wtorek, 19 lipca 2011

Cork Cycling Festival 2011: wystawa "Crossbar"

W Cork trwa właśnie Cork Cycling Festival (16-24.07.b.r.), coroczny festiwal dla miłośników rowerów. W ramach tego festiwalu zorganizowano szereg wydarzeń, w tym m.in. wystawę "Crossbar".

Wystawa mieści się w Princes Street Church i trwa od wczoraj - do niedzieli 24 lipca b.r. Znajdują się tam fotografie, obrazy i instalacje, oczywiście - inspirowane rowerami ;-) Jednocześnie w holu biblioteki przy Grand Parade można obejrzeć wystawę najmłodszych artystów pt.: "Kids love Bikes!".

Poniżej - kilka zdjęć z wystawy "Crossbar":





poniedziałek, 18 lipca 2011

Polski folwark zwierzęcy

4 czerwca 1989 r. miał skończyć się w Polsce komunizm. Komunizm i owszem, formalnie się skończył, ale w wyniku braku dekomunizacji szybko okazało się, że Polacy "nie o taką Polskę walczyli". Teraz sprawy zaszły już tak daleko, że oprócz dekomunizacji, należałoby przeprowadzić także desolidaryzację...

Tego dnia nie głosowałem w pamiętnych wyborach, bowiem do pełnoletności brakowało mi pięciu miesięcy. Ale przyglądałem się temu z mieszanymi uczuciami. Nie dlatego, broń Panie Boże, że taki był ze mnie prorok, tylko dlatego że demontaż systemu komunistycznego zaczął się znacznie wcześniej. Biznes w postaci dzisiaj już nieco zapomnianych spółek polonijnych działał od dobrych kilku lat, i widziałem, nawet z perspektywy niewielkiej miejscowości w której wtedy mieszkałem, kto w ten biznes wchodził i jak się zachowywał. Bowiem nieprawdą jest, że nomenklatura uwłaszczyła się dopiero po 1989 r. - ona zaczęła to robić od wczesnych lat 80-tych ub.w. Widząc takich "kapitalistów", nie byłem do końca pewny, co jest lepsze. Z kolei to co się stało w ciągu kilku lat po 1989 r., kiedy pod pretekstem prywatyzacji błyskawicznie rozwalono niemal cały przemysł w Polsce, tylko tę moją niepewność pogłębiło.

Jako młody chłopak podjąłem wkrótce pierwszą pracę w redakcji jednej z gazet. Były to czasy jeszcze przed internetem i telefonami komórkowymi, żeby o czymkolwiek napisać trzeba było udać się osobiście na miejsce i rozmawiać z ludźmi. Napatrzyłem się wtedy na opuszczone zakłady pracy, na "panów kapitalistów", co to, powtarzając za Tuwimem "mieszkają dzisiaj w pałacu a sr.ć chodzili za chałupę", i w końcu na zwykłą ludzką biedę, która nieuchronnie nadeszła. Widziałem całe bloki w popegeerowskich wsiach odłączane od prądu, bo mieszkający w nich, często już starsi ludzie, nie mieli pieniędzy na zapłacenie rachunków. Ale bywałem także na różnego rodzaju zebraniach rad gmin i przyglądałem się, jak biznes zaczyna się stykać z polityką, nawet na takim najmniejszym, samorządowym szczeblu.

Tym, którzy nie pamiętają, przypomnę że w latach 90-tych ub.w. uważano że połączenie biznesu i polityki to nic złego, ba, to wręcz rzecz pożądana. Ówcześni politycy, także z pierwszej półki, chętnie bywali na rautach organizowanych przez świeżo upieczonych biznesmenów i równie chętnie fotografowali się z nimi, co pewnie niektórym z tych polityków odbija się czkawką po dzień dzisiejszy. Na niższym szczeblu wyglądało to tak, że np. lokalny bandzior w drogim garniturze, prowadzący lewe interesy za fasadą oficjalnie zarejestrowanej firmy, fundował niedofinansowanej milicji /pośpiesznie przerobionej na policję/, paliwo do samochodów, w zamian za to panowie mili..., tfu, poli-cjanci przymykali oko i odwracali się w drugą stronę, żeby nie zobaczyć tego, czego w opinii darczyńcy widzieć nie powinni. To nie jest jakaś bajka o żelaznym wilku, tak przez kilka lat się działo dosłownie wszędzie. Widziałem też mnóstwo innych obrazków, którymi nie chcę Was teraz epatować, żebyście nie uznali mnie za wcielenie Ikonowicza, bo jednak poglądy obydwaj mamy diametralnie różne. Dziennikarz to świetny zawód, szczególnie dla młodego człowieka, ale dojrzewa się przy tym znacznie szybciej. Siwieje też.

