29 czerwca, jak co roku - imieniny Piotra i Pawła. Przy sobocie, po robocie... A nie, wróć, jest wtorek dopiero, po robocie ale jutro znowu do pracy, więc tak symbolicznie, imieninowo, drink przygotowany i podany przez Żonę: aperol z prosecco, plasterkiem pomarańczy i kostką lodu ;-)
wtorek, 29 czerwca 2021
poniedziałek, 28 czerwca 2021
Dziewczyna z "koniem"
Od ponad roku nie napisałem niczego w temacie mojej blogowej serii "Ludzie na ulicy". Nie było o czym, bo z powodu koronawirusa ulice były raczej puste. Teraz władza na chwilę wypuściła ludzi z domów, więc przed kolejnym lockdownem nadrabiam zaległości: wczoraj spacerując po Cork natknęliśmy się m.in. na taką panią - z towarzyszącymi jej dwoma panami przebranymi za... konia ;-) Na moim TikToku można zobaczyć filmik z nimi: LINK.
niedziela, 27 czerwca 2021
Szczepienie, obiad, kościół i geocaching
Dzisiejszą niedzielę zaczęliśmy od wizyty w Cork City Hall, gdzie przyjąłem drugą dawkę szczepionki pfizera. O szczepieniu szerzej piszę w innym poście: LINK.
Następnie wybraliśmy się na obiad ale zajęło nam trochę czasu znalezienie jakiegoś miejsca gdzie moglibyśmy usiąść - wszystkie ogródki corkowskich restauracji i pubów w centrum miasta są po prostu oblężone. W końcu przycupnęliśmy w Burritos and Blues. Nic specjalnego - ale dobre. Tak swoją drogą odkryliśmy nowy wegański fastfood w Cork czyli VeganKO przy Kyle Street, gdzie kupiliśmy sobie na kolację - kebaby. Były świetne i chyba będę tam często zaglądał.
Później poszliśmy na Mszę Św. do St. Augustine's Church, gdzie Agnieszka nieoczekiwanie "załapała się" na czytanie ;-) Na koniec jeszcze tylko poszukaliśmy jednej geocachingowej skrytki - i do domu.
Filmik z tej naszej niedzieli można zobaczyć na moim YT: LINK, a poniżej Agnieszka w trakcie liturgii słowa:
środa, 23 czerwca 2021
Tęczowy sierp i młot
Pod dwóch latach braku większej aktywności lokalnych "komunistów" /przerwa była zapewne spowodowana pandemią koronawirusa/ na North Main Street w Cork wróciło graffiti z sierpem i młotem, tym razem w tęczowych barwach.
To by się akurat zgadzało, współcześni neomarksiści uznali za proletariat już nie klasę robotniczą /która w gospodarce wolnorynkowej ma się całkiem dobrze/ ale, z niewiadomych powodów, społeczność lgbt+, którą z kolei wcześniej socjaliści /zarówno internacjonalni komuniści jak i naziści/ - ostro prześladowali i zamykali w obozach. No cóż, świat staje na głowie, pojęcia zmieniają swoje znaczenie a dzisiejsze "zachodnie" nowe pokolenie w starciu z nieuniknioną konfrontacją ze Wschodem - jest z góry bez szans.
Filmik pokazujący to graffiti znajduje się na moim TikToku: LINK.
wtorek, 22 czerwca 2021
I have made a place
Od 18.06 do 19.09 b.r. w Crawford Art Gallery w Cork ma miejsce wystawa "I have made a place" na której swoje prace wystawia Laura Fitzgerald. Artystka zajmuje się rysunkiem, malarstwem, wideo i tekstem. Ukończyła National College of Art and Design w Dublinie oraz Royal College of Art w Londynie.
Poniżej - wystawa "I have made a place", krótki filmik można zobaczyć również na moim TikToku.
niedziela, 20 czerwca 2021
Restauracje i bary w Cork: Izz Cafe
Restrykcje koronawirusowe chwilowo poluzowano, restauracje oprócz serwowania tylko na wynos mogą też serwować przy stolikach - ale na zewnątrz lokali. Na mieście z tej okazji dzikie tłumy, ludzie stoją w kolejkach żeby dostać się do stolika.
