środa, 29 lutego 2012

Cork Camera Group Exhibition

Od 29 lutego do 7 marca b.r. w Cork Vision Centre można obejrzeć coroczną wystawę fotografii członków Cork Camera Group.

/Powyżej: przykładowe prace z wystawy/

Są to prace które członkowie grupy uznali za najlepsze i chcieli je zaprezentować szerszej publiczności. Niektóre z prac można kupić.

Cork Camera Group to grupa fotograficzna założona w Cork w 1986 r. Obecnie liczy o.k. 70 członków. Uczestnicy grupy spotykają się co tydzień z wyjątkiem przerwy wakacyjnej, organizują wspólne wycieczki plenerowe, warsztaty, konkursy, zapraszają interesujących gości, itp.

wtorek, 28 lutego 2012

Remember When. Pictures from the Irish Examiner archive

"Remember When..." to wydany w 2010 r. album fotograficzny, zawierający zdjęcia z archiwum "Irish Examiner", irlandzkiego dziennika wydawanego w Cork.

"Irish Examiner" istnieje od 1841 r. Jest to pierwsza irlandzka gazeta która zatrudniła w pełnym wymiarze godzin fotografa. Obecnie w jej archiwum znajduje się wiele tysięcy zdjęć ilustrujących życie mieszkańców miasta i hrabstwa Cork.

"Remember When..." to solidnie wydany album zawierający kilkaset czarno-białych zdjęć na ponad 240 stronach. Zdjęcia są datowane od lat 40-tych po 80-te ub.w., jednak ze zdecydowaną przewagą z lat 50-70-tych minionego stulecia. Wszystkie zrobiono w Cork i w hrabstwie Cork. A tematyka - to ludzie: przy pracy, zabawie, odpoczynku, itp.

O innym fotoalbumie ze zdjęciami z "Irish Examiner" pisałem TUTAJ.

poniedziałek, 27 lutego 2012

The Music for Ballet

Kolejna wystawa w holu Miejskiej Biblioteki przy Grand Parade w Cork, tym razem: "The Music for Ballet", dedykowana pamięci Joan Denise Moriarty która stworzyła zawodowy balet w Irlandii.

/Powyżej: fragment wystawy w bibliotece/

Joan Denise Moriarty (1912-1992) wychowywała się w Anglii, gdzie od najmłodszych lat studiowała balet. W 1933 roku wróciła z rodziną do Mallow, rok później założyła tam swoją pierwszą szkołę tańca. Od 1938 r. dawała w Cork cotygodniowe lekcje tańca, prowadziła tez zajęcia w University College Cork. W następnych latach w wielu miejscowościach w Irlandii powstały oddziały jej szkoły tańca. W 1947 r. założyła Cork Ballet Group, w tym samym roku wystąpiła z nim w Cork Opera House. Kolejne lata - to droga nieustannego rozwoju baletu w Irlandii.

Joan Denise Moriarty w swojej twórczości często opierała swoje przedstawienia baletowe na irlandzkiej mitologii, legendach i folklorze. Często także łączyła balet z tradycyjnym tańcem irlandzkim.

Pokaz filmu "Matka Zagłębia" i spotkanie z autorką Jadwigą Chmielowską

Dzisiaj tradycyjnie w salce przy St. Augustine's Church w Cork (czyli tzw. "polskim kościele") miał miejsce pokaz filmu "Matka Zagłębia" oraz spotkanie z jego autorką Jadwigą Chmielowską. Przed i po filmie był czas na rozmowy o najnowszej historii naszej Ojczyzny, o aktualnej sytuacji w kraju, niezależnych mediach, itp.

/Powyżej: uczestnicy pokazu filmu w Cork/

Film "Matka Zagłębia" - to bardzo ciepła i refleksyjna biografia Teresy Kierocińskiej, pierwszej przełożonej zgromadzenia zakonnego Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus, która m.in. w czasie okupacji udzielała schronienia żołnierzom AK, ukrywała dzieci pochodzenia żydowskiego, niosła pomoc więźniom Auschwitz, prowadziła sierociniec, bezpłatną kuchnię, itp., itd.

