piątek, 31 grudnia 2021

Wolność w złotej klatce

Kolejny rok za nami. Mam nadzieję że przynajmniej wśród Czytelników tego bloga spotykamy się w komplecie, bo długo niemal powszechnie lekceważony koronawirus w ubiegłym roku jednak przeorał społeczeństwo. Oczywiście o żadnej hekatombie którymi straszyły nas media nadal nie ma mowy ale dzisiaj już chyba każdy z nas, o ile nie przeszedł go sam, to przynajmniej zna kogoś kto przechorował bardzo ciężko. Być może też doświadczenia tych już dwóch ubiegłych lat wpłyną również na decyzję niektórych z nas o powrocie do Polski lub przynajmniej opuszczeniu Zielonej Wyspy. 

Sama zaraza głęboko podzieliła polskie społeczeństwo. Do tej pory przy wigilijnej wieczerzy wśród zlaicyzowanej części narodu toczyły się dyskusje o wyższości jednej opcji politycznej nad drugą a teraz doszły jeszcze podziały na zaszczepionych i niezaszczepionych, przy czym jedni odmawiają drugim nie tylko prawa do własnych poglądów ale i do zasiadania przy wspólnym stole. Jak wspomniałem rzecz się tyczy tylko tych zlaicyzowanych, obchodzących Święta Zimowe i życzących sobie, bo ja wiem, radosnego bałwana. Zwykli katolicy wiedzą czyje Urodziny wtedy obchodzą i że rozmowa przy wigilijnym stole o polityce jest równie niestosowna jak polewanie wtedy wódki i zakąszanie pasztetem.

Jednak co innego polityka a co innego strach przed ciężką chorobą. Zaszczepieni boją się zarazić od niezaszczepionych chociaż szczepionki miały przed tym chronić, przynajmniej tak nam obiecywały autorytety medyczne i polityczne. Niezaszczepieni boją się z kolei zaszczepionych bo ci "emitują białko kolca", przynajmniej tak przeczytałem na jednej z antyszczepionkowych grup na facebooku. Oczywiście nie ma co wrzucać wszystkich do jednego worka, po obydwu stronach są ludzie stosujący w dyskusji racjonalne argumenty ale czasami człowiek się zastanawia czy aby na pewno wszyscy powinni mieć prawa wyborcze.

Tak swoją drogą, Rodacy mieszkający w kRAJu i pomstujący na ograniczenia stawiane przez polskie władze, chyba nie do końca zdają sobie sprawę jak to jest w tych tak zwanych rozwiniętych demokracjach zachodnich. Oczywiście że Polaka mieszkającego w Polsce nie musi interesować jakie ograniczenia nakłada na swoje społeczeństwo rząd w Irlandii ale dla Polaka mieszkającego w Irlandii musi to być widoczna różnica. Słyszał ktoś w Polsce o zakazie opuszczania domów na odległość większą niż dwa kilometry, łaskawie zwiększoną później do kilometrów aż pięciu? O listach od pracodawców będącymi swoistymi przepustkami do poruszania na drodze z i do pracy? O zakazie odwiedzania się w domach? Tutaj to było na porządku dziennym a skoro już raz to przerabialiśmy to możemy się znaleźć w tej samej sytuacji po raz drugi i trzeci. Tym samym kiedy znowu wprowadzą twardy lockdown z zamknięciem granic i zakazem opuszczania własnego podwórka, sam wolałbym wtedy być chyba w Polsce.

Społeczeństwo irlandzkie, tak ceniące sobie wolność osobistą, dość spokojnie znosi te wszystkie ograniczenia. Oczywiście tu i ówdzie stoją nadal jakieś grupki z hasłami na tekturze, doszło do kilku manifestacji i przepychania się z policją ale medialna narracja i wysokie zasiłki wypłacane początkowo w wysokości najniższej pensji którą dostaje tutaj jednak spora część społeczeństwa, zrobiły swoje. Kiedy pojawiły się szczepionki, odetchnęliśmy z ulgą mając nadzieję że to już koniec. Tymczasem show must go on, spektakl musi trwać jak to śpiewał niegdyś Freddie Mercury i widzimy że lekarstwo staje się powoli groźniejsze od choroby. Do tego władza wspomniane zasiłki znacznie obniżyła co nie musi się z podobać jego beneficjentom z nie własnej winy pozostającym w domach, więc niewykluczone że siedzimy na beczce prochu. Tym bardziej że wkrótce przyjdzie również tutaj zapłacić wysokie inflacyjne rachunki za ostatnie dwa lata, gdzie miliardy euro poszły w błoto.