No cóż, skoro władza zezwoliła - to i my wybraliśmy się na niedzielny obiad, ale wybraliśmy kafejkę nieco na uboczu, bez kolejek i tłumu współbiesiadników. Wybór padł na Izz Cafe, pakistańską restauracyjkę przy George's Quay. Zamówiliśmy trochę nietypowo, bo najpierw kawę i warbat /ciastko podobne do baklawy/ a później tasters mix, czyli półmisek serwowanych tam specjałów w degustacyjnych ilościach, podawany ze świeżo upieczonym chlebem.
Wszystko bardzo pyszne, poniżej zdjęcia a krótki filmik można zobaczyć na moim TikToku: LINK.
sobota, 19 czerwca 2021
Duszpasterstwo Polskie w Cork ma własną stronę internetową
Duszpasterstwo Polskie w Cork uruchomiło własną stronę internetową: duszpasterstwopolskiewcork.ie.
Wcześniej, tj. od 2007 roku miało własną podstronę na stronie St. Augustine's Church, pisałem o tym tutaj: LINK. Z kolei od 2012 roku istnieje strona Duszpasterstwo Polskiego w Cork na fb: LINK. Założyłem ją razem z ks. Piotrem Galusem i szczęśliwie działa do tej pory, gromadząc spore archiwum zdjęć i filmów dokumentujących historię polskiego kościoła w naszym mieście.
Na marginesie: pierwsza msza św. języku polskim w Cork została odprawiona 27 marca 2005 roku, o tym z kolei napisałem tutaj: LINK. Można by więc napisać, że po 16 latach Duszpasterstwo Polskie w Cork ma wreszcie swoją własną w pełni niezależną witrynę internetową. Z tymże jak wspomniałem: początkowo zupełnie wystarczała podstrona na witrynie St. Augustine's Church, w którym odbywają się msze w języku polskim a później strona na fb, która nadal pozostaje głównym źródłem komunikacji.
Jednak niezależna witryna ma tę przewagę, że jest odporna na ewentualne cenzorskie zapędy facebooka i w obecnych czasach posiadanie własnej, niezależnej strony - znowu jest koniecznością.
piątek, 18 czerwca 2021
Brightening Air
W ramach trwającego od 11 do 20 czerwca b.r. Brightening Air, czyli jak to nazwano "ogólnokrajowego sezonu doświadczeń artystycznych" mającego na celu "świętowanie powrotu optymizmu i nadchodzących lepszych dni", od 11 do 20 czerwca b.r. w całej Irlandii miały miejsce różne wydarzenia artystyczne. W Cork była to m.in. trasa spaceru nazwana "Town – A Love Story in Body Parts", podczas której, jak napisali kuratorzy: "uczestnicy za pomocą darmowej technologii smartfonów odkryją historie i piosenki, które kryją się w drzewach i cegłach naszych miejskich przestrzeni". Jednym z "przystanków" tego spaceru był plac przy Red Abbey, gdzie dodatkowo na rosnących tam drzewach zawieszono takie oto serduszka:
wtorek, 15 czerwca 2021
Kiedy opadną maski
Na początek dowcip na czasie: "Syn pyta ojca - Tato, kiedy ta epidemia się skończy? Na co ojciec wyjaśnia chłopcu: Synu, poważni ludzie zainwestowali poważne pieniądze w tę epidemię. Jak zarobią swoje, to się skończy". Oczywiście to tylko żart, bajka taka, ale jak wiadomo w każdej bajce jest ziarnko prawdy. Wszystko wskazuje jednak na to, że "poważni ludzie" uzyskali już spory przyrost kapitału, rządy przetestowały kilka rozwiązań w zarządzaniu dużymi grupami ludności, socjologowie dostali materiał do badań na lata a Hollywood i Bollywood tematy na kolejne superprodukcje, więc można już powoli wracać do przedpandemicznej rzeczywistości.
Ale nie tak od razu. W książce Pawła Kapusty "Pandemia. Raport z frontu" którą właśnie przeczytałem jeden z jego utytułowanych rozmówców tak się wyraził o tym, co czeka nas już po opanowaniu epidemii: "To będzie kolosalna zmiana, większa niż przypuszczamy. Wielu z nas miało na pewno moment refleksji nad tym, jak funkcjonujemy we współczesnym świecie. Gdzie pracujemy. Jakie zajęcia wykonujemy. Władza zamknęła nas w domach, a świat się nie skończył. To bardzo mocny przekaz, bo według mnie pokazuje, że większość z nas wykonuje pracę ogólnie zbędną. I to w kolejnych latach będzie coraz dobitniej widać. Dla wielu ludzi będzie to dotkliwe doświadczenie."