Autorka filmu Jadwiga Chmielowska była działaczką opozycji antykomunistycznej. Za Wikipedia.pl: "W latach 70. kolportowała niezależne wydawnictwa. Od 1980 działała w NSZZ "Solidarność". Była członkiem zarządu MKZ Katowice. Zasiadała w Zarządzie Regionu Śląsko-Dąbrowskiego związku. Należała do Koła Obrońców Ludzi Więzionych za Przekonania. Od 13 grudnia 1981 do 1990 przebywała w ukryciu. 10 kwietnia 1982 wydano za nią list gończy, który obowiązywał do 1 sierpnia 1990. W latach 80. publikowała w podziemnej prasie. W 1985 zaangażowała się w działalność Solidarności Walczącej. Przewodniczyła oddziałowi katowickiemu tej organizacji, a od 1988 do 1989 była przewodniczącą Krajowego Komitetu Wykonawczego SW.

W 1990 współorganizowała Ośrodek Informacyjny Wschód w Warszawie. Współpracowała z Instytutem na rzecz Demokracji w Europie Środkowo-Wschodniej. Na początku lat 90. była zaangażowana w obronę praw człowieka w krajach byłego ZSRR. Od 1993 do 1995 przewodniczyła zarządowi wojewódzkiemu Ruchu dla Rzeczypospolitej. Od 1997 do 2001 wchodziła w skład władz wojewódzkich Ruchu Społecznego Akcji Wyborczej Solidarność. Od 2005 do 2009 była wiceprzewodniczącą Stowarzyszenia Represjonowanych w Stanie Wojennym. Działa w Stowarzyszeniu Działaczy Niepodległościowych Nieprzejednani. W 2009 została koordynatorem Porozumienia Organizacji Niepodległościowych."

Spotkanie zostało zorganizowane przez NiepoprawneRadio.pl. O filmach dotychczas wyświetlonych w Cork można przeczytać TUTAJ.

sobota, 25 lutego 2012

Kołysanka

Obejrzałem "Kołysankę" Juliusza Machulskiego. Prawdę pisząc - rozczarowałem się...

Treść filmu: w jednej z wsi na Mazurach rozpoczyna się seria niewyjaśnionych zaginięć ludzi. Niektórzy z nich się odnajdują, ale z luką w pamięci, bo szybko znowu zaginąć. Stoi za tym rodzina Makarewiczów, polskich wampirów, którzy wysysają krew ze swoich ofiar - ale nigdy do końca ;-)

W założeniu - miała to być /chyba/ czarna komedia. Problem w tym, że ani to nie śmieszy, ani nie straszy. Niby wszystko o.k., pomysł na film niezły, reżyser i aktorzy znakomici, wszystko powinno grać - ale nie gra. To jest coś podobnego co "Weekend" Cezarego Pazury: pomysł dobry, każda scena też, ale razem - do niczego. Bądźmy szczerzy: Kołysanka też nie jest Rodziną Adamsów...

Niestety, potwierdza to tezę, że jeżeli chodzi o horror czy pokrewne gatunki, to w naszym kinie nie ma póki co reżyserów którzy dobrze by się w tym czuli. Dokument - tak, komedie - tak, ale wampiry, wilkołaki, itp - to jednak, przynajmniej na razie, nie jest polską domeną.

Oczywiście - to tylko moje zdanie i mylić się mogę...

piątek, 24 lutego 2012

Dealz w Cork

W połowie lutego b.r. otworzono w Cork pierwszy sklep Dealz, w którym towary mają stałą cenę: 1,49 euro. Sklep należy do brytyjskiego Poundland, który od 1990 r. na terenie UK oferuje swoim klientom różny asortyment w stałej cenie: 1 funt.

/Powyżej: Dealz w Cork/

Wstąpiłem tam dzisiaj. Duży sklep, dużo ludzi i duży wybór: od żywności po chemię. Niektóre rzeczy naprawdę są bardzo tanie. Jak im się to opłaca sprzedawać i jeszcze na tym zarabiać - nie mam pojęcia, ale na pewno nie dokładają do interesu. Wcześniej w tym miejscu mieścił się sklep z płytami, filmami i grami.

środa, 22 lutego 2012

Rezerwat

"Rezerwat" w reż. Łukasza Palkowskiego to film o mieszkańcach jednej z kamienic na warszawskiej Pradze.

