To już moja 13 wizyta w Polsce od czasu wyjazdu do Irlandii. Mam nadzieje, że "13"-tka nie okaże się pechowa...
/Krakowskie gołębie - ich widok będzie mi towarzyszył przez najbliższe dni.../
Lot: tradycyjnie,
wieczorem Wizzair z Cork do Pyrzowic, następnie nocna jazda do Krakowa. Na lotnisku w Cork z niekłamanym podziwem obserwowałem naszych Rodaków - chodzi mi szczególnie o swego rodzaju
telepatyczną niemal umiejętność komunikacji. Znacie to: wszyscy siedzą spokojnie oczekując na spóźniony samolot i nagle - jakby tknięci jakimś tajemniczym impulsem -
błyskawicznie zrywają się na równe nogi formując ciżbę. Za każdym razem jestem pod wrażeniem ;-)
W trakcie lotu usiłowałem się zdrzemnąć, jak to mam w zwyczaju, ale - nie tym razem. Dwukrotnie z głębokiego już snu wyrywał mnie krzyk dziecka siedzącego wraz ze swoją mamą tuż za mną. Nie było to niemowlę, tylko dobrze wyrośnięty kilkulatek, więc i głosik miał donośny. Jakoś tak sobie kiedyś zakodowałem, że rodzice z małymi dziećmi są sadzani z przodu samolotu, więc ja zawsze przezornie staram się lokować z tyłu, no ale - coś się chyba zmieniło.
Lądujemy. Klaskanie. Z samolotu do hali odpraw przewiozły nas dwa autobusy pokonując trasę ok. 50 metrów. Po co to, nie wiem, ale dwóch kierowców dzięki temu ma pracę. Na halę wpuszczono nas z kolei przez jedne wąskie drzwi pilnowane przez uzbrojonego strażnika, więc trochę czasu zeszło, zanim wszyscy znaleźli się w środku. Zresztą, nie ma się po co śpieszyć, ponieważ odprawa paszportowa również, jak zwykle zresztą, trwa długo.
W Pyrzowicach czekał na mnie kolega, który przywiózł mnie pod dom. No, nie tak od razu. Wskutek zakrojonych na szeroką skalę prac drogowych (jakaś dotacja z UE przyszła, czy co?), pobłądziliśmy nieco. GPS nie dał rady. Tablic z zaznaczonymi objazdami jest niewiele, a te które są - w nocy są niemal niewidoczne. Jednak - udało się ;-)
W domu, po pobieżnym rozpakowaniu się i wypiciu herbaty - spróbowałem się zdrzemnąć, w końcu - w samolocie mi się nie udało. Ale jak komuś coś nie jest dane, to - próżny trud. Po niespełna godzinnej drzemce wyrwał mnie ze snu odgłos pracującej kosiarki do trawy. Pamiętacie scenę z "
Dnia Świra", kiedy to tytułowego bohatera
prześladował m.in. facet z kosiarką, hałasując mu pod oknem? No, to ja miałem dokładnie to samo. W dodatku mieszkam na parterze a z powodu upału - okna muszą być raczej uchylone. Oczywiście gdy już się kompletnie wybudziłem, poszedł kosić gdzie indziej...
Skoro już o spaniu nie było mowy, poszedłem zrobić zakupy w moim osiedlowym sklepie. Wybór minimalny, ceny maksymalne. To, że jest drożej niż w Irlandii, o której pisze się że ceny na Wyspie należą do jednych z najwyższych w Europie - pisałem już wielokrotnie, więc szkoda się powtarzać.
A poza tym - jest gorąco ;-) Dla jednych to wielka frajda, dla innych - mniej...
W Pyrzowicach drobne zgrzyty: najpierw jakiś sołdat przebrany za celnika przy kontroli osobistej ostrym tonem, zupełnie nieadekwatnym do sytuacji, zwraca ludziom uwagę, że nie mogą przekraczać czerwonej linii, którą sobie sołdaci tam wymalowali. Później, kiedy moje rzeczy wychodzą w plastikowej skrzynce z drugiej strony maszyny do prześwietlania podręcznego bagażu - stwierdzam brak jednego dokumentu który miałem w kieszeni i który włożyłem do skrzynki. Jest paszport, są drobne pieniądze, a tegoż dokumentu w postaci plastikowej karty - nie ma. Zniknęła, jak królik w kapeluszu prestidigitatora. Zaczynam się zastanawiać, czy na pewno ją tam położyłem, ale jestem pewien, że tak. Po chwili zwracam się z pytaniem do obsługujących maszynę sołdatów, czy taka sytuacja jest możliwa. Oczywiście - gwałtownie zaprzeczają. Zaraz jednak okazuje się, że mój dokument leży na podłodze tuż przy "wylocie" maszyny - po ich stronie. Jak to się stało, nie wiem. Żeby nie było nieporozumień: nie posądzam sołdatów o próbę zagarnięcia tegoż mojego dokumentu, który jest im tak potrzebny jak bałwanom upał. Po prostu - coś poszło nie tak, i to nie z mojej winy, bo skrzynki nie dotykałem. "Przepraszam" - oczywiście nie usłyszałem.