Czyżby w teoretycznie wolnorynkowym ustroju ciągle mamy do czynienia z czysto socjalistycznym "ukrytym bezrobociem"? Prawdopodobnie tak, tyle że osoby wykonujące pracę zbędną i niepotrzebną nie są ulokowane w mniejszych lub większych firmach, ale w rozbudowanej państwowej biurokracji i w szeroko rozumianych organizacjach społecznych, utrzymywanych przez podatników. Obyśmy potrafili wyciągnąć z tego odpowiednie wnioski a te są na przykład takie, że skoro daliśmy radę przetrwać bez nich przez półtora roku to poradzimy sobie i następny rok, dwa a może i dekadę. Komunikat dla nich powinien być wobec tego jasny: nie jesteście potrzebni a wręcz przeciwnie - stanowicie tylko obciążenie, balast którego bez żalu możemy się pozbyć.
Gospodarka powoli rusza, chociaż to bardzo uproszczona ocena rzeczywistości bo akurat przemysł pracował cały czas i to pełną parą. O ile wiem, żadna z większych fabryk nie została zamknięta. Mój kolega w czasie pierwszego lockdownu dostał pracę w irlandzkim oddziale, nazwijmy to, znanej amerykańskiej firmy wytwarzającej napoje gazowane. Jak się okazuje w czasie gdy "wszędzie" zwalniali tam z kolei zwiększono dwukrotnie ilość pracowników zatrudnionych bezpośrednio przy produkcji. Dlaczego? Szefostwo kierując się doniesieniami medialnymi wzięło pod uwagę że spora część załogi może zachorować, więc w celu utrzymania produkcji na tym samym poziomie trzeba podwoić zasoby ludzkie. Wicie, rozumicie: ludzi można nawet w całości wymienić, bo w końcu nikt nie jest niezastąpiony, ale kasa musi się zgadzać. I tak było w zasadzie w każdej większej firmie, od montowni komputerów i serwerów po fabryki wytwarzające sztuczne kwiaty i rury do kanalizacji. Prawdziwy kapitał na żadne lockdowny sobie nie pozwolił, co też daje nieco do myślenia.
Tak naprawdę ucierpiały głównie usługi, przy czym przez usługi rozumiem też branżę hotelarską i gastronomiczną. Obstawiam, że były to decyzje ściśle polityczne z pewną domieszką podatkowej ekonomii: coś trzeba było zamknąć, a że akurat branże usługowe w sporej części operują na pograniczu szarej strefy, więc można przy okazji upiec przynajmniej jedną pieczeń, jeżeli nie da się dwóch. W różnych krajach przyjęto różne rozwiązania, ale przykład Polski jest dość oczywisty: rząd zamykając usługi, ale jednocześnie oferując słynne tarcze dla przedsiębiorców wykazujących spory spadek dochodów, tak naprawdę uderzył w szarą strefę która często przez wiele lat tych dochodów nie wykazywała.
Głośnym echem odbił się w mediach przypadek jednego z zakładów fryzjerskich w Warszawie: założony jeszcze w latach 30-tych ub.w. przetrwał różne perturbacje aż padł właśnie teraz, w czasie lockdownu. O dziwo większość komentujących na internetowych stronach tym razem jasno stwierdziła: trzeba było płacić podatki i nie zalegać w ZUS-ie. Właśnie ukrywanie przychodów tudzież zaległości w płaceniu państwowych danin zazwyczaj skutkowały odmową przyznania tarczy a w konsekwencji - bankructwem. Moja Żona ma w Krakowie swoją ulubioną fryzjerkę, którą odwiedza przy okazji każdej wizyty w Polsce i ta na przykład była bardzo zadowolona z przyznanej państwowej pomocy, w dodatku w naprawdę sporej wysokości. Dodam: nie jest ona członkiem partii rządzącej i nie posiada też żadnych koneksji tudzież innych znajomości a z jej usług korzystają zwykli mieszkańcy peryferyjnego osiedla. Tyle tylko że ona starając się o bankową pożyczkę na mieszkanie wykazywała absolutnie wszystkie dochody, po to żeby pokazać że ma zdolność kredytową. Tym samym gdy jej dochody, spadły łatwo to mogła udokumentować w przeciwieństwie do tych co to od lat "jadą na stracie".
