sobota, 16 lutego 2019

Nowa antena, czyli pozdrowienia z trzeciego piętra

Od jakiegoś czasu, a konkretnie - chyba od słynnego huraganu Ofelia - zaczęliśmy mieć problemy z odbiorem polskiej TV. Najpierw, dzięki Panu Bogu, przestał działać TVN. Niestety, stopniowo szło to dalej ale trzeba przyznać że zaczęło się od kanałów zbędnych i niepotrzebnych. Jednak doszło do tego że wystarczył niewielki deszcz, a w Irlandii jest to przecież stan niemal permanentny, żeby, jako ostatnia, poddała się TV Republika. Dodam, że poprawianie anteny z pomocą doświadczonego kolegi zaopatrzonego w stosowny miernik dawało krótkotrwały i mało zadowalający efekt.

No nic, zamówiłem nową i największą jaką mieli i - voilà, nawet TVN podczas największego deszczu odbiera, co jest niestety skutkiem prawidłowego ustawienia tejże anteny. A przy okazji - moja fotka z z okna naszej kuchni/livingroomu, przy którym zainstalowano naszą nową antenę. O tyle trudna do zrobienia bo okno znajduje się... na trzecim piętrze ;-)

/Powyżej: pozdrowienia z trzeciego piętra ;-)/

piątek, 15 lutego 2019

Wojna się nie skończyła?

Centrum Cork, świeże graffiti na ścianie: postać Michaela Collinsa, m.in. założyciela i przywódcy IRA, z podpisem "The war is not over". Tak, dla odnotowania...

/Powyżej: graffiti z Michaelem Collinsem/

wtorek, 12 lutego 2019

Irlandzkie walentynkowe znaczki pocztowe /1/

Już od trzynastu lat z okazji Walentynek irlandzka poczta wydaje serię znaczków "Love & Marriage". W tym roku można kupić m.in. takie:

/Powyżej: tegoroczne znaczki z serii "Love & Marriage"/

sobota, 9 lutego 2019

Jabłka na Walentynki

Zbliżają się Walentynki, więc w sklepach jest mnóstwo "walentynkowych" produktów. Dzisiaj w sklepie Polonez w Cork trafiłem m.in. na takie sprzedawane na sztuki "walentynkowe",  jabłka ;-)


/Powyżej: walentynkowe jabłko z Poloneza/

środa, 6 lutego 2019

Vito Werner: Największe katastrofy. Statki pasażerskie

Niezwykle realistyczny opis 39 katastrof statków pasażerskich w których życie straciło tysiące ludzi. Często przez niefortunny zbieg okoliczności, pozornie błahe zaniedbania, błędy konstrukcyjne ale również - przez niepotrzebną brawurę. Mnóstwo encyklopedycznych wręcz szczegółów i zdjęcia opisywanych statków czynią z tej książki publikację popularno-naukową, ale czyta się świetnie - nie mogłem się oderwać.

Ze wstępu: "Gdyby zrobić uliczną sondę i zapytać, która z katastrof morskich była największa, to zdecydowana większość zapewne odpowiedziałaby: Titanic. Może ktoś słyszał jeszcze o Heweliuszu czy Estonii, może komuś wpadła w ucho nazwa Wilhelm Gustloff. I tyle. A przecież statki i okręty tonęły na morzu od zawsze i zawsze - mimo postępu technicznego - tonąć będą. Dlatego chciałbym przypomnieć te katastrofy, które z różnych powodów nie przedostały się do społecznej świadomości. (...) Zadano mi kiedyś pytanie, skąd u mnie fascynacja Morzem. Odpowiem słowami, które usłyszałem od Jerzego Porębskiego: Choroba morska trwa dzień. Czasem dwa dni. Ale niektórzy chorują całe życie..."

Jest to pierwsza z zapowiadanej przez Autora we wstępie serii książek dotyczących katastrof morskich. Otwierający ją tytuł dotyczy, jak wspomniano, katastrof statków pasażerskich. Kolejne mają dotyczyć katastrof okrętów, żaglowców oraz jednostek transportowych. Osobną z książek Vito Werner chciałby poświecić katastrofom pod polską banderą.