Jeżeli już o Pradze i drobnych pijaczkach mowa, to polecam "Małżowinę" z 1998 r. w reż. Wojciecha Smarzowskiego z Marcinem Świetlickim w roli głównej /na pewno wrócę jeszcze do tego filmu, wówczas umieszczę moją mini-recenzję ;-)/

A "Rezerwat" to pogodny, chociaż, wg mnie, momentami nieco gloryfikujący zwykłe menelstwo obraz, aczkolwiek z pozytywnym przesłaniem. Fabuła: młody fotograf po zerwaniu ze swoją dziewczyną wynajmuje mieszkanie w podupadającej kamienicy na Pradze. Na zlecenie właściciela, który kamienicę chce wyburzyć, robi fotograficzną dokumentację budynku. Otrzymuje też zlecenie od swojego kolegi, właściciela agencji fotograficznej i galerii na reportaż z Pragi. Zaprzyjaźnia się z miejscowymi lumpikami którzy wyciągają od niego drobne na wino, z urodziwą sąsiadką co nie podoba się jej "narzeczonemu" który aktualnie przebywa na warunkowym zwolnieniu z więzienia, a także z rozpuszczonym nastolatkiem obdarzonym jednak talentem fotograficznym oraz z wiekowym właścicielem zakładu fotograficznego. Oczywiście, nie obywa się bez rozlicznych perypetii z tym związanych.

Dobry film, miejscami zabawny, miejscami skłaniający do refleksji.

wtorek, 21 lutego 2012

Witold Bereś i Krzysztof Burnetko: "Kapuściński: nie ogarniam świata"

Jest to zapis siedmiu rozmów z Ryszardem Kapuścińskim, prowadzonych przez dziennikarzy Tygodnika Powszechnego na przestrzeni 15 lat: od 1991 do 2006 r.

Dodam - rozmów niezwykle interesujących i na wysokim poziomie intelektualnym, a przy tym łatwo przyswajalnych dla każdego. Witold Bereś i Krzysztof Burnetko rozmawiają z autorem "Cesarza" m.in. o Rosji, Afryce, mediach, Unii Europejskiej, globalizmie, ale także - o Polsce. Kapuściński raczej optymistycznie widzi przyszłość świata, wbrew temu co serwują nam tzw. media. Jak mówi: "Trzeba oderwać się na chwilę od tego szumu medialnego, którego codzienną dawką jesteśmy bombardowani. Doświadczenie człowieka podróżującego po wszystkich kontynentach przeczy temu, co widzimy w telewizji."

Do książki dołączone jest też pokaźne kalendarium z życia pisarza oraz nieco zdjęć z domowego archiwum.

sobota, 18 lutego 2012

Czy media podburzają opinię publiczną przeciwko Polakom w Irlandii?