Proszę mnie źle nie zrozumieć: zdecydowanie uważam że człowiek sam lepiej wyda swoje pieniądze niż zrobi to za niego rząd ściągając przymusowy haracz w postaci wygórowanych podatków, wskazuję jedynie na na fakt ze pandemia dla wielu państw była też okazją do zrobienia "porządków" na swoim podwórku.
Wracając do otwierającej się gospodarki: czytamy że właściciele hoteli i restauracji mają obecnie olbrzymie problemy z rekrutacją pracowników. Ci którzy dotychczas tam pracowali i przeszli na "covidowe" nie kwapią się do powrotu, przynajmniej do czasu zakończenia wypłacania zasiłków. To nawet nie kwestia rozleniwienia co zwykłego rachunku ekonomicznego. Nowych nie ma skąd brać, bo granice przymknięte a studenci rozjechali się do swoich wiosek. Byłaby na to rada, którą zawarła w swoim haśle reklamowym jedna z firm obuwniczych: cena czyni cuda. Wystarczy za dobrą pracę zaoferować dobrą płacę, no ale to nie w tych branżach. I obojętnie czy mamy na myśli Irlandię, czy Polskę.
Zanim wyruszymy na zagraniczne wojaże prawdopodobnie będziemy musieli się zaszczepić. Być może nawet rzeczywiście bez paszportu covidowego nie wychylimy nosa poza wyspę? Co prawda różne kraje szukając rozwiązań na wyjście z impasu oferują turystom bezpłatne koronawirusowe testy czy szereg innych ulg i dopłat, ale to raczej doraźne łatanie dziur niż systemowe rozwiązanie. Pożyjemy, zobaczymy.
Jest jeszcze jedna kwestia, może mniej istotna za to zabawna: kiedy już zdejmiemy maseczki część z nas może mieć problemy z poznaniem swoich znajomych lub innych osób z którymi pozostajemy w mniej lub bardziej zawodowych relacjach. Sam tego doświadczyłem: kolega z którym od dwóch miesięcy pracuję niemal ramię w ramię, podczas przerwy na obiad przyjrzał mi się uważnie i zapytał czy my aby właśnie nie pracujemy razem? W pracy obowiązkowo nosimy maseczki naciągnięte niemal po same oczy a stołówka to jedyne miejsce w którym możemy je zdjąć a i to dopiero przy stoliku, nad własnym talerzem. Maska jak widać zmienia człowieka, obojętnie czy ta którą przywdziewamy chcąc ukryć swoje prawdziwe ego czy ta która ma nas chronić przed zarażeniem.
Kiedy już nadejdzie czas na zdjęcie maseczek możemy być zaskoczeni tym, co zastaniemy. Oby to były tylko miłe niespodzianki i oby ten trudny czas który pokonaliśmy wzmocnił nas i pozwolił przewartościować na nowo życiowe priorytety, czego Państwu i sobie życzę.
poniedziałek, 14 czerwca 2021
St. Declan's Well Toor
Kolejny cel naszej wczorajszej niedzielnej wycieczki to St. Declan's Well Toor. Wg legendy, znajdująca się w hr. Waterford studnia św. Declana powstała gdy ten irlandzki święty, żyjący w V wieku, gasił w tym miejscu pragnienie w drodze z Ardmore do Cashel. Współczesny wygląd tego miejsca i cała architektura powstała na przełomie lat 50/60 ub.w.
Podobnie jak wiele innych irlandzkich studni, tutejsza woda słynie ze swoich leczniczych właściwości. Podobno szczególnie korzystna jest przy chorobach oczu i skóry. Ludzie przyjeżdżają tu z całego Waterford i sąsiednich hrabstw aby się modlić i z niej korzystać. Jak głoszą dawne przekazy, aby uzdrowienie lub modlitwa się powiodły, konieczne jest trzykrotne odwiedzenie studni.
We wczesnych latach 50-tych ub.w. Josephine Fitzgerald, żona właściciela sklepu rowerowego z Dungarvan, została uleczona wodą z tej studni. W kolejnych latach ta małżeńska para bardzo zaangażowała się w budowę tego miejsca. Od 1951 roku są tutaj corocznie odprawiane Msze Święte.
To miejsce, pomimo że znajduje się na uboczu jest cały czas odwiedzane. Spędziliśmy tutaj niespełna godzinę, w tym czasie przewinęło się co najmniej 10 innych odwiedzających.
Poniżej - kilka zdjęć z tego miejsca, na YT można zobaczyć krótki filmik z tej naszej wycieczki: LINK.