W związku z tą całą sytuacją mieszkając w Irlandii mam jeszcze inne przemyślenia, mianowicie czy to nie czas już wracać do Polski? Mieszkam tu prawie osiemnaście lat, należę do pierwszej fali emigracji która w 2004 roku zaraz po przyjęciu Polski do UE dotarła na Zieloną Wyspę. W tym czasie wyrosło całe nowe pokolenie które wkrótce wyruszy do urn wyborczych. Nie obawiam się oczywiście preferencji wyborczych młodych ludzi bo zdaję sobie sprawę że i moje pokolenie w sporej części głosuje zupełnie nieracjonalnie. Chodzi bardziej o podkreślenie faktu że trochę się tutaj zasiedziałem. Dlaczego? Z tych samych powodów co spora część naszych Rodaków: bo w Polsce zrobiło się dla mnie za ciasno, bo tutaj można żyć niemal zupełnie bezstresowo, bo nawet najniższa byle regularnie otrzymywana wypłata pozwala na opłacenie rachunków i zagraniczne wakacje przynajmniej dwa razy w roku, bo Irlandczycy to fantastyczni ludzie i jeżeli nie szukasz problemów to z reguły mieszka się tutaj zupełnie dobrze.

Obawiam się jednak że mamy do czynienia z czasem przeszłym, dokonanym. Coraz częściej mam wrażenie że ten osiemnastoletni miesiąc miodowy powoli dobiega końca. Pensje generalnie od lat stoją w miejscu /tak, wiem, nie zawsze i nie dla wszystkich/, ceny systematycznie rosną, mimo to chętnych do wynajęcia mieszkań jest coraz więcej tylko lokali coraz mniej. Na zagraniczne wakacje trudno wyjechać bo lockdowny, ograniczenia i kwarantanny a sami Irlandczycy coraz podejrzliwiej patrzą na Polaków, tym bardziej po doniesieniach medialnych że polska diaspora szczepić się nie chce. To wszystko oczywiście nie jest jeszcze powodem żeby opuszczać Zieloną Wyspę, tym bardziej po osiemnastu latach pobytu. Problem jest inny, wynikający właśnie z tego że jest to wyspa. Chociaż zielona ale jednak - wyspa. Może być i we wszystkie kolory tęczy, co z tego gdy poprzez taką czy inną decyzję polityczną można zostać na niej swoistym więźniem?  

Przekonaliśmy się już o tym gdy nagle zamknięto lotniska. Znam kogoś komu w Polsce zmarła w tym czasie najbliższa osoba i, jakkolwiek to zabrzmi, w pogrzebie mógł on uczestniczyć jedynie online. To nie kontynent że wsiądziesz w samochód i jakoś dojedziesz, stąd w kryzysowej sytuacji naprawdę będzie trudno się wydostać. Tak, ja wiem że Polak potrafi, niemniej izolacja wyspy jest znacznie łatwiejsza niż kraju w środku kontynentu. Oczywiście może tak być że strachy na Lachy, że już wkrótce cała ta koronawirusowa histeria wróci do normy, że jak to śpiewał z kolei kiedyś Tilt w refrenie zaraz po zwrotce o "milionach masek", "jeszcze będzie przepięknie, jeszcze będzie normalnie". Na marginesie - ponad 30-letni utwór a nieoczekiwanie dostał drugie życie. Może tak być ale nie musi i wszystko wskazuje na to że raczej nie będzie. 

W Polsce również inflacja zbiera swoje żniwa, stąd niektórym może się wydawać że lepiej jest dostawać wypłatę w brytyjskich funtach czy niemieckim euro ale o ile z inflację i szalejącymi cenami można sobie próbować radzić w ten czy inny nawet domowy sposób, to z fundamentalnym ograniczeniem swobody przemieszczania się - już nie. Nikt z nas nie chce być chyba starym czyżykiem z fraszki Krasickiego który chociaż miał "lepsze w klatce niż w polu wygody" to jednak zdecydowanie wolał wolność.

"Wolność kocham i rozumiem, wolności oddać nie umiem" to z kolei śpiewali nam Chłopcy z Placu Broni. I tej wolności - oprócz zdrowia oczywiście - Państwu i sobie życzę w tym nadchodzącym 2022 roku. Oby był lepszy od poprzedniego i gorszy od następnego i żebyśmy za rok znowu spotkali się w komplecie, czy to na Zielnej Wyspie czy na Ojczyzny łonie...

czwartek, 30 grudnia 2021

Admirał w Dublinie

Admirał to rosyjska restauracja znajdująca się w centrum Dublina. Jedliśmy tam podczas naszego ostatniego pobytu w Dublinie. Świetna kuchnia, są również opcje wegetariańskie.