Odbiegłem nieco od tematu, niemniej powyższe kilkanaście autobiograficznych zdań było niezbędnych, żeby nakreślić mój punkt, z którego obserwowałem nadciągającą nową rzeczywistość. Upadek komuny i powstanie... czego? Na pewno nie był to kapitalizm, a jeżeli już, to jakaś jego wynaturzona wersja. Stanisław Michalkiewicz model gospodarczy III RP określił jako „kapitalizm kompradorski”, w którym tworzy się nieliczna warstwa uprzywilejowanych, zawdzięczająca swoją pozycję bliskiej współpracy z wpływowymi politykami. To pozwala z jednej strony na pozyskanie lukratywnych kontraktów, a z drugiej - na dekapitację konkurencji.

Dlaczego jest jak jest, dlaczego po 1989 r. nie powstał w Polsce ustrój ekonomiczny oparty na zdrowych podstawach? Zapewne dlatego, że znowu dotykamy problemu styku biznesu i polityki. To jest prostą pochodną braku dekomunizacji. Wszystkie osoby czynnie "umoczone" w tamten ustrój należało odsunąć, przynajmniej na dekadę, od wszelkich decyzyjnych stanowisk. Wtedy byłaby szansa na wytworzenie się nowych elit, które kierowałyby Polską. Teraz już oczywiście jest na to za późno, czy też - sama dekomunizacja byłaby nie wystarczająca. Należałoby jednocześnie przeprowadzić także desolidaryzację.

Dlaczego? Każdy kto czytał "Folwark zwierzęcy" Orwella pamięta zapewne ten fragment: "Słychać było dwanaście wściekłych głosów, a wszystkie brzmiały jednakowo. Nie było już żadnych wątpliwości, co się zmieniło w ryjach świń. Zwierzęta w ogrodzie patrzyły to na świnię, to na człowieka, potem znów na świnię i na człowieka, ale nikt już nie mógł rozpoznać, kto jest kim". I tak mamy teraz, niestety, w Polsce. "Elyty" postkomunistyczne tak się zlały z "elytami" postsolidarnościowymi, że trudno rozpoznać, kto jest kim. I jedni i drudzy mają w pogardzie zwykłych ludzi, i jedni i drudzy wysyłają podległe sobie służby do pałowania niepokornych, i jedni i drudzy trwonią czas na "dworskie" intrygi zamiast zajmować się tym, do czego zostali przez Naród powołani.

Jedynym wyjściem byłoby więc odsunięcie CAŁEJ tej skompromitowanej warstwy narodowej, tych szumowin które wypłynęły na wierzch naszej polskiej zupy. Trzeba sięgnąć chochlą głębiej, licząc że w tym naszym narodowym garnku stojącym na ogniu historii znajdują się jednak normalni, odpowiedzialni i dobrze wykształceni ludzie, którzy udźwignęliby jarzmo odpowiedzialności za nasz kraj.

Ale, prawdę pisząc, obawiam się że albo chochla okaże się za krótka, albo garnek - pusty...

niedziela, 17 lipca 2011

Najstarszy mur w Cork

Do jednych z najstarszych budowli w Cork zaliczają się pozostałości XIII wiecznych murów miejskich. Nie trzeba ich szukać daleko, znajdują się w samym centrum miasta, tuż przy wejściu do Bishop Lucey Park. O szacowności tego zabytku zaświadcza niewielka tabliczka umieszczona na środku tego muru, który obecnie jest na poziomie gruntu.

/Powyżej na pierwszym planie: pozostałość XIII wiecznych murów miejskich, obecnie znajdujących się na terenie Bishop Lucey Park/

sobota, 16 lipca 2011

Globalfest w Cork

Dzisiaj w Bishop Lucey Park w Cork miał miejsce "Belong" - Globalfest Youth Arts Festival. Można było posłuchać młodzieżowych zespołów, młodzi artyści prowadzili różnego rodzaju warsztaty, naukę tańca, itp.

Generalnie, z racji wieku rzecz kompletnie nie dla mnie, niemniej, ponieważ park w centrum miasta, a ja akurat wybrałem się z Agnieszką na Cork Cycling Festival, wstąpiliśmy na chwilę. Super, że są takie rzeczy i że młodzież ma jakieś zainteresowania ;-) 

Na moim kanale na YT znajduje się krótki filmik z tego wydarzenia: LINK, a poniżej kilka zdjęć:



piątek, 15 lipca 2011

Wmurowana skrzynka pocztowa

Irlandzkie skrzynki pocztowe nie są podobne do tych znanych nam z Polski. Sześć lat temu, w notce "Ludzie listy piszą..." pisałem m.in. o jednym z ich rodzajów. Dzisiaj na chwilę wrócę do tematu ;-)

Oprócz takich, nazwijmy to "wolno stojących" skrzynek (jak na zdjęciu w notce linkowanej we wstępie), o których, jak pisałem, kilka lat temu była debata w prasie na temat ich ewentualnej wymiany, ponieważ niektórzy ludzie mylili je z... koszami na śmieci, są też inne, jak np. takie umieszczone w murze. A murów ci tutaj dostatek...

/Powyżej: jedna ze skrzynek pocztowych w Cork/

Takie skrzynki jak ta powyżej łatwo przeoczyć, ale miejscowi doskonale znają ich miejsce. Tym bardziej, że często tkwią tam od niemal stu lat. Nieopodal domu w którym mieszkam znajduje się właśnie żeliwna skrzynka pocztowa ze zdjęcia powyżej, którą umieszczono w murze w latach 20-tych ub.w.

Historia się toczy, pokolenia przychodzą i odchodzą, ale od 90 lat ludzie ciągle wrzucają do niej listy:-)

czwartek, 14 lipca 2011

RajUstopy

Wczoraj obejrzałem polską komedię z 2005 r. "RajUstopy" w reżyserii Roberta Wista.

Głównym bohaterem (granym przez Cezarego Żaka) jest 40-letni producent rajstop, który opowiada w niby-talkshow (dlaczego "niby" - wyjaśni się na końcu filmu) o swoim życiu i perypetiach związanych z biznesem który wybrał. Dlaczego rajstopy? Bo jak się dowiadujemy: "Rajstopy - to towar lekki, szybko zbywalny, klientki urocze... Co jak co, ale rajstopy to kobitka kupić musi!"

Z jednej strony jest to zabawna opowieść, okraszona sporą ilością obrazów zgrabnych damskich nóg ;-), a z drugiej - jest to historia o kulisach prowadzenia biznesu w Polsce. Jak nie trudno się domyśleć, gdy mowa o Polsce i biznesie, to - pomimo że to komedia - happy endu być nie może.

Zabawna komedia, można obejrzeć ;-)

środa, 13 lipca 2011

Umberto Eco: "Rakiem. Gorąca wojna i populizm mediów"

Kolejna książka Umberto Eco, włoskiego naukowca, pisarza, filozofa i felietonisty, to świetny zbiór tekstów komentujących naszą teraźniejszość i rzeczywistość w której żyjemy. Autor, chociaż w dużej mierze nawiązuje do sytuacji jego rodzimych Włoch, porusza jednak sprawy ważne dla całej europejskiej cywilizacji.

Tematyka poszczególnych felietonów, esejów czy zapisów wykładów i przemówień zamieszczonych w "Rakiem..." jest naprawdę szeroka, stąd trudno omówić choćby poszczególne części książki, niemniej, jak na jej odwrocie podaje wydawca: "Spisywane na gorąco począwszy od 2000 roku komentarze dotyczą głównie regresu cywilizacyjnego, ogarniające zdaniem Eco, nie tylko Włochy pod rządami Berlusconiego i populistycznych mediów, lecz całą kulturę Zachodu." Jest tak, ale nie do końca, bowiem w "Rakiem..." znajdują się też eseje i rozważania stricte filozoficzne.