Warto przeczytać!

wtorek, 5 lutego 2019

Creating Autism

Od 3 do 27 lutego b.r. w St. Peter's Cork ma miejsce wystawa "Creating Autism" z pracami Stuarta Neilsona, badająca procesy kształtujące autystyczną tożsamość i wizerunek autyzmu w naszym języku, mediach i przestrzeni publicznej.

/Powyżej: "Grand Parade", jedna z prac na wystawie/

piątek, 1 lutego 2019

Ewa Matkowska: System. Obywatel NRD pod nadzorem tajnych służb

Podstawowa wiedza na temat Stasi, służby bezpieczeństwa działającej w komunistycznej Niemieckiej Republice Demokratycznej, pozyskana dzięki analizom materiałów w archiwum Urzędu Gaucka. 

W NRD, podobnie jak w Polsce,  funkcjonariuszom bezpieki po teoretycznym upadku systemu komunistycznego włos z głowy nie spadł . Zarówno tam jak i nas zrobiono z kolei wiele, żeby zamknąć zwykłym obywatelom dostęp do akt tych służb. W Polsce pierwszą osobą która protestowała przeciwko otwarciu akt bezpieki był Adam Michnik, który wcześniej, nie wiadomo właściwie na jakiej podstawie, uzyskał do nich dostęp. W Niemczech - otworzenia archiwum Stasi obawiało się wielu zachodnioniemieckich polityków, słusznie podejrzewając że Stasi m.in. inwigilowała całą elitę polityczną RFN i ma na ich temat wiele kompromitujących materiałów.

Agenci Stasi na przełomie 1989/1990 roku próbowali zniszczyć część dokumentacji, jednak wtedy, jak czytamy: "unoszący się nad budynkami dym zaalarmował ruchy obywatelskie, które, chcąc chronić akta, zaczęły zajmować poszczególne siedziby MfS". Tajemnicą poliszynela jest fakt, że na czele wielu tych grup obywateli zajmujących siedziby Stasi - byli jej tajni współpracownicy.

W poszczególnych rozdziałach "Systemu" autorka omówiła działania Stasi wśród lekarzy i innych pracowników służby zdrowia, w szkolnictwie, kościołach, w środowiskach twórczych i w więziennictwie. Opisała również metody działania tej formacji, od werbunku tajnych współpracowników po niszczenie, często wyrafinowane, przeciwników politycznych. Jak się okazuje, na współpracę z bezpieką najchętniej zgadzała się kadra naukowa i studenci a także - artyści, często określani jako "niezależni". Obserwując to, co się obecnie dzieje na wielu państwowych polskich uczelniach, tj. kompletnie zblazowana kadra naukowa zatruwająca młode umysły bzdurami o lewackiej wizji świata, wcale się temu nie dziwię. A co do artystów, to już zdaje się Kazik Staszewski wyraził się na ten temat dość precyzyjnie w swojej piosence pod tytułem, a jakże, "Artyści".. ;-)

Swoją drogą, jak się okazuje zakończyć współpracę z bezpieką można było stosunkowo łatwo i praktycznie bez konsekwencji, wbrew później tworzonym "opozycyjnym" legendom. Wystarczyło gdy TW spóźniał się lub pod wydumanymi pretekstami wręcz nie przychodził na spotkania z agentem Stasi, przekazywał mało istotne informacje lub natarczywie żądał pieniędzy za informacje. Wtedy Stasi bardzo często z własnej inicjatywy kończyła współpracę z TW jako "mało wartościowym". Jestem skłonny temu wierzyć ponieważ jak się okazało, chętnych do donoszenia nie brakowało więc faktycznie agentom Stasi mogło być szkoda czasu na mało wartościowe w ich mniemaniu kontakty, gdy w tym samym czasie mogli uzyskać znacznie bardziej istotne informacje od chętniej współpracujących. Myślę że podobnie było i w Polsce.

Niemniej, biada temu kogo Stasi wzięło sobie na cel. Wykorzystując zarówno wiedzę z zakresu psychologii jak i współpracujące z bezpieką wszystkie instytucje państwowe, potrafili praktycznie każdego człowieka doprowadzić do stanu kompletnego rozchwiania emocjonalnego, co często kończyło się problemami psychicznymi ofiar, rozbiciem rodzin czy wręcz samobójstwami. Nie pisząc oczywiście o bezpośredniej fizycznej likwidacji "niepokornych", dokonywanych z większą lub mniejszą finezją.

Jedno jest pewne: komunistyczna bezpieka z życia wielu tysięcy ludzi uczyniła prawdziwe piekło.

czwartek, 31 stycznia 2019

Dreaming in Blue

Od 14 grudnia ub.r. do 14 lutego b.r. w Crawford Art Gallery w Cork ma miejsce wystawa "Dreaming in Blue", na której są prezentowane akwarele autorstwa Harry’ego Clarke,  najbardziej znanego irlandzkiego artysty witrażowego, który żył w latach 1889-1921.

Cała wystawa jest związana tematycznie z jedną z prac Clarke, tj. witrażem "Wigilia św. Agnieszki", powstałym na zamówienie do jednego z prywatnych domów. Sam witraż jest ilustracją wiersza "The Eve of St Agnes", którego autorem jest John Keats /1795-1821/.

Zainspirowany wierszem poety, Clarke napisał do zamawiającego: "Postaram się pracować w wigilię św. Agnieszki i przedłożyć swój pierwszy kolorowy szkic do dyskusji." Powstała seria szkiców poszczególnych scen które miały się znaleźć na witrażu, z których osiemnaście jest właśnie prezentowanych na tej wystawie, po raz pierwszy od wielu lat. W oddzielnym pokoju znajduje się również drukowana kopia witrażu "The Eve of St Agnes". Oryginał znajduje się obecnie w Hugh Lane, galerii sztuki współczesnej w Dublinie.

/Powyżej: fragment wystawy "Dreaming in Blue"/

środa, 30 stycznia 2019

Śnieg na dachach

Wg prognozy pogody, w nadchodzącym tygodniu w Irlandii ma padać śnieg. Być może się sprawdzi, bo dzisiaj rano taki mieliśmy widok z naszego okna :-)

/Powyżej: dzisiejszy widok z naszego okna/

wtorek, 29 stycznia 2019

Izabella Agaczewska: Aleja Cichych Szeptów

Powieść obyczajowa o losach jednej ze współcześnie żyjących rodzin. Jej członkowie mają swoje wzloty i upadki ale tych ostatnich z biegiem lat jest coraz więcej. Jednak Los uśmiecha się do tych, którzy walczą do końca.

Ewa, główna bohaterka, po tragedii związanej ze śmiercią matki wychodzi szczęśliwie za mąż. Ma kochającego męża i trójkę dzieci, finansowo powodzi im się dobrze, rodzinna sielanka trwa. Niestety, wszystko się kończy gdy na białaczkę umiera ich najmłodsza córeczka. Mąż wpada w ciężką depresję i traci kontakt z otoczeniem, trud utrzymania rodziny spada wyłącznie na jej barki. Dzieci, które praktycznie wychowują się same, wpadają w złe towarzystwo. Na domiar złego Ewa dowiaduje się, że podobnie jak jej matka - ma raka piersi. Jednak nie poddaje się i jak wspomniałem we wstępie - Los w końcu uśmiechnie się do do niej.

Oprócz plastycznie odmalowanych postaci warto również zwrócić uwagę na opisy krajobrazu i miejsc leżących nieopodal Krakowa. W tym - i tytułową Aleję Cichych Szeptów, które to miejsce istnieje naprawdę.

Książka istnieje na razie w formie e-booka, można ją kupić w kilku księgarniach internetowych.