/Powyżej: restauracja Admirał/

/Powyżej: nasza wigilijna kolacja w restauracji Admirał, u góry menu Agnieszki u dołu - moje/

środa, 29 grudnia 2021

Church of Our Lady of Mount Carmel w Dublinie

W Church of Our Lady of Mount Carmel /kościele Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel/ przy Whitefriar Street w Dublinie znajdują się relikwie św. Walentego, patrona zakochanych ale również osób z m.in. zaburzeniami psychicznymi. 

Sam kościół należy do oo. karmelitów. Wybudowano go w latach 1826/27, jest jednym z największych kościołów w Dublinie a w 1983 roku powstały dla niego jedne z najlepszych organów w Irlandii. 

Jak podaje wikipedia: "W kościele znajduje się również kaplica (ołtarz) z figurą Najświętszej Maryi Panny z Dublina (Our Lady of Dublin), wykonana z flamandzkiego drewna dębowego na przełomie XV i XVI w., należąca przypuszczalnie do byłego opactwa cysterskiego Najświętszej Maryi Panny (St. Mary’s Abbey). Uważa się, że jest to jedyna drewniana figura tego typu, która uniknęła zniszczeń w okresie reformacji. Figura została odnaleziona w 1824 roku przez Johna Spratta i przekazana kościołowi. Uroczystość Najświętszej Maryi Panny z Dublina jest obchodzona 8 września, na który to dzień przypada również święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. (...) "W kościele znajdują się relikwie św. Walentego, przekazane kościołowi w 1836 roku w darze przez papieża Grzegorza XVI. Pierwotnie szczątki świętego spoczywały na cmentarzu św. Hipolita w Rzymie. Obecnie są one złożone w relikwiarzu w północno-wschodnim narożniku kościoła. Nad relikwiarzem ustawiona jest statua św. Walentego."

Odwiedziliśmy ten kościół w czasie świąt Bożego Narodzenia, więc przed kaplicą z figurą Najświętszej Maryi Panny z Dublina znalazła się okazała szopka betlejemska. Z ciekawostek: w 2011 roku byliśmy w bazylice Santa Maria in Cosmedin w Rzymie, gdzie również znajdują się relikwie św. Walentego, można o tym przeczytać tutaj: LINK.

Kilka zdjęć z Church of Our Lady of Mount Carmel znajduje się poniżej, można też zobaczyć fragment mojego filmiku z naszego świątecznego pobytu w Dublinie, dotyczący tego kościoła /od 10:18 minuty/: LINK.

/Powyżej:  Church of Our Lady of Mount Carmel w Dublinie/

/Powyżej: wnętrze kościoła/

/Powyżej: kaplica z figurą Najświętszej Maryi Panny z Dublina oraz szopka betlejemska/

/Powyżej: relikwie św. Walentego/

wtorek, 28 grudnia 2021

Agnieszka w dokumencie z cyklu "Pełny obraz"

Dzisiaj w programie TVP 1 można było obejrzeć dokument z cyklu "Pełny obraz" pt, "Projekt rodzina", w którym wypowiadała się m.in. Agnieszka ;-) Są tam również wypowiedzi innych Rodaków mieszkających w Irlandii oraz sporo przebitek z Cork. O wizycie filmowej ekipy w naszym domu pisałem tutaj: LINK. Film jest w całości i bezpłatnie dostępny na vod.tvp,pl, jego fragment można go zobaczyć na moim YT: LINK.

/Powyżej: kadr z dokumentu/

poniedziałek, 27 grudnia 2021

U Tomka i Gingera

Następnego dnia po powrocie z Dublina gościliśmy u naszego wieloletniego kolegi Tomka i jego kota, Gingera /bo rodzaj męski/. Nie wiem dlaczego ale generalnie zwierzęta mnie lubią, co widać m.in. na załączonym obrazku ;-)

/Powyżej: z Tomkiem/

/Powyżej - z Gingerem/

niedziela, 26 grudnia 2021

Boże Narodzenie 2021

Z powodu koronawirusowych ograniczeń ponownie nikt do nas nie przyjeżdża na Święta, więc zgodnie z tradycją - spędziliśmy Boże Narodzenie w Dublinie. Jak już pisałem, taki wyjazd nawet na 2-3 dni to z naszej perspektywy świetna rzecz, pozwala oderwać się od codzienności a przez to lepiej przeżyć Boże Narodzenie. 