Ostatnio Irlandią "wstrząsnęła" medialna afera z udziałem naszych bezrobotnych Rodaków. Jak widać, dziennikarskie hieny to gatunek żerujący wszędzie, a nie tylko w kRAJU nad Wisłą, chociaż tam jest ich wyjątkowo duże skupienie... W skrócie dla tych co przegapili, chociaż to raczej niemożliwe: najpierw Gazeta Wyborcza wydrukowała tekst o rzekomo beztroskim życiu na socjalu bezrobotnych Polaków w Irlandii. Następnie tutejsza gazeta, Irish Independent, korzystając w najlepszym przypadku z translatora google /bo ciągle nie zakładam złej woli/ spreparowała tekst przekręcając i tak już mocno "podkręcone" wypowiedzi naszych Rodaków, w wyniku czego otrzymaliśmy historyjkę o polskich bezrobotnych obibokach w Irlandii, śpiących do południa, później spacerujących nad oceanem a następnie oddających się przyjemnościom hawajskich masaży. Tekst wywołał założone oburzenie wśród czytelników, a jeden z irlandzkich senatorów zaoferował się nawet z zakupem biletu powrotnego do Polski dla jednej z "bohaterek". Oczywiście, prawda ze sfałszowanym tekstem szybko wyszła na jaw, swoje protesty zaczęli słać Rodacy a nawet - co koniecznie trzeba zauważyć - w sprawie tego artykułu w irlandzkiej prasie interweniował Ambasador RP w Irlandii, p. Marcin Nawrot. Chwała mu za to, tym bardziej że dzięki temu część Rodaków w Irlandii dowiedziała się, że w ogóle mamy tutaj swoją ambasadę, a nie jedynie jakieś biuro do wydawania paszportów dla polskich noworodków. Skompromitowana irlandzka gazeta tekst szybko usunęła ze swojej strony www, tym bardziej że w ślad za Rodakami protestować zaczęli - co jest niezwykle budujące i godne szacunku - rodowici Irlandczycy, kiedy tylko zorientowali się że zostali okłamani przez własnych dziennikarzy. Pan senator, tak ochoczo fundujący bezrobotnym Polakom bilety powrotne zaczął, jak to polityk, udawać że nie powiedział tego, co powiedział. Tak swoją drogą ciekawi mnie, czy skończyłoby się na jednym bilecie, czy może pan senator poszedłby dalej, w ogóle "oczyszczając" wyspę z bezrobotnych? Tylko dokąd pan senator kupiłby bilety dla tysięcy swoich rodaków, którzy niemal od pokoleń żyją na socjalu? Chyba nie na Lanzarote, tłumnie odwiedzaną przez bezrobotnych Irlandczyków, bo tam już przecież wszyscy byli? W takich chwilach nie wiem, czy jedno europaństwo z euroobywatelstwem i europaszportami to taki zły pomysł? Może dzięki temu niektórym politykom wbije się bardziej do głowy, że będąc gdziekolwiek w Europie - jesteśmy u siebie. Że skończyły się czasy żebrania przez Polaków o work permit i deportacji naszych Rodaków za "zbrodnię", którą była ciężka praca bez tego wymaganego świstka papieru, a teraz - plany deportacji za brak pracy wynikający z kryzysu irlandzkiej gospodarki... Nie można zjeść ciastko i mieć ciastko, nie można przez dziesięciolecia wyciągać ręki po unijne dotacje i ratunkowe kredyty, na które składają się wszystkie kraje, w tym i znacznie znacznie biedniejsza Polska /co akurat jest niedorzeczne/ a jednocześnie dyktować, kto z Europejczyków może mieć zaszczyt zamieszkania na Zielonej Wyspie, a komu kupujemy one way ticket. Tym bardziej, że sytuacja z bezrobociem jest "zasługą" polityków, a nie dotychczas ciężko pracujących ludzi, dla których Irlandia stała się drugim /a tak naprawdę - pierwszym/ domem... Swoją drogą, to nie pierwszy tekst spłodzony przez dziennikarzy GW, który wywołał poruszenie w polskiej społeczności w Irlandii. Wcześniej były bajki o bezpańskich koniach masowo wałęsających się po Irlandii, teraz la dolce vita polskich bezrobotnych. Jak to skomentował mój kolega po piórze, Jacek Rujna: "Tak jest zawsze, kiedy "imię i nazwisko do wiadomości redakcji" i kiedy bajędy o Irlandii wypisują warszawskie redakcje." Smutna prawda, niestety, tym bardziej gdy zauważy się wzmożone ostatnio zainteresowanie polskojęzycznych mediów w Polsce - Polakami w Irlandii. Aż strach pomyśleć, jaką wkrótce kolejną "prawdę" objawią