. Obszukiwanie, nie mam noża w skarpetce czy innej broni pod kołnierzykiem. Kolejnej pani celniczce nie podoba się zawartość mojej podręcznej walizki. Każe otworzyć, otwieram, grzebie w niej, wyciąga, przewraca. Nie znalazła nic podejrzanego, więc odpuszcza.

Odprawa paszportowa: pan celnik długo, o wiele dłużej niż zazwyczaj, ogląda mój paszport, przesuwa go przez czytnik, patrzy w monitorek, stuka w klawiaturę. W myślach już robię rachunek sumienia, ale jedyne co mogę znaleźć to to, że podczas tej wizyty w Polsce dwa razy na rozkopanym Rondzie Grunwaldzkim w Krakowie przeszedłem na czerwonym świetle. Na swoje usprawiedliwienie: w promieniu co najmniej pół kilometra nie było widać żadnego auta, a światła jakby się "zacięły". Ale za moim przykładem poszli też inni przechodnie, więc nie wiem, może za jakiegoś prowodyra zostałem uznany? "Dokąd pan leci" - ostro pyta celnik. Na końcu języka mam odpowiedź, że jest napisane na bilecie który podałem razem z paszportem, ale - odpuszczam. Cholera wie co jest grane, lepiej sobie takie odzywki zostawić na przylot, a nie na wylot, bo jak przylecę - to przecież mnie nie odeślą z powrotem, ale jak chcę wylecieć, to mogą przetrzymać... "Do Cork" - odpowiadam przez zęby. Pan celnik kolejny raz spogląda w monitor, jeszcze naciska jakieś przyciski w klawiaturze, ale chyba nie znalazł tego, czego spodziewał się znaleźć. Bez słowa popycha paszport w moją stronę.

Przy bramce do samolotu tradycyjnie dwie kolejki, tych z pierwszeństwem wejścia (czy raczej: osoby podróżujące z dziećmi, bo pierwszeństwo mało kto z Rodaków wykupuje), oraz pozostałych. O dziwo, zaczynają odprawiać i wpuszczać do autokaru (który ma przewieźć pasażerów przez 20 metrów do samolotu) najpierw osoby z kolejki drugiej, w której i ja się znajduję. Najpierw wydaje mi się to dziwne, przecież pierwsi powinni wejść ci z pierwszeństwem? Dopiero po chwili odkrywam chytry plan pracowników obsługi naziemnej: po zapakowaniu nas do autokaru, w którym jesteśmy ściśnięci jak śledzie, przy lejącym się żarze z nieba, obsługa wypuszcza na płytę lotniska osoby z kolejki pierwszej, bo jak napisałem, do samolotu ledwie 20 metrów. My, ścierający pot z czół patrzymy jak ci pierwsi, którzy dopiero co byli ostatnimi, chociaż powinni być pierwszymi, znowu są pierwsi ;-) Ale coś jest nie tak, bo wpuszczają tylko jednym wejściem, co dodatkowo przedłuża nasze "uwięzienie" w lotniskowym autokarze. Nareszcie drzwi się otwierają, do samolotu jest kilkanaście metrów, zaczyna się bieg, przepychanie, w końcu przy jedynym czynnym wejściu formuje się ciżba. Ci na końcu ciżby stoją zrezygnowani, już wiedzą że przegrali walkę o miejsce przy oknie. Wtem - w samolocie obsługa otwiera drugie drzwi. Koniec ciżby radośnie zafalował i rzucił się w pościg ku schodom. I tak po raz kolejny ostatni byli pierwszymi ;-)

Lot jak lot, po przylocie - deszcz i lekki szok termiczny, różnica ok. 15 stopni. Ale jak to lubię ;-)