Nawet jeżeli nie we wszystkich kwestiach można się zgodzić z autorem, to jednak książkę przeczytać warto ;-) Można się także przekonać, że nie tylko w Polsce politycy - to dno i wodorosty, ale i słoneczna Italia też ostatnimi czasy nie miała do nich szczęścia.

Co akurat teraz zdaje się tam wychodzić...

wtorek, 12 lipca 2011

Google +

Od trzech dni "testuję" nowy serwis społecznościowy: Google Plus. I, muszę przyznać, zaczyna mi się podobać :-)

Serwis, jak nazwa mówi, należy do Google. Wkrótce wszyscy będą mogli się w nim zarejestrować, na razie Google "wpuszcza" do serwisu tylko za zaproszeniami. Pierwsze moje wrażenia - to oczywiście porównania do Facebook'a. Porównań uniknąć się nie da, bo w końcu wszystko już było, ale G+ wprowadza kilka nowych rozwiązań, jak np. "kręgi" do których możemy dodawać naszych znajomych w zależności od stopnia bliskości - i co się z tym wiąże publikować na naszej "ścianie" informacje przeznaczone wybiórczo do takiej a nie innej grupy, jak rodzina, przyjaciele, znajomi, etc.

Ponadto w G+ automatycznie znajdą się nasze galerie umieszczone na Picasie, co np. dla mnie od kilku lat korzystającego z tej strony jest bardzo wygodne.

Poza tym, wg mnie, jest dużo przejrzyściej, szybciej i chyba łatwiej niż w FB. Na temat innych funkcjonalności na razie trudno mi się wypowiadać, bo z racji tego że serwis jest w fazie testów i nie jest jeszcze dostępny dla wszystkich mam raptem kilku "znajomych" w G+, ale wydaje mi się że serwis ma olbrzymi potencjał.

Zobaczymy ;-)

poniedziałek, 11 lipca 2011

Carrigtwohill Medieval Festival

W miniony weekend tuż przy Barryscourt Castle miał miejsce Carrigtwohill Medieval Festival. Nazwa bardzo umowna, bowiem organizowano przeróżne pokazy z różnych epok.

Na stoisku archeologicznym można było obejrzeć kości dawno wymarłych zwierząt, w namiotach Wikingów można było z kolei obserwować naprawę oręża, sieci rybackich, itp. Przeróżne grupy rekonstrukcyjne odtwarzały pokazy walk i zastosowania różnego rodzaju broni z poszczególnych okresów historii. Ponadto była wystawa zwierząt, starych samochodów, maszyn rolniczych, pokazy tradycyjnego wyrobu garnków - i masła, gry w polo oraz tresury psów, itd, itp. Nie zabrakło oczywiście wesołego miasteczka i kiermaszu z przeróżnymi produktami. A to wszystko w rytm granej na żywo świetnej muzyki folkowej.

/Powyżej: jestem przy namiocie jednej z grup rekonstrukcyjnych/

Poniżej - mój krótki filmik z Carrigtwohill Medieval Festival:

niedziela, 10 lipca 2011

Więźniarki - film i spotkanie z reżyserem Piotrem Zarębskim

Dzisiaj w salce kościoła St. Augustine's Church w Cork miał miejsce pokaz filmu "Więźniarki". Po filmie było spotkanie z reżyserem Piotrem Zarębskim.

/Powyżej: Piotr Zarębski w trakcie spotkania w St. Augustine's Church w Cork/

Film opowiada o losach 7 kobiet, aresztowanych i skazanych w stanie wojennym za działalność na rzecz "Solidarności". Po latach dwie z nich zostały w Polsce, a pozostałe wyemigrowały - do USA, Kanady, Australii, Francji i Niemiec.

Po projekcji filmu jego reżyser Piotr Zarębski opowiedział m.in. o problemach z jakimi spotykają się obecnie niezależni twórcy w Polsce, chcący realizować filmy które z punktu widzenia obecnych decydentów są "niepoprawne politycznie".

Salka, dość obszerna, była pełna osób chcących obejrzeć ten film i wziąć udział w dyskusji. Organizatorami spotkania były osoby związane z NiepoprawneRadio.pl.