nam dziennikarze w Polsce - i jakie to będzie miało reperkusje dla nas, żyjących dotychczas spokojnie w Irlandii w zgodzie ze swoimi irlandzkimi sąsiadami? Nie wiem czy to przypadek, czy jakiś element szerszej akcji podburzania przez polskojęzyczne media tzw. "opinii publicznej" przeciwko Polakom w Irlandii, ale - kolejny przykład: parę tygodni temu gościłem przez tydzień w kRAJU. Jak już pisałem, przeglądając małopolską prasę trafiłem na taki rysunek: siedzący na obłoku Pan Bóg zwraca się do człowieka siedzącego na rusztowaniu: "Kiedy cię stwarzałem myślałem, że będziesz kimś więcej niż robotnikiem w Irlandii..." Rysunku nie chcę tutaj publikować /prawa autorskie, itd/, ale jeżeli ktoś chce go odszukać, to został on opublikowany w wydawanym w Krakowie "Dzienniku Polskim" nr 18 z 23.02.b.r. I tak sobie myślę: czy to jeszcze śmieszne, czy - już nie? Nie wiem co jest złego w byciu robotnikiem w Irlandii? Lepiej jest chyba być zwykłym "robolem" gdzieś na Zielonej Wyspie, niż bezrobotnym magistrem w kRAJu? Nie wiem też, po co pogłębiać wystarczająco bezsensowne stereotypy o "zmywakach"? Nie wiem też, dlaczego obiektem żartów w naszym kRAJu stają się robotnicy w Irlandii, a nie np. absolwenci wyższych uczelni pracujący na kasach w Tesco w Polsce? To, a nie tamto, jest dopiero "śmieszne", chociaż dla wielu jest to śmiech przez łzy... Ciekawostką jest fakt, że zamieszczający takie "zabawne" rysunki Dziennik Polski to obecnie niemiecka gazeta dla Polaków. Nie wierzycie Państwo? Wystarczy choćby kilka kliknięć na Wikipedii: "Dziennik Polski – pismo codzienne wydawane od 4 lutego 1945 przez Spółdzielnię Wydawniczą "Czytelnik", od 1991 przez Wydawnictwo Jagiellonia SA, od 2011 przez Polskapresse.". Co to jest "Polskapresse"? Klikamy dalej i mamy: "Grupa Wydawnicza Polskapresse wchodzi w skład międzynarodowego koncernu Verlagsgruppe Passau i jest wydawcą 8 dzienników regionalnych (...), 4 tygodników ogłoszeniowych (...), tygodników regionalnych (...) bezpłatnego dziennika (...) oraz od końca czerwca posiada 100% udziałów w spółce Polski Dom Medialny, wydawcy Dziennika Polskiego (...) W skład grupy Polskapresse wchodzą także media internetowe." Brzmi groźnie, toż to niemal monopolista... Ale upewnijmy się, czym jest na pewno ten "międzynarodowy koncern Verlagsgruppe Passau". Jedno kliknięcie dalej i mamy: "Verlagsgruppe Passau GmbH – niemiecka grupa medialna założona w 2000 roku, obecna w Niemczech, Czechach i Polsce. Należy do niej Wydawnictwo Polskapresse." Jak więc widać, niemieckie gazety dla Polaków coraz silniej kształtują opinię w Polsce, także poprzez zamieszczanie pozornie wydawałoby się niegroźnych i zabawnych rysunków dotyczących Polaków w Irlandii. Gdybym chciał snuć teorie spiskowe to mógłbym przypomnieć, że niemiecko - irlandzka przyjaźń jest znana nie od dzisiaj i że, kto wie, może taka tematyka w tym samym czasie w irlandzkich i niemieckich gazetach to nie przypadek, ale początek jakiejś większej akcji? Oczywiście, gorąco wierzę że to tylko moje fantasmagorie, ale po 10.10.2010 żadna teoria nie wydaje mi się kompletnie niedorzeczna...

czwartek, 16 lutego 2012

Tłusty Czwartek z MyCork

Na zakończenie karnawału Stowarzyszenie MyCork zaprosiło Rodaków na "Tłusty Czwartek".

/Powyżej: wolontariusze MyCork/

Impreza miała miejsce w salce na piętrze pubu Franciscan Well Brewery, która z trudem mieściła wszystkich chętnych. Każdy mógł bezpłatnie skosztować różnego rodzaju pączków i faworków, wziąć udział we wspólnym śpiewograniu, konkursie na Pączkożercę oraz Pączkomieszcza oraz na piosenkę lub wiersz o pączkach. W trakcie imprezy miała miejsce także loteria fantowa, z której dochód przeznaczono na pomoc dla małej Alicji która urodziła się z zespołem wad genetycznych CHARGE.

"Tłusty Czwartek z MyCork" miał miejsce już po raz trzeci. Po raz pierwszy został zorganizowany w 2010 r., o czym pisałem TUTAJ.

/Powyżej: Tłusty Czwartek z MyCork/