Jak zwykle zatrzymaliśmy się w hotelu RIU Plaza The Gresham przy O'Connell Street. Dobry hotel w samym centrum miasta, polecam. Tym razem wigilijną kolację zjedliśmy w rosyjskiej restauracji Admirał. Oczywiście podzieliliśmy się opłatkiem a wcześniej odczytałem stosowny fragment Ewangelii, czyli - można. Na Pasterkę udaliśmy się do St. Saviour's Priory, gdzie są polscy Dominikanie. Następnego dnia byliśmy na polskiej Mszy w St. Audoen's Church a kolejnego, niedługo przed wyjazdem - w Church of Our Lady of Mount Carmel przy Whitefriar Street, gdzie znajdują się m.in. relikwie św. Walentego, patrona zakochanych ;-) 

Spacerując po Dublinie podjęliśmy też kilka geocachingowych labcachy. Po drodze mijaliśmy wiele namiotów rozbitych wprost na ulicy przez bezdomnych. 

Podobnie jak rok temu zaprosili nas do siebie nasi znajomi: Monika i Przemek /m.in. autor strony Shamek w Dublinie/ oraz Kasia i Tomasz u których gościł również Bogdan, wszyscy związani z Radio Wnet.

Poniżej kilka zdjęć oraz filmik z naszego świątecznego wyjazdu: LINK.

/Powyżej: nasz powrót z Pasterki/

/Powyżej: nasza wigilijna kolacja w restauracji Admirał, u góry menu Agnieszki u dołu - moje/

/Powyżej: szopka w Church of Our Lady of Mount Carmel/

Poniżej - filmik:

środa, 22 grudnia 2021

Spokojny człowiek

Amerykański film z 1952 roku z akcją toczącą się w Irlandii. Pomimo upływu czasu nadal świetny, szczególnie do obejrzenia we dwoje. Znajome krajobrazy ale pokazujący świat który już przeminął...

Fabuła: Sean Thornton (John Wayne) powraca z USA do rodzinnej Innisfree w Irlandii. W Stanach był bokserem, w czasie walki na ringu niestety zabija swojego rywala. Nie jest to jego wina, jednak nękany wyrzutami sumienia rezygnuje z bokserskiej kariery i wraca na Zieloną Wyspę. Kupuje dom w którym niegdyś się wychował. Pragnie poślubić piękną chociaż ubogą Mary Kate Dannaher (Maureen O'Hara), czemu sprzeciwia się jej brat. Thornton nie rozumie irlandzkich zwyczajów i uprzedzeń Mary. 

To tak pokrótce, jest jeszcze kilka innych wątków pobocznych które jednak mocno wzbogacają ten obraz.

Trzeba zobaczyć.


wtorek, 21 grudnia 2021

Vege kotlety z vege jajkiem

Dzisiaj na obiad stare dobre kotlety sojowe "à la schabowe" usmażone z dodatkiem roślinnego zamiennika jajek. Pycha ;-)

/Powyżej: mój vege obiad/

poniedziałek, 20 grudnia 2021

Wyszydełkowana szopka

W Blackpool Shopping Centre oprócz szopki bożonarodzeniowej stawianej tam co roku przez S.H.A.R.E., znalazła się kolejna, przygotowana przez grupę dziewiarską zrzeszającą panie w wieku 60+ i działającą przy Blackpool Community Centre.

Poniżej - szopka i znajdujące się w niej figury wykonane z wełny:


piątek, 17 grudnia 2021

Świąteczny voucher, obiad i upominki od firmy

Podobnie jak rok temu, teraz również "pochwalę" się bonusami od firmy na Święta Bożego Narodzenia. Ponownie jest to voucher do sieci Dunnes Stores, tym razem na 500 euro /w zeszłym było 150 ale wysokość zależy od stażu pracy/ + dodatkowo 100 euro do wypłaty /przed podatkiem/. Do tego tradycyjnie bezpłatny świąteczny obiad /ciastko do niego już nie załapało się na fotkę/ a zamiast li tylko czekoladek jak rok temu - znacznie solidniejsza paczka której zawartość po wypakowaniu jest na ostatnim zdjęciu. Miło ;-)

Poniżej - mój voucher, obiad /wersja vege/ i